پژوهش در پزشکی Pejouhesh http://www.pejouhesh.com 1 journal1 fa jalali 1388 11 1 gregorian 2010 2 1 33 4 online 1 fulltext

fa تاثير کتاب ديسقوريدس بر نگارش منابع طب سنتی اسلامی و ايرانی عمومى General سرمقاله Editorial 205 213 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-484&slc_lang=fa&sid=fa سيد محمود طباطبايی smtabataba_md@yahoo.com 10031947532846004731 Yes عبدالجليل کلانتر هرمزي2 10031947532846004732 No

fa استفاده از انتقال آزاد عضله گراسيليس برای برقراری ابداکشن و فلکشن به جلوی شانه در ضايعات شبکه بازويی جراحی اعصاب جراحی اعصاب پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: از دست دادن دور کردن و خم کردن مفصل شانه در ضايعات شبکه بازويی زندگی روزمره را تحت تاثير خود قرار می دهد و چندين روش انتقال تاندون برای اعاده عملکرد شانه از قبيل روش های Bateman، Hartman ،Saha و آرترودز مفصل شانه استفاده شـده است که خيلــی موثر نبوده-اند. در اين مطالعه، برای برقراری و اعاده عملکرد مفصل شانه از انتقال آزاد عضله گراسيليس استفاده شد. روش بررسی: تحقيق به روش کارآزمايی بالينی روی چهار بيمار با آسيب در ريشه های فوقانی شبکه بازويی و به منظور اعاده عملکرد مفصل شانه با استفاده از انتقال آزاد عضله گراسيليس انجام شد. بيماران با آسيب ريشه های فوقانی شبکه بازويی که زير 40 سال سن داشتند، ولی ضايعه عروقی و يا محدوديت حرکت در مفصل شانه نداشتند، برای اين منظور انتخاب شدند. بيماران پس از انتقال عضله به مدت 3 هفته آتل داشته و سپس به مدت چهار هفته تحت فيزيوتراپی قرار گرفته و به مدت يک سال تحت پيگيری قرار گرفتند و نتايج آن بر روی شکست جراحی و ميزان ابداکشن و فلکشن به جلوی شانه مورد ارزيابی قرار گرفت. يافته ها: 4 بيمار با ميانگين 31 سال مورد بررسی قرار گرفتند. همگی آنها مرد بودند. شکست جراحی وجود نداشت. زمان ايجاد اولين انقباض 8/0±4/3 ماه و ميزان ابداکشن برابر 14±90 درجه و خم شدن به سمت جلو شانه نيز حدود 90 درجه به دست آمد. نتيجه گيری: به نظر می رسد که استفاده از انتقال آزاد عضله گراسيليس برای برقراری ابداکشن و فلکشن به قدام شانه در صورتی که از تکنيک مناسب استفاده شود، مفيد خواهد بود. واژگان کليدی: آسيب شبکه بازويی، ابداکشن، فلکشن به جلوی شانه. Abstract Background: Loss of active abduction and forward flexion of shoulder in brachial plexus injury (BPI) is a severe disability in daily life and employment. Several methods of tendon transfer, such as Saha, Hartman and Bateman procedure, have been described with a limited function. In this study, 4 cases treated with functioning free Gracilis muscle transplantation for BPI were reported. Methods: In this clinical trial, four patients with upper roots of brachial plexus injury treated with functioning free Gracilis muscle transplantation were studied. Patients lower than 40 years and without vascular injury or limitation of shoulder were enrolled in the study. After muscle transplantation, patients had splint for 3 weeks. They received physiotherapy for 4 weeks, and then were followed up to evaluate failure of surgery and active abduction and forward flexion of shoulder for one year. Results: 4 patients with mean age of 31 years were studied. All of them were male. Time to first contraction was 3.4±0.8 months. The mean shoulder abduction and forward flexion due to free Gracilis muscle transplantation was 90◦±14◦ and about 90◦, respectively. Conclusion: It seems that functioning free Gracilis muscle transplantation has satisfactory results on increasing shoulder abduction and forward flexion. Keywords: Shoulder abduction, forward flexion, Brachial plexus injury. واژگان کليدی: آسيب شبکه بازويی، ابداکشن، فلکشن به جلوی شانه. Shoulder abduction, forward flexion, Brachial plexus injury. 214 219 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-485&slc_lang=fa&sid=fa Masoud Yavari1 مسعود ياوری Masoudyy2003@yahoo.com 10031947532846004720 Yes Seyed Esmail Hassanpour1 سيداسماعيل حسن‌پور1 10031947532846004721 No Mohammad Reza Ghazi Saeidi1 محمدرضا قاضی سعيدي1 10031947532846004722 No Shokoufeh Hossseini Zahmatkesh2 شکوفه حسينی زحمتکش2 10031947532846004723 No

fa بررسی تاثير آنژيوپلاستی شريان کليه بر روی عملکرد دياستولی در مبتلايان به تنگی شريان کليه قلب و عروق Cardiology پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: تنگی شريان کليه يکی از عوامل هيپرتانسيون ثانويه می‌باشد. با توجه به عوارض شناخته شده در اين بيماران و احتمال تاثير مثبت و به منظور تعيين تاثير آنژيوپلاستی شريان کليه بر عملکرد دياستولی در بيماران با تنگی شريان کليه اين تحقيق انجام گرفت. روش بررسی: اين تحقيق با طراحی کار آزمايی بالينی از نوع مقايسه قبل و بعد بر روی 35 بيمار واجد شرايط انجام شد. بيماران با تنگی شريان کليه (بالای 70 درصد تنگی در آنژيوگرافی يا بالای 50 درصد با فشار خون کنترل نشده) که تحت آنژيوپلاستی شريان کليه قرار گرفته بودند، قبل و 6 ماه بعد از آنژيوپلاستی تحت داپلر اکو وTissue Doppler قرار گرفتند و معيارهای اکو شامل Isovolumic Relaxation Time (IVRT)،Deceleration Time (DT)، E/A، E/Ea و عملکرد دياستولی مورد بررسی و تغييرات آن با آزمون ويل کاکسون مورد قضاوت قرار گرفت. يافته ها: تحقيق بر روی 35 بيمار شامل 11 (4/31 درصد) مرد و 24 (6/68 درصد) زن انجام گرفت. سن بيماران 2/10±6/59 سال بود. آنژيوپلاستی شريان کليه بر روی IVRT و E/A تاثيری نداشت، ولی DT