پژوهش در پزشکی Pejouhesh http://www.pejouhesh.com 1 journal1 fa jalali 1388 2 1 gregorian 2009 5 1 33 1 online 1 fulltext

fa پژوهشی Original 0 0 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-453&slc_lang=fa&sid=fa

fa مطالعه تطبيقی سردرد از کتاب الحاوی و اصول نوين پزشکی روان‌شناسی Psychology پژوهشی Original 1 4 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-446&slc_lang=fa&sid=fa سيد محمود طباطبايی (email: smtabataba_md@yahoo.com 10031947532846004460 Yes عبدالجليل کلانتر هرمزي2 10031947532846004461 No

fa بررسی ميزان صحت نگارش مقالات در مجلات علمی پژوهشی دندانپزشکی کشور در سال 1385 عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به روند رو به افزايش مجلات دارای رتبه علمی پژوهشی کشور و اهميت صحت متدولوژی آنها در ايجاد اعتماد به يافته‌های پژوهش و بکارگيری نتايج تحقيقات کشور و خلاء اطلاعات و کيفيت مقالات منتشره و به‌منظور تعيين ميزان صحت نگارش مقالات، اين تحقيق روی مجلات دندانپزشکی دارای رتبه علمی پژوهشی کشور در سال 1385 انجام گرفت. روش بررسی: تحقيق به روش توصيفی روی کليه مقالات اصيل مجلات واجد شرايط انجام گرفت. فهرست به هنگام اين مجلات اخذ و مقالات آنان مورد بررسی قرار گرفت در هر مقاله، اصول متدولوژی تحقيق در قسمت‌های خلاصه، مقدمه، مواد و روش‌ها، يافته‌ها، بحث و منبع نويسی در مجموع با تعداد 52 شاخص بررسی و در يک طيف سه گانه "درست"، "به نسبت درست"و "غلط" طبقه‌بندی شدند و نقش عوامل مرتبط با ميزان صحت متدولوژی با آزمون کای دو مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته ها: طی مدت مورد بررسی، 100 مقاله اصيل منتشر گرديد. ميانگين (± انحراف معيار) تعداد نويسندگان اين مقالات 84/0±90/2 نفر و بيشترين نوع تحقيق به ترتيب تجربی- Invitro(46 درصد)، توصيفی (33 درصد)، کارآزماِيی بالينی (10 درصد) و هم‌گروهی تاريخی (6 درصد) بود. فراوانی عدم گزارش پايايی ابزار اندازه‌گيری 96 درصد، توجيه نداشتن حجم نمونه 93 درصد، توجيه نداشتن انتشار مقاله 73 درصد و عدم گزارش محدوديت‌ها و جنبه‌های مثبت و با ارزش تحقيق 87 درصد بود. نتيجه گيری: کاستی‌های عمده‌ای در مقالات دندانپزشکی منتشره وجود دارد. انجام اقدامات لازم برای کاهش موارد اشتباه در متدولوژی نگارش مقالات سبب افزايش اعتبار مقالات و بکارگيری نتايج صحيح پژوهش‌ها خواهد شد. واژگان کليدی: متدولوژی تحقيق، مجلات دندانپزشکی، پايايی ابزار، روايی ابزار. Abstract: Background: According to growing increase of scientific journals in Iran and importance of precise methodology and validity of findings, and also lack of information about quality of published articles, this study was designed to evaluate accuracy of article writing of articles published in dentistry journals in 2006. Materials and methods: In this descriptive study, all original articles of dentistry journals were evaluated. Research methodology in different topics of articles, including abstract, introduction, methods and materials, results, discussion and references were assessed. Totally, 52 items were evaluated and classified as 3 categories of “correct”, “relatively correct” and “incorrect”. Data analysis was done by Chi-square. Results: one-hundred original articles were published in the study period. Mean (± standard deviation) number of authors was 2.9±0.84. The most frequent type of study was experimental-in vitro study (46%), followed by descriptive (33%), clinical trial (10%) and historical cohort (6%). The frequency of instrument validity report absence was 96%, no exact calculation of sample size 93%, unjustification of article publication 73%, and lack of restriction and valuable findings report 87%. Conclusion: There are great defects in published articles of dentistry journals. Implementations for reducing mistakes in article writing result in increasing validity of articles and application of true study results. KEYWORDS: Research methodology, Dentistry journals, Validity, Reliability. متدولوژی تحقيق، مجلات دندانپزشکی، پايايی ابزار، روايی ابزار. Research methodology, Dentistry journals, Validity, Reliability. 