را به ميزان 9/54±9/30 ميلی‌ثانيه (002/0>p) و E/Ea را به ميزان 9/0±44/0 (04/0>p) کاهش داد. نتيجه گيری: به نظر می‌رسد که آنژيوپلاستی شريان کليه تغييری در نوع عمل دياستولی ايجاد نمی‌کند، ولی باعث کاهش E/Ea که به عنوان پارامتری جهت ارزيابی عملکرد دياستولی می‌باشد، می‌شود. واژگان کليدی: تنگی شريان کليه، آنژيوپلاستی شريان کليه، عملکرد دياستولی. Abstract Backgraound: Renal artery stenosis is a cause of secondary hypertension. Regarding known complication of this disease and possible positive effects of renal artery angioplasty on diastolic function, this study performed among patients with renal artery stenosis. Methods: This clinical trial, with before and after design, was performed on 35 eligible patients. Patients with renal artery stenosis (70% stenosis alone, or 50% stenosis with uncontrolled hypertension) which underwent stent– supported precutanous transluminal renal angioplasty (PTRA) were evaluated by Doppler echo and tissue Doppler before and six months after angioplasty. Isovolumic Relaxation Time (IVRT), Deceleration time (DT), E/A, E/Ea and diastolic function were studied. Data were analyzed by Wilcoxon test. Results: 35 patients, including 11 male (31.4 percent) and 24 female (68.6 percent), with mean age (± standard deviation) of 59.6±10.2 years were studied. Renal artery angioplasty doesn’t affect on IVRT and E/A, but it decreased DT and E/Ea to 30.9±54.9 milliseconds (p< 0.002) and 0.44±0.9 (p< 0.04), respectively. Conclusion: It seems that renal artery angioplasty doesn’t alter type of diastolic function, but it decreases E/Ea, as a parameter representing diastolic function. Keywords: Renal artery stenosis, Renal artery angioplasty, Diastolic function. واژگان کليدی: تنگی شريان کليه، آنژيوپلاستی شريان کليه، عملکرد دياستولی. Keywords: Renal artery stenosis, Renal artery angioplasty, Diastolic function. 219 222 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-486&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mohammad Hassan Namazi1 محمد حسن نمازی 10031947532846004783 Yes Reza Mohseni Badalabadi1 رضا محسنی بدل آبادي1، 10031947532846004784 No Naser Vallaei2 سينا صادقيان 10031947532846004785 No Morteza Safi1 مرتضی صافي1، 10031947532846004786 No Habibollah Saadat1 حبيب اله سعادت1، 10031947532846004787 No Hossein Vakili1 حسين وکيلي1، 10031947532846004788 No Mohammad Reza Motamedi1 محمد رضا معتمدي1، 10031947532846004789 No Maryam Taherkhani3 مريم طاهرخاني3 10031947532846004790 No

fa بررسی قدرت اوره و کراتينين ترشحات سرويکوواژينال در تشخيص پارگی پيش از موعد پرده های جنينی زنان و زایمان Gynecology پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: با توجه به شيوع و عوارض تشخيص نادرست يا عدم تشخيص پارگی پرده‌های جنينی (PROM) و نتايج مثبت و منفی کاذب بالای روش‌های سنتی تشخيصی موجود، اين تحقيق با هدف تعيين قدرت اوره و کراتينين ترشحات سرويکوواژينال در تشخيص اين عارضه در زنان باردار مراجعه کننده به بيمارستان خاتم الانبياء شهر گنبد در سال 1387 انجام گرفت. روش بررسی: در اين کارآزمايی بالينی- تشخيصی، 84 خانم باردار تک‌قلو بين هفته‌های 41-20 حاملگی با شکايت آبريزش واژينال بررسی شدند. زنان در دو گروه 42 نفری پارگی قطعی پرده‌های جنينی (PROM) و پرده‌های جنينی سالم (شاهد) که از نظر سن بارداری همسان شده بودند، قرار گرفتند. ترشحات فورنيکس خلفی واژن با 5 ميلی‌ليتر نرمال سالين استريل تهيه و اوره با روش فتومتری آنزيمی يا اورآز و کراتينين با روش رنگ‌سنجی شيميايی سينتيکی ژافه اندازه‌گيری شد. يافته‌ها با آمار توصيفی و تحليلی ارائه گرديد. يافته ها: مقدار اوره ترشحات سرويکوواژينال در گروه PROM و شاهد به ترتيب 27/4±7/14 و 5/1±9/2 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر بود. با تعيين حد آستانه‌ای 7 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر، حساسيت ، ويژگی، ارزش پيشگويی مثبت، ارزش پيشگويی منفی و صحت اوره ترشحات سرويکوواژينال در تشخيص PROM 100 درصد به دست آمد. کراتينين ترشحات سرويکوواژينال در گروه PROM و شاهد به ترتيب 4/0±4/1 و 1/0±2/0 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر بود. با تعيين حد آستانه‌ای 55/0 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر، حساسيت، ويژگی، ارزش پيشگويی مثبت، ارزش پيشگويی منفی و صحت کراتينين ترشحات سرويکوواژينال در تشخيص پارگی PROM 100 درصد به دست آمد. نتيجه گيری: به نظر می‌رسد دو روش سنجش اوره و کراتينين ترشحات سرويکوواژينال می‌توانند به عنوان روش‌هايی آسان، جديد، سريع و مطمئن جهت تشخيص پارگی پيش از موعد پرده های جنينی مورد استفاده قرار بگيرند. واژگان کليدی: پارگی پيش از موعد پرده‌های جنينی، اوره، کراتينين، ترشحات سرويکوواژينال. Abstract Background: Regarding to prevalence and complications of no- or mis- diagnosis of premature rupture of membrane (PROM), and also high rate of false positive and negative results of traditional diagnostic methods, this study was designed to evaluate diagnostic values of urea and creatinin values of cervicovaginal discharges in determining of PROM in pregnant women referred to Khatam-ol-Anbia hospital, Gonbad, Iran in 2008. Methods: In a clinical trial- diagnostic study, 84 pregnant women with gestational age of 20-41 weeks and chief complaint of watery