5 11 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-447&slc_lang=fa&sid=fa A Sheibaninia احمد شيبانی نيا asheibaninia@yahoo.com 10031947532846004388 Yes N Valaie ناصر ولائي2 10031947532846004389 No Sh Mohammad Sadeghi شاهين محمد صادقي3 10031947532846004390 No F Azizi فريدون عزيزي4 10031947532846004391 No

fa پايش شيوع گـواتر و ميـزان يد ادرار در دانش‌آموزان 10-8 ساله استان تهران در سال 1386: 17 ســال پس از يدرسانـی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: پس از دو دهه فعاليت، ايران بعنوان کشور عاری از کمبود يد در منطقه شناخته شده است. در اين پايش شيوع گواتر و غلظت يد ادرار 17 سال پس از يدرسانی و مصرف نمک يددار در استان تهران در پاييز سال 1386مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی: در اين مطالعه مقطعی، 1200 کودک دبستانی 8 تا 10 ساله مدارس استان تهران به صورت تصادفی و به روش نمونه‌گيری خوشه‌ای انتخاب شدند. ميزان شيوع گواتر، غلظت يد ادرار، يد موجود در نمک خانوارها و حجم تيروئيد بدست آمده به روش اولتراسونوگرافی بررسی شد. ميزان يد ادراری نمونه ها تعيين و ميزان واقعی آن در جامعه برآورد گرديد. يافته ها: فراوانی کلی گواتر 3/2 درصد بدست آمد. ميانه يد ادرار 1/94 ميکروگرم در ليتر بود و 8/20 درصد افراد يد ادرار کمتر از 50 ميکروگرم در ليتر داشتند. 9/54 درصد خانوارهای تهرانی از نمک تصفيه شده استفاده می‌کردند. 5/62 درصد نمک‌های مصرفی خانوارها کمتر از 15 گاما يد داشتند. ميانه حجم تيروئيد دو جنس برای سنين 7 تا 11 سال در دختران کمی بيشتر از پسران بود، اما حجم صدک 97 در تمام گروه‌های سنی بين دختران و پسران يکسان بود. حجم تيروئيد در هر دو جنس بطور قابل ملاحظه‌ای با سن افزايش يافته و با قد، وزن و سطح بدن ارتباط مستقيم داشت. نتيجه گيری: 17 سال پس از يدرسانی، شيوع گواتر در استان تهران کاهش پيدا نموده، اما ميانه يد ادرار نسبت به مطالعه سال‌های 1375 و 1380 کاهش يافته است. بنابراين تجديدنظر در برنامه کشوری و نظارت بر اجرای صحيح برنامه‌های حذف کمبود يد ضروری است. واژگان کليدی: تيروئيد، گواتر، غلظت يد ادرار، نمک يد ادرار، حجم تيروئيد. Abstract: Background: Following two decades of intensive efforts work in IDD elimination, Iran has been recognized as an IDD free country in the Middle-East region. This study was performed to evaluate the adequacy of iodine intake, 17 years after universal salt iodization in Tehran and to compare the results with those of previous studies. Materials and methods: In this cross-sectional study, 8 to10 year-old schoolchildren, randomly selected from Tehran province, were evaluated in year 2007, using data gathered on goiter prevalence, urinary iodine excretion, iodine content of household salts and thyroid volume measured by ultrasonography the results obtained were compared with those documented for 1996 and 2001. Results: In this study, 1200 children were evaluated. Total prevalence of goiter was 2.3% no one had grade 2 goiter. The median urinary iodine in 120 schoolchildren was 94.1µg/L. Only 54.9% of Tehranian households were using iodized salt and salt storage was appropriate in 47.9% of households salt used by 62.5% of households had less than 15 µg iodide. Ultrasonic measurement of thyroid volume was performed in 464 schoolchildren, aged 7-15 years, and while the median thyroid volume of girls aged 7-11 years was slightly more than that of boys, the 97th percentile thyroid volume of both sexes was similar for all age groups. Thyroid volumes were significantly correlated with