vaginal discharge were studied. They divided in two groups of PROM (n=42) and intact membrane (n=42) matched by gestational age. Secretions of posterior phornix of vagina were collected by 5 milliliter normal saline. Urea value was measured by enzymatic photometry or urease, and creatinin value was determined by Jaffee synthetic chemical colorimetry. Data were analyzed by descriptive and analytic statistics. Results: Urea value of cervicovaginal secretions in PROM and control groups was 14.7±4.27 and 2.9±1.5 mg/dL, respectively. Regarding to cut-off of 7 mg/dl, sensitivity, specificity, positive predictive value, negative predictive value, and accuracy of urea of cervicovaginal discharge was 100 percent in diagnosis of PROM. Creatinin value of cervicovaginal secretions in PROM and control groups was 1.4±0.4 and 0.2±0.1 mg/dL, respectively. Regarding to cut-off of 0.55 mg/dl, sensitivity, specificity, positive predictive value, negative predictive value, and accuracy of creatinin of cervicovaginal discharge was 100 percent in diagnosis of PROM. Conclusion: It seems that measuring urea and creatinin of cervicovagal discharge can be used as a simple, new, rapid and reliable method to diagnose premature rupture of membrane in pregnant women. KEYWORDS: premature rupture of membrane, Urea, Creatinin, Cervicovaginal discharge. واژگان کليدی: پارگی پيش از موعد پرده‌های جنينی، اوره، کراتينين، ترشحات سرويکوواژينال. KEYWORDS: premature rupture of membrane, Urea, Creatinin, Cervicovaginal discharge. 222 228 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-487&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Nourossadat Kariamn1 نورالسادات کريمان n_kariman@sbmu.ac.ir 10031947532846004778 Yes Haniye Toloui1 هانيه طلوعي1، 10031947532846004779 No Ramin Azarhoush2 رامين آذرهوش2، 10031947532846004780 No Hamid Alavi Majd3 حميد علوی مجد3، 10031947532846004781 No Sharareh Jan-nesari1 شراره جان‌نثاري1، 10031947532846004782 No

fa مقايسه قدرت دستگاه گلوکومتر Accu-chek با Elite در تشخيص ديابت با استفاده از خونريزی متعاقب Probing عمومى General پژوهشی Original <p>چکيده سابقه و هدف: بعضی تحقيقات اخير تاييد نموده‌اند که کارآيی دستگاه‌های گلوکومتر در اندازه‌گيری ميزان قند خون لثه حين معاينات معمول پريودنتال دارای کاستی‌هايی است. لذا مطالعه حاضر به منظور تعيين قدرت دستگاه گلوکومتر Accu-chek در تشخيص قند خون متعاقب probing در مقايسه با گلوکومتر Elite نسبت به روش استاندارد انجام گرفت. روش بررسی: اين تحقيق با طراحی تشخيصی (diagnostic) انجام گرفت. 50 بيمار شامل 27 فرد غيرديابتی و 23 فرد ديابتی که حداقل دارای يک ناحيه خونريزی متعاقب probing بودند، در اين مطالعه شرکت کردند. پس از انجام تست قند خون ناشتا در آزمايشگاه، در بخش دندانپزشکی، ناحيه مورد نظر ايزوله شده و probing توسط پروب ويليامز انجام شد. سپس سر حساس نوار در تماس با خون قرار گرفت و ميزان قند خون توسط هر دو دستگاه گلوکومتر Accuchek و Elite تعيين گرديد. در نهايت تشخيص ديابت به روش‌های استاندارد گلوکومتر (خون مويرگی انگشت) Capillary Blood Glucose (CBG)وGingival Crevicular Blood glucose(GCBG) با تشخيص قطعی به روش Fasting Plasma glucose(FPG) مورد مقايسه قرار گرفتند و ارزش پيش‌بينی مثبت و منفی هر يک از دستگاه‌های گلوکومتر تعيين و مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته ها: تحقيق بر روی 50 فرد (28 زن و 22 مرد) با ميانگين سنی 3/11±6/39 سال انجام گرفت. ارزش پيش‌بينی مثبت گلوکومتر Accu-chek و Eliteدر تشخيص ديابت 100 درصد و ارزش پيش‌بينی منفی آنها به ترتيب 93 و 6/90درصد بود. هم‌چنين ميزان همبستگی آنها عالی و ليکن ميزان هم‌خوانی روش‌ها و دستگاه‌ها به لحاظ آماری معنی‌دار نبود (8/0>P). نتيجه گيری: دقت دو دستگاه مورد مطالعه در اندازه گيری قند خون شيار لثه‌ای مشابه است و خون شيار لثه‌ای متعاقب معاينات معمول پريودنتال می‌تواند وسيله مناسبی برای تشخيص ديابت توسط گلوکومتر باشد، ضمن آنکه روشی آسان و ايمن برای غربالگری بيماران ديابتی در مطب دندانپزشکی می‌باشد. وليکن بايد در نظر داشت که ارزش پيش‌بينی منفی تکنيک GCBG از نظر بالينی قابل قبول نمی‌باشد.</p><p> واژگان کليدی: ديابت، گلوکومتر Elite، گلوکومتر Accu-chek، خونريزی متعاقب پروبينگ. </p> Abstract Background: Recent studies have assessed the validity of glucometer devices in estimating the glucose level of gingival blood during routine periodontal examination (Bleeding On Probing). The purpose of this study was to evaluate whether blood oozing from gingival tissues during routine periodontal examination can be used for determining glucose levels by comparing it with laboratory measurements and standard glucometer method using two different glucometers. Methods: 50 patients (27 nondiabetic , 23 diabetic mean age 39/6 ± 11 years), with at least on site of adequate bleeding upon probing, participated in this study. At first the F.P.G test was done in the laboratory, Then the patients were referred to dental department . A site with profuse BOP was chosen for glucose determination. After isolating the appropriate site , probing was performed with Williams probe and then the sensitive tip of the strip was exposed to blood Consequently , the amount of blood glucose (G.C.B.G) was