age, weight, height and body surface area. Conclusion: Goiter prevalence has decreased significantly in Tehran, the central province of Iran, 17 years after universal salt iodization. However the median urinary iodine of school children has decreased in comparison to results of studies conducted in 1996 and 2001. Continuous monitoring of national programs is essential for IDD elimination. KEYWORDS: Thyroid, Goiter, Urinary iodine concentration Iodized salt, Thyroid volume تيروئيد، گواتر، غلظت يد ادرار، نمک يد ادرار، حجم تيروئيد Thyroid, Goiter, Urinary iodine concentration Iodized salt, Thyroid volume 13 20 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-448&slc_lang=fa&sid=fa A1 Amouzgar عطيه آموزگار1، 10031947532846001 No Y2 Mehrabi يداله محرابي2، 10031947532846002 No M1 Hedayati مهدی هدايتي1، 10031947532846003 No P3 Mirmiran پروين ميرميران3، 10031947532846004 No M4 Vasei محمد واسعي4، 10031947532846005 No فريدون عزيزي1 10031947532846006 No H1 Delshad حسين دلشاد e-mail: delshad1336@yahoo.com 10031947532846005076 Yes

fa بررسی تاثير اصلاح شيوه زندگی بر بروز ديابت نوع دوم در طی يک غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: مطالعاتی که بر پايه اصلاح شيوه زندگی در افراد مبتلا به اختلال تحمل گلوکز انجام شده، نشان داده که می‌توان از پيشرفت به سمت ديابت پيشگيری کرد. در اين مطالعه تاثير اصلاح شيوه زندگی بر بروز ديابت در جمعيت شهری تهران بررسی شد. روش بررسی: در اين مطالعه Community based interventional study، افراد بالای 20 سال غيرديابتی در مطالعه قند و ليپيد تهران در دو گروه شاهد (6437 نفر) و مورد (3931 نفر) مورد بررسی قرار گرفته و به مدت متوسط 5/3 سال پيگيری شدند. مداخله با هدف بهبود تغذيه، فعاليت فيزيکی و ترک سيگار انجام شد. از روش Manthel Cox برای مقايسه ميزان بروز ديابت بين دو گروه استفاده شد. خطر نسبی بروز ديابت با 95 درصد فاصله اطمينان در گروه مداخلـــــه با روش Cox proportional hazard بدست آمد. يافته ها: درصد افزايش وزن، دور کمر، تری‌گليسريد سرمی و قند خون ناشتا و دو ساعته در گروه مداخله کمتر بود [6/0در مقابل 3/3 درصد برای قند ناشتا، 4/5 در مقابل 6/10 درصد برای قند دو ساعته، 2/1 در برابر 4/6 درصد برای تری‌گليسريد، 5/4 در مقابل 7/5 درصد برای دور کمر (001/0P<) و 5/2 در مقابل 2/3 درصد برای وزن (01/0P<)[. بروز ديابت در گروه شاهد 2/12 در هزار شخص-سال و در گروه مداخله 2/8 در هزار شخص-سال بود که بعد از تعديل عوامل، خطر بروز ديابت در گروه مداخله به طور قابل ملاحظه ای کاهش يافت ](47/0-25/0)34/0RR= و 001/0P< [. تعداد افراد لازم برای مداخله به منظور پيشگيری از يک مورد ديابت در کل جمعيت 25 نفر و در افراد مبتلا به اختلال تحمل گلوکز و نمايه توده بدنی مساوی يا بيش از 25 کيلوگرم بر مترمربع به ترتيب 7/5 و 7/6 نفر بود. نتيجه گيری: به نظر می‌رسد اصلاح شيوه زندگی بروز ديابت نوع 2 را بعد از متوسط زمانی 5/3 سال بيش از 65 درصد کاهش می‌دهد. واژگان کليدی: ديابت نوع دوم، بروز، اصلاح شيوه زندگی. Abstract: Background: Studies show that a change in lifestyle can prevent or delay progression to diabetes in people with glucose intolerance. This study aimed to survey the effects of lifestyle changes on incidence of type II diabetes in Tehran adult population. Materials and methods: This was a community based interventional study. Non-diabetic participants of Tehran Lipid and Glucose Study aged ≥20 years (6437 in control group and 2931 in intervention group) were followed for a mean duration of 3.5 years. The changes in lifestyle included an improvement in diet, increase in the level of physical activity and quitting smoking. Mantel-Cox method was used to compare the incidence of diabetes between the groups. The Cox proportional hazard was used to obtain the proportional risk of diabetes in