estimated by the devices .Diagnosis of diabetes by conventional capillary fingerstick blood (C.B.G) and Gingival crevicular Blood glucose (G.C.B.G) techniques were compared with the standard technique of Fasting Plasma Glucose (FPG) and the positive predictive values and the negative predictive values were measured. Results: The positive predictive value of Accu-chek and Elite glucometers were %100 and the negative predictive values were 93 and 90.6 percent respectively. The values also showed a very high intrapatient correlation. Conclusion: The results suggested that gingival crevicular blood glucose measurements by both devices can provide an acceptable blood sample for diagnosis of diabetes. In addition, this technique is safe and easy to perform in dental office for diabetes mellitus screening, but the negative predictive value of G.C.B.G is not clinically acceptable. KEYWORDS: Diabetes mellitus, Accu-chek glucometer, Elite glucometer, Bleeding on probing. واژگان کليدی: ديابت، گلوکومتر Elite، گلوکومتر Accu-chek، خونريزی متعاقب پروبينگ KEYWORDS: Diabetes mellitus, Accu-chek glucometer, Elite glucometer, Bleeding on probing. 228 234 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-488&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Fatemeh Sarlati فاطمه سرلتی Fatima_sarlati @yahoo.com 10031947532846005094 Yes Naser Vallaei ناصر ولايی، 10031947532846005170 No Elham Pakmehr الهام پاک مهر، 10031947532846005171 No Kimia Khoshroo کيميا خوشرو 10031947532846005172 No

fa بررسی ارتباط پلی‌مورفيسم‌های ژن مانوز متصل به لکتين با بهبودی بيماران مبتلا به هپاتيت مزمن B گوارش و کبد Gastroenterology and liver پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: با توجه به شيوع و روند روبه افزايش هپاتيت مزمن Bو اهميت درمان و بويژه عوامل مساعد کننده در درمان اين بيماران و نقش احتمالی پلی مورفيسم های ژن مانوز متصل به لکتين (MBL) با بهبودی در اين بيماران و به منظور تعيين نقش اين پلی مورفيسم ها در درمان مبتلايان هپاتيت B بهبودنيافته و بهبوديافته، اين تحقيق در مرکز تحقيقات گوارش و کبد بيمارستان طالقانی انجام شد. روش بررسی: در اين مطالعه مورد-شاهدی، 100 بيمار دارای عفونت مزمن هپاتيت Bتحت درمان بهبودنيافته (گروه مورد)، 100 بيمار هپاتيت B بهبوديافته (گروه شاهد اول) و 100 نمونه کنترل‌ سالم (گروه شاهد دوم) که از لحاظ سن و جنس متناسب با افراد مورد بودند، انتخاب شدند. DNAی ژنومی از خون نمونه ها استخراج شد و پلی مورفيسم های زير در ژن مانوز متصل به لکتين (MBL) به روش PCR-RFLP تعيين گرديد: دو جهش نقطه ای در ناحيه پروموتر در موقعيت 550- ( GبهC )، 221- ( CبهG ) و يک جهش نقطه ای در ناحيه غيرترجمه ای 4+ ( TبهC ) و 3 جهش نقطه ای در کدون های 52،54 و57 در اگزون 1 ژن MBL بترتيب در موقعيت های نوکلئوتيدی 230،223 و239. ميزان عدم مواجهه با پلی مورفيسم ها مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته ها: ‌فراوانی آلل T223+ در کدون 52+ در بيماران هپاتيت B مزمن و بيماران خودبخود بهبود يافته به ترتيب 22/0 و 37/0 بود، که حاکی از ارتباط معنی دار بين اين پلی مورفيسم در ژن مانوز متصل به لکتين در‌دو گروه بيماران مزمن و افراد خودبه خود بهبود يافته بود. در ارتباط با ساير پلی مورفيسم ها ارتباط معنی داری در گروه های مورد مطالعه مشاهده نگرديد. نتيجه گيری: از آنجايی که کدون 52+ ژن مانوز متصل به لکتين ارتباط معنی داری ميان بيماران مبتلا به هپاتيت B مزمن با هپاتيت B بهبود يافته دارد، می توان گفت ژنوتايپ هتروزيگوت کدون 52+ (C/T) احتمالا" نقش بازدارنده در مزمن شدن بيماری هپاتيت B دارد. واژگان کليدی: مانوز متصل به لکتين، هپاتيت B. Abstract Background: Mannose-binding lectin (MBL) is a constituent of the human innate immune system which may play an important role in combating a variety of infectious diseases and thus may be important for determining hepatitis B virus (HBV) persistence. In this study, we determined MBL genotypes in chronic hepatitis B subjects, spontaneously recovered subjects and healthy controls. Methods: In a case-control study, we examined 100 unrelated patients with chronic hepatitis B and 100 spontaneously recovered patients were referred to Taleghani Hospital and 100 healthy controls which all had been matched by sex and age. Genomic DNA was extracted from blood samples and the following genetic polymorphisms were studied by PCR-RFLP methods: two point mutations in the promoter region at position -550(H/L variants),-221 (X/Y variants), one point mutation in the 5' untranslated (UT) region at position +4(P/Q variants) and three point mutations located at codon 52, 54 and 57 in exon 1 of the MBL gene, at nucleotide position 223,230 and 239, repectively. Result: Our finding has shown that the frequency of +223 T allele of Codon 52 in chronic HBV patients was 0/22 and 0/37 in spontaneous recovered subjects, respectively. Our results show that there is no significant association between each polymorphisms of the MBL gene with persistent HBV infection in Studying population excepting codon +52 (p value=0.0). Conclusion: Heterozygous for codon 52 mutant allele (C/T) may be associated with recovery from chronic hepatitis B. Keywords: Mannose-binding lectin, Hepatitis B virus واژگان کليدی: مانوز متصل به لکتين، هپاتيت B. Keywords: Mannose-binding lectin, Hepatitis B virus 234 241 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-489&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Leila Alidoust1 ليلا عليدوست1، alidoust_le@yahoo.com 10031947532846005095 Yes Zahra Hajebrahimi1 زهرا حاج ابراهيمي1، 10031947532846005173 No Leila Najafi1 ليلا نجفي1 10031947532846005174 No Mohammad Hossein Somi2 محمد حسين صومي2، 10031947532846005175 No Maryam Firoozi1 مريم فيروزي1، 10031947532846005176 No Mohammad Reza Zali1 محمدرضا زالي1 10031947532846005177 No