the intervention group. Results: 58% of subjects completed the follow-up examination for an average period of 3.5 years. The mean age of the study population was 43±11 years, 41% were males. The percentage of increase in weight, waist circumference, serum triglyceride and blood glucose in the intervention group was lower than controls [0.6 vs. 3.3% for fasting glucose, 5.4 vs. 10.6% for 2-hours glucose, 1.2 vs. 6.4% for triglyceride, 4.5 vs. 5.7% for waist circumference (P<0.01) and 2.5 vs. 3.2% for weight (P<0.01)]. Incidence of diabetes was 12.2/1000 person-year in control group and 8.2/1000 person-year for case group. Relative risk of developing diabetes was significantly lower in the intervention groups after adjusting for confounding factors, (hazard ratio 0.34, 95%CI: [0.25-0.47], P<0.001). Number needed to treat to prevent one case of diabetes was 25, 5.7, and 6.7 respectively for the whole population, those with impaired glucose tolerance, and those with body mass index ≥ 25 kg/m². Conclusion: This study showed that after changes in lifestyle for 3.5 years, there was more than 65% reduction in the incidence of diabetes in the Tehranian adult population. KEYWORDS: type II diabetes, incidence, life style modification. ديابت نوع دوم، بروز، اصلاح شيوه زندگی type II diabetes, incidence, life style modification 21 29 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-449&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa L1 Ghanei لاله قانعي1، 10031947532846005077 No H2 Harati هادی هراتي2، 10031947532846005119 No F2 Hadaegh فرزاد حدائق fzhadaegh@endocrine.ac.ir 10031947532846005120 Yes F2 Azizi فريدون عزيزي2 10031947532846005121 No

fa بررسی تاثير کلوفيبرات بر زردی نوزادان کودکان Pediatrics پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: هيپربيلی‌روبينمی يکی از مشکلات شايع دوران نوزادی است، که اگر اقدامی در مورد آن صورت نگيرد، در موارد شديد می‌تواند منجر به کرن ايکتروس شود. کلوفيبرات يک تحريک کننده آنزيم گلوکورونيل ترانسفراز است که به عنوان پايين‌آورنده بيلی‌روبين در نوزادان با هيپربيليروبينمی غيرکونژوگه پيشنهاد شده است. هدف از اين مطالعه تعيين اثرات درمانی کلوفيبرات بر زردی غير هموليتيک نوزادان فول‌ترم بود. روش بررسی: در اين کارآزمايی بالينی شاهددار تصادفی شده، نوزادان فول‌ترم سالم مبتلا به ايکتر غيرهموليتيک در دو گروه مورد يا گروه کلوفيبرات (50(n= و گروه شاهد (50n=)) مورد بررسی قرار گرفتند. هر دو گروه فوتوتراپی دريافت می‌کردند. نوزادان دو گروه مشابه سازی شدند. به گروه مورد کلوفيبرات به ميزان 100 ميلی‌گرم بر کيلوگرم وزن بدن از راه خوراکی تجويز شد، در حالی که گروه شاهد فقط فوتوتراپی دريافت کردند. سطح سرمی بيلی‌روبين توتال و غيرمستقيم در بدو ورود و ساعات 12، 24 و 48 اندازه گيری شد وتغييرات آن با آزمون من-ويتنی U مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته ها: ميانگين سطح سرمی بيلی‌روبين توتال در ساعات 12، 24و 48 در گروه کلوفيبرات به طور معنی‌داری پايين‌تر از گروه شاهد بود (001/0=p). در ساعت 48 بستری، 48 درصد از نوزادان گروه مورد در مقابل 16 درصد از گروه شاهد، بيلی‌روبين مساوی يا کمتر از 12 ميلی‌گرم درصد داشتند و قابل ترخيص بودند (001/0>p). تا 72 ساعت پس از مصرف دارو، عوارضی بروز نکرد. نتيجه گيری: تک‌دوز کلوفيبرات به همراه فوتوتراپی در درمان هيپربيلی‌روبينمی غيرهموليتيک نوزادی موثرتر از فوتوتراپی به تنهايی است و سبب کاهش روز های بستری می‌گردد. واژگان کليدی: زردی نوزادی، کلوفيبرات، ايکتر غيرهموليتيک، کارآزمايی بالينی شاهددار تصادفی شده Abstract: Background: Hyperbilirubinemia is a common problem in newborn infants and may progress to kernicterus if not treated. The objective of this study was to determine the therapeutic effect of clofibrate in full-term