fa بررسی نتايج جراحی تعويض کامل مفصل ران و عوامل مرتبط با آن در بيمارستان اختر طی سال‌های 1364 تا 1384 ارتوپدی Orthopaedy پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: با توجه به شيوع و روند روبه افزايش عمل هيپ و عدم اطلاع از نتايج آن درمرکز آموزشی درمانی اختر و به منظور تعيين نتايج تعويض کامل مفصل ران، اين تحقيق طراحی و روی مراجعين به بيمارستان اختر تهران طی سال‌های 1364 تا 1384 انجام شد. روش بررسی: تحقيق به شيوه مطالعه داده‌های موجود انجام شد. پرونده بيماران واجد شرايط مورد بررسی قرار گرفت و سن، جنس، انديکاسيون جراحی، استفاده از سيمان، ميزان بقای ده ساله بر مبنای بررسی راديولوژيک و بررسی بالينی و ميزان HHS (Harris Hip Score) بيماران ثبت گرديد. بيمارانی که حداقل يک ‌سال پيگيری داشتند، مورد بررسی قرار گرفتند. ميزان بقای ده ساله تعيين شد و نقش عوامل مرتبط با آن بوسيله آزمون کای‌دو (²χ) و آزمون دقيق فيشر مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته ها: تعداد 235 هيپ در 210 بيمار مورد جراحی قرار گرفت. سن بيماران 8/16 ± 5/55 بود. 49 درصد بيماران مرد و 51 درصد زن بودند. ميزان بقای ده ساله بر حسب استفاده يا عدم استفاده از سيمان و نيز معيار سنجش (بالينی و راديوگرافيکی) بين 85-60 درصد متغير بود (2/0>P) و ميزان HHS برابر 7/15±8/78 بود. جراح، روش جراحی و BMI نقشی در ميزان موفقيت درمانی نداشتند. نتيجه گيری: به نظر می‌رسد ميزان بقای تعويض کامل مفصل ران در اين بيمارستان کمتر از مطالعات ديگران بوده است و بررسی بر روی علل اين امر توصيه می‌شود. واژگان کليدی: هيپ، HHS، بقای ده ساله، تعويض کامل مفصل هيپ. Abstract Backgraound: Regarding to increasingly prevalence of total hip arthroplasty and no information about its results in Akhtar hospital, this study was conducted in patients referred to Akhtar hospital between 1985 and 2005. Methods: This study was performed on existing data. Patients records, including age, sex, indication of surgery, applying cement, 10-year survival according to radiologic and clinical evaluation, and Haris Hip Score (HHS), were studied. Patients with at least one-year follow up were evaluated. 10-year survival was calculated and effects of associated factors were analyzed using chi-square or exact Fisher tests. Results: 235 hips from 210 patients with mean age of 55.5±16.8 years were operated. 49 percent were male and 51 percent were female. According to applying or not applying cement, and also type of evaluation (clinical and radiographic), 10-year survival was measured between 60 and 85 percent (p<0.2). HHS was calculated as 78.8±15.7. Surgeon, type of surgery and body mass index (BMI) didn’t affect on therapeutic outcome. Conclusion: Survival rate of total hip arthroplasty was lower in Akhtar hospital compared with other centers and further studies were recommended to find causes of these differences. Keywords: Hip, HHS, 10- year survival, total hip arthroplasty. واژگان کليدی: هيپ، HHS، بقای ده ساله، تعويض کامل مفصل هيپ. Keywords: Hip, HHS, 10- year survival, total hip arthroplasty. 241 246 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-490&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Manouchehr Vahid Farahmandi1 منوچهر وحيد فرهمندی 10031947532846005096 Yes Aliakbar Esmailijah1 علی اکبر اسماعيلی جاه1، 10031947532846005178 No Firooz Madadi1 فيروز مددي1، 10031947532846005179 No Kazemi1 سيد مرتضی کاظمي1، 10031947532846005180 No Mohamadreza Abassian1 محمد رضا عباسيان1، 10031947532846005181 No Department of Orthopedics, Shaheed Beheshti University (M.C), Tehran, I.R.Iran 1 گروه ارتوپدی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی Ramin Zanganeh1 رامين زنگنه1، 10031947532846005182 No Department of Orthopedics, Shaheed Beheshti University (M.C), Tehran, I.R.Iran 1 گروه ارتوپدی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی Naser Valaie2 ناصر ولايي2 10031947532846005183 No

fa بررسی الگوهای غذايی غالب و چاقی عمومی و چاقی شکمی در زنان بزرگسال شمال شهر تهران در سال 1386 عمومى General پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: به کارگيری روش تحليل الگوهای غذايی می‌تواند با منعکس کردن رفتارهای تغذيه‌ای افراد، اطلاعات بيشتری را در زمينه اتيولوژی تغذيه‌ای بيماری‌های مزمن از جمله چاقی در اختيار محققين قرار دهد. هدف اين مطالعه، تعيين الگوهای غذايی غالب و چاقی عمومی و شکمی در زنان بزرگسال ساکن شمال شهر تهران در سال 1386 بود. روش بررسی: دراين مطالعه مقطعی، 460 زن 50-20 ساله ساکن مناطق تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی در شمال شهر تهران به روش نمونه‌برداری تصادفی طبقه‌بندی شده انتخاب شدند. دريافت‌های غذايی در يک سال گذشته با پرسش‌نامه نيمه‌کمی بسامد خوراک گردآوری شد. وزن و قد و دور کمر طبق دستورالعمل‌های استاندارد اندازه‌گيری و نمايه توده بدن (BMI) محاسبه شد. چاقی عمومی به صورت kg/m2 30 ≤ BMI و چاقی شکمی به صورت دور کمر 88 ≥ سانتی‌متر تعريف شد. با روش تحليل عاملی الگوهای غذايی غالب تعيين شدند. رابطه الگوهای غذايی غالب با چاقی عمومی و شکمی با روش رگرسيون لجستيک بررسی شد. يافته ها: دو الگوی غذايی غالب الگوی شامل غذايی سالم و الگوی غذايی ناسالم شناسايی شدند. بعد از تعديل اثر عوامل مخدوش کننده، افرادی که در بالاترين چارک الگوی غذايی ناسالم قرار داشتند، به طور معنی‌داری احتمال بيشتری برای ابتلا به چاقی عمومی (نسبت شانس: 70/3، 01/0>P) و چاقی شکمی (نسبت شانس: 01/4، 01/0>P) داشتند و افرادی که در بالاترين چارک الگوی غذايی سالم قرار داشتند، احتمال کمتری برای ابتلا به چاقی عمومی و چاقی شکمی داشتند. نتيجه گيری: الگوهای غذايی غالب زنان مورد مطالعه با چاقی عمومی و چاقی شکمی مرتبط بود. انجام مطالعات آينده‌نگر برای تأييد اين يافته‌ها ضروری است. واژگان کليدی: الگوی غذايی، تحليل عاملی، چاقی عمومی، چاقی شکمی، زنان. Abstract Background: Using dietary pattern analysis method reflects individuals’ dietary behaviors and therefore could provide more detailed information about nutritional etiology of chronic disease like obesity. The aim of this study is to determine major dietary patterns and general and central obesity in adult women living in north of Tehran in 2007. Methods: In this cross-sectional study 460 women aged 20-50 y, living in north of Tehran, were sampled with stratified random sampling method. Dietary intake in last year was collected by a semi-quantitative food frequency questionnaire. Weight, height and waist circumstance (WC) were measured with standard methods and body mass index (BMI) was calculated. General obesity was defined as BMI ≥30 kg/m2 and central obesity as WC ≥ 88 cm. Factor analysis method was used for identifying major dietary patterns. The association between major dietary patterns and general and central obesity were assessed by logistic regression analysis. Results: Two major dietary patterns were extracted: Healthy dietary pattern and unhealthy dietary pattern. After adjusting for confounders, individuals in the upper quartile of the unhealthy dietary pattern score were more likely to be generally (OR=3.70, P<0.01) and centrally obese (OR=4.01, P<0.01), whereas those in the upper quartile of healthy dietary pattern were less likely to be generally and centrally obese. Conclusion: Major dietary patterns of the women in this study had the significant associations with general and central obesity. Further prospective investigations are required to confirm such associations. واژگان کليدی: الگوی غذايی، تحليل عاملی، چاقی عمومی، چاقی شکمی، زنان. Keywords: Dietary patterns, factor analysis, obesity, women. 246 258 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-491&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Arezoo Rezazadeh1 آرزو رضازاده1 : a_rnut80@yahoo.com 10031947532846004728 Yes Bahram Rashidkhani2 بهرام رشيدخاني2، 10031947532846004729 No Nasrin Omidvar2 نسرين اميدوار2 10031947532846004730 No

fa بررسی سن يائسگی و عوامل مرتبط با آن در زنان يائسه شهر تهران زنان و زایمان Gynecology پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: با توجه به افزايش فزاينده تعداد زنان يائسه در دنيا و افزايش اميد به زندگی تا حدود 75 سال و عوارض متعدد ناشی از بروز يائسگی بويژه يائسگی زودرس و همچنين نقش بسيار حساسی که زنان در استحکام خانواده دارند، اين مطالعه برای تعيين شيوع سن يائسگی و عوامل مرتبط با آن برروی زنان سطح شهر تهران در سال 1384 انجام گرفت. روش بررسی: در اين مطالعه توصيفی- مقطعی، 1500 زن 55-45 ساله ساکن در 100 بلوک از بلوک‌های شهر تهران که به روش تصادفی چندمرحله‌ای انتخاب شده بودند، بررسی شدند. زنان بايد حداقل از 10 سال گذشته در يکی از مناطق 22 گانه شهر تهران ساکن بوده و سابقه عمل جراحی رزکسيون تخمدان يکطرفه يا دو طرفه، رحم برداری، سرطان، بيماری‌های قلبی- عروقی، ديابت، فشار خون، بيماری عصبی، بستری در بيمارستان و مصرف داروهای هورمونی نمی‌داشتند. ابزار مطالعه پرسش‌نامه‌ای بود که به روش مصاحبه تکميل شد. از اعتبار محتوی جهت اعتبار واز آزمون مجدد برای پايايی آن استفاده شد. مشخصات فردی و شيوع سن يائسگی در نمونه ها تعيين و ميزان واقعی آن بر آورد شد و عوامل مرتبط با سن يائسگی از طريق نرم افزار SPSS تحليل آماری شد. برای تعيين ارتباط بين متغيرها از آزمون‌های t، آناليز واريانس يک‌راهه، آزمون کای‌دو استفاده شد. يافته ها: ميانگين سن زنان مورد مطالعه 4/3±4/49 سال، سن اولين قاعدگی 6/1±5/13 سال، سن ازدواج 7/4±9/18 سال، سن اولين حاملگی 7/4±6/20 سال و ميانگين تعداد فرزندان 68/1±75/3 نفر بود. سن يائسگی در زنان يائسه شهر تهران 9/3±13/47 سال بود که با احتمال 95 درصد سن واقعی يائسگی زنان شهر تهران در محدوده 8/46 تا 2/50 سال قرار داشت. عوامل موثر بر کاهش سن يائسگی شامل مصرف سيگار، تحصيلات پايين زنان و همسران آنها، مصرف قرص‌های ضد بارداری و طول مصرف آن، نحوه تصرف منزل مسکونی و سابقه يائسگی زودرس در فاميل نزديک بود. نتيجه گيری: سن يائسگی در زنان ايرانی در مقايسه با کشورهای توسعه يافته بسيار پايين است. با توجه به اينکه عوامل متعدد مرتبط با آن شناخته شده است، ولی در اين زمينه تناقضاتی وجود دارد؛ در نتيجه انجام تحقيقات بيشتر در نقاط مختلف کشور لازم و ضروری است. واژگان کليدی: سن يائسگی، عوامل مرتبط، زنان يائسه. Backgraound: Regarding to the increasing number of postmenopausal women in the world as well as increased life expectancy about 75 years old and respecting to the various complications due to menopause specially early menopause and on the other hand important role of women in family, this study was conducted to determine the incidence of age of menopausal women living in Tehran in 2005. Methods: In this cross-sectional study, 1500 women between 45 and 55 years, living in any of 22 different districts of Tehran, using a multi-stages sampling method in 100 blocks, were randomly selected. Inclusion criteria consist of living in Tehran for at least 10 years, lack of any operation on one or both ovaries or hysterectomy, lacking the history of cancer, cardiovascular diseases, diabetes, hypertension, mental disorders, hospitalization, and hormonal drugs. Data were collected by a questionnaire completed through interview. Content and test-retest methods were used for validity and reliability of the tools, respectively. Demographic data and age of menopause were estimated in samples and community. Factors associated with menopause age were evaluated by SPSS software. T-test, ANOVA and chi-square test were used for data analysis. Results: The results showed the mean age of 49.4±3.4, age at menarche of 13.5±1.6, marital age of 18.9±4.7, primiparous age of 20.6±4.7, the history of lactation of 65.5%, history of taking oral contraceptives of 44.5%, being married of 87.8% and familial history of early menopause of 13.1%. The age of postmenopausal women was 47.13±3.9 years (95%CI: 46.8-50.2 years). The effective factors on menopausal age included smoking, low level of education in the subjects and their spouses, high number of children, long-term consumption of oral contraceptives, ownership of residence, familial history of early menopause. Conclusion: The age of menopause in Iranian women is lower than women from developed counties. Regarding to the limited and controversial knowledge about the related factors with menopausal age, further researches are recommended. Keywords: Age of menopause, Effective factors, Menopausal women. واژگان کليدی: سن يائسگی، عوامل مرتبط، زنان يائسه. Keywords: Age of menopause, Effective factors, Menopausal women. 258 265 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-492&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Fatemeh Nahidi1 فاطمه ناهيدی 10031947532846004724 Yes Noorossadat Karman1 نورالسادات کريمان1 10031947532846004725 No Naser Vallaei1 ناصر ولايي1، 10031947532846004726 No , Zahra Fazli2 زهرا فضلي2، 10031947532846004727 No

fa بررسی فراوانی بروز درد پس از عمل و عوامل مرتبط با آن در بيمارستان آيت ا... طالقانی هوشبری Anesthesia پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: دردهای حاد پس از عمل يکی از بدترين دردهايی است که انسان‌ها تحمل‌ می‌کنند و اين درد هر قدر شديدتر باشد، پاسخهای هموديناميک و متابوليک نامطلوب‌تری برای بيماران ايجاد می‌نمايد. هدف از اين مطالعه، بررسی شيوع روش‌های بی‌دردی بعد از عمل الکتيو ارتوپدی در بيمارستان آيت اله طالقانی بود. روش بررسی: در اين مطالعه توصيفی، 100 بيماری که تحت عمل جراحی الکتيو ارتوپدی قرار گرفته بودند، از نظر شيوع و شدت درد و شيوع کاربرد روش‌های بی‌دردی بعد از عمل الکتيو ارتوپدی بررسی شدند. شدت درد بيماران با کمک مقياس ديداری درد (Visual Analog Scale) اندازه‌گيری شد. يافته ها: 68 بيمار (68 درصد) نيازمند درمان درد نشدند. شايع‌ترين روش مورد استفاده جهت بيهوشی، روش بيهوشی عمومی و پس از آن روش بيهوشی نخاعی بود. شايع‌ترين روش بی‌دردی، استفاده از اثرات باقی‌مانده روش اسپاينال بود. نتيجه گيری: اين مطالعه نشان داد که لازم است به ميزان گسترده‌تری از روش‌های بی‌دردی پس از عمل جراحی استفاده کرد و اين موضوع، نيازمند دقت نظر و بازنگری در روش‌های مرسوم بی‌دردی پس از عمل جراحی است. واژگان کليدی: درد حاد، بی‌دردی، بيهوشی، ارتوپدی. Abstract Backgraound: one of the most severe types of pain is acute postoperative pain. The more severe the pain, the more severe its hemodynamic consequences would be. The aim of this study was to assess the analgesic methods of postoperative pain control in orthopedic surgery patients, in Ayatollah Taleghani Hospital, Tehran, Iran. Methods: in a descriptive study, 100 cases undergoing orthopedic surgery were selected and evaluated regarding the severity of postoperative pain and its analgesic methods. A visual Analog Scale was used to assess the pain. Pain severity and its analgesic methods were evaluated. Results: Among 100 patients, 68% did not need analgesic treatment modalities. General anesthesia and spinal anesthesia were the first two common analgesic modalities, respectively. Residual anesthesia was the most common pain control method. Conclusion: the results of this study demonstrated that acute postoperative pain is one of the great concerns, both for the physicians and the patients. This study suggests that more aggressive postoperative pain control is necessary. So, re-evaluation of the pain control methods in the postoperative period is mandatory. Keywords: acute pain analgesia anesthesia orthopedics. واژگان کليدی: درد حاد، بی‌دردی، بيهوشی، ارتوپدی. Keywords: acute pain; analgesia; anesthesia; orthopedics. 265 269 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-493&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Ali Dabbagh1 علی دباغ1، alidabbagh@yahoo.com 10031947532846005097 Yes Masoud Ghorbanloo2 مسعود قربانلو2، 10031947532846005184 No Mehran Taherian2 مهران طاهريان2، 10031947532846005185 No Seyed Mehdi Hosseini3 سيد مهدی حسيني3، 10031947532846005186 No Ali Akbar Tavakkolpour4 علی اکبر توکل پور4، 10031947532846005187 No Seyed Sajjad Rzavi4 سيد سجاد رضوي4، 10031947532846005188 No Hamid Reza Aslani3 حميدرضا اصلاني3 10031947532846005189 No

fa مروری بر ديدگاه پزشکی سنتی نسبت به کژدم‌زدگی عمومى General مروری Review چکيده با توجه به اهميت پزشکی و درمانی کژدم ها در طب سنتی ايران و شناخت عوارض و تظاهرات بالينی بيان شده در اين منابع، گوناگونی و کاستی های موجود در نحوه پيش گيری، کنترل و درمان، ضمن مروری بر درمان گزش کژدم-زدگی به روش سنتی به نقد و بررسی آن اقدام گرديده است. هدف از اين مطالعه بررسی نظرات و شناساندن هر چه بيشتر طب ملی و سنتی در کنترل اين جانوران زهری می باشد. تحقيق به روش مروری از نوع تشريحی انجام گرفت. با کاربرد واژه های کليدی در اينترنت و سايت های مرتبط و استفاده از مجلات علمی پژوهشی داخل کشور و هم چنين با استفاده از منابع طب سنتی در ايران جستجوی مقالات و پژوهش ها انجام شد. در نهايت منابع واجد شرايط انتخاب و ضمن نقد و بررسی اين مطالعات به ارائه راه حل های مشکل مزبور در درطب سنتی ايران اقدام گرديد و يافته های بدست آمده در قالب يک مقاله مروری ارائه گرديد. قدمت کژدم زدگی برابر با تاريخ ايران زمين است و انعکاس آن در منابع طب سنتی ابعاد وسيعی دارد. طب سنتی در اين مورد نظراتی دارد که در مواردی متعدد می تواند راهگشا باشد. نگرش جديد به اين مسئله با توجه به منابع طب سنتی، موجب ارتقای کنترل و پيشگيری از کژدم زدگی می شود. در نتيجه مسئولين و پژوهشگران را به طرف کاهش موارد و يا عوارض ناشی از آن بر اساس منابع سنتی پزشکی که گامی در جهت خود باوری ملی است، رهنمون می گرداند. واژگان کليدی: گزش، کژدم، پزشکی سنتی، ايران. Abstract With respect to the importance of scorpions sting and identification of manifestations and symptoms in traditional and Iranian medicine, the present study was conducted to review of scorpion sting treatment, prevention and control it on basis traditional medicine and, and discuss about deficit of methods of control and prevention. In this review article, we have searched through internet by key words. We have tried to cover almost all scorpion-related sites and journals as well as internal and external references. The references show that background of scorpion sting is as long as the history of Iran. Traditional and Iranian medicine have many views on scorpion sting, treatment and prevention of cases. Planning of prevention, control and treatment program based on traditional and Iranian medicine were suggested by researchers. KEYWORDS: Traditional medicine, Review, Scorpion sting, Iran. واژگان کليدی: گزش، کژدم، پزشکی سنتی، ايران. KEYWORDS: Traditional medicine, Review, Scorpion sting, Iran. 269 279 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-494&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Rouhollah Dehghani1 روح اله دهقانی 10031947532846005098 Yes , Naser Vallaei2 ناصر ولائي2 10031947532846005190 No

fa انسفاليت ساقه مغز به دنبال آنفلوانزای جديد (H1N1) A در يک کودک 10 ساله هوشبری Anesthesia گزارش موردی Case report چکيده سابقه و هدف: انسفاليت ساقه مغز بيماری ناشايعی است که به دنبال عفونت ايجاد می‌شود، اما بروز بيماری به دنبال ابتلا به ويروس جديد آنفلوانزای (H1N1) A در دنيا نادر و در ايران نيز اولين موردی می‌باشد که به گزارش آن اقدام شده است. گزارش مورد: پسر 10 ساله‌ای با علائم ضعف عضلانی پيشرونده، کاهش سطح هوشياری و تب به بيمارستان مراجعه نموده و به دليل نياز به حمايت تنفسی، تحت ونتيلاسيون مکانيکی قرار گرفت. نتايج CT اسکن مغز و الکتروانسفالوگرام (EEG) طبيعی بود، اما در MRI، انسفاليت ساقه مغز گزارش شد. تست سرولوژيک PCR تشخيص آنفلوانزای (H1N1) A را مشخص کرد. بيمار پس از 27 روز بستری بدون مشکل نورولوژيک خاص از بيمارستان مرخص شد. نتيجه گيری: با توجه به شيوع و روند رو به افزايش آنفلوانزای نوع (H1N1) A، بررسی بيماری‌های همراه آن را توصيه می‌نمايد. واژگان کليدی: انسفاليت، ساقه مغز، آنفلوانزای (H1N1) A. واژگان کليدی: انسفاليت، ساقه مغز، آنفلوانزای (H1N1) A.) 280 282 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-495&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Seyed Sajjad Razavi1 سيد سجاد رضوي1، 10031947532846005099 No Afsaneh Sadeghi1 افسانه صادقی Afsaneh20sadeghi@yahoo.com 10031947532846005191 Yes Ahmad Eghbali1 احمد اقبالي1، 10031947532846005192 No Shahram Sayyadi1 شهرام صيادي1، 10031947532846005193 No Mahshid Talebian2 مهشيد طالبيان2 10031947532846005194 No 2 BS of Nursing, Mofid Pediatrics Hospital, Shaheed Beheshti University (M.C), Tehran, I.R.Iran 2 کارشناس پرستاری، بیمارستان کودکان مفید