healthy neonates with non-hemolytic hyperbilirubinemia. Material and method: A randomized clinical trial was performed on two groups of healthy full-term neonates with jaundice. Clofibrate group, (n=50), received a single dose of oral clofibrate (100mg/kg), plus phototherapy, while the control group (n=50), received only phototherapy. Results: The mean plasma total bilirubin levels at 12, 24, and 48 hours after treatment were significantly lower in the clofibrate treated group, as compared with the control group (p=0.001). At 48 hours of treatment, 48% of patients in the clofibrate group, had bilirubin levels <12 mg/dl in comparison with 16% of control group (p=0.001). Treatment with clofibrate also resulted in a shorter duration of hospital stay as compared to the control group (p=0.001). Conclusion: A single oral dose of clofibrate (100mg/kg), along with phototherapy is more effective than phototherapy alone in treatment of non-hemolytic hyperbilirubinemia in full-term healthy newborn infants. KEYWORDS: Neonatal jaundice, Clofibrate, Non-hemolytic hyperbillirubinemia, RCT. زردی نوزادی، کلوفيبرات، ايکتر غيرهموليتيک، کارآزمايی بالينی شاهددار تصادفی شده Neonatal jaundice, Clofibrate, Non-hemolytic hyperbillirubinemia, RCT 31 34 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-450&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F1 Ghotbi فاطمه قطبی 10031947532846005078 Yes M2 Tghiloo منوچهر تقی لو 10031947532846005122 No Gashb A2 آذر گشب2 10031947532846005123 No Department of Statistics, Shaheed Beheshti University (M.C), Tehran, I.R.Iran گروه آمار، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

fa بررسی تاثير حرکت زودرس برعملکرد ترميم تاندون‌های فلکسور انگشتان دست ارتوپدی Orthopaedy پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: استفاده از آتل و بی‌حرکتی اندام پس از ترميم تاندون‌ها بخشی از درمان روتين آسيب تاندون‌ها است، اما در خصوص مدت زمان بی‌حرکتی اندام اختلاف نظر وجود دارد، زيرا بخشی از عوارض آسيب تاندون به بی‌حرکتی طولانی‌مدت عضو آسيب ديده باز می‌گردد. لذا در اين مطالعه حرکت زودرس و بی‌حرکتی طولانی به دنبال ترميم تاندون‌های فلکسور انگشتان دست مورد مقايسه قرار گرفت. روش بررسی: در اين کارآزمايی بالينی شاهددار تصادفی شده، 240 بيمار مبتلا به آسيب حاد تاندون‌های فلکسور عمقی انگشتان دست در Zone II وارد مطالعه شدند. بيماران دچار آسيب هم‌زمان تاندون‌های اکستانسور دست، آسيب هم‌زمان هر دو سطح دست، شکستگی استخوان در عضو مبتلا و آسيب عصبی هم‌زمان از مطالعه خارج شدند. تمام بيماران تحت عمل جراحی تاندون به روش‌های معمول قرار گرفتند. در 48 بيمار (گروه مورد) بی‌حرکتی عضو آسيب ديده پس از 14 روز برداشته شد، اما در 192 بيمار (گروه شاهد) بی‌حرکتی عضو تا 28 روز ادامه داشت. پس از اتمام بی‌حرکتی، هر دو گروه به مدت 3 ماه تحت فيزيوتراپی قرار گرفتند. در پايان سه ماه عملکرد عضو با روش Buck-Gramcko ارزيابــی و با آزمون کای‌ دو مورد قضاوت آماری قرار گرفت. يافته ها: اين مطالعه روی 240 نفر و 252 تاندون (185 تاندون در گروه شاهد 185 و 67 تاندون در گروه مورد) انجام شد. در گروه شاهد، عملکرد عالی در 72 درصد، خوب در 17 درصد، متوسط در 6 درصد و ضعيف در 5 درصد موارد مشاهده شد، در حالی که نوع عملکرد درگروه مورد به ترتيب 67، 16، 9 و 8 درصد بود (NS). درگروه مورد 2 مورد ( 3 درصد) درطی مدت فيزيوتراپی و پيگيری دچار پارگی کامل شدند که مجدداً تاندون ترميم گرديد. نتيجه گيری: حرکت دادن عضو پس از 14 روز نتايج درمانی قابل قبولی داشته و درصورت وجود تيم فيزيوتراپی مناسب و همکاری بيمار و خانواده، می‌توان بی‌حرکتی عضو را به 3 – 2 هفته کاهش داد. واژگان کليدی: ترميم تاندون، حرکت زودرس، Buck-Gramcko Abstract: Background: Immobilization and splinting after tendon repair, have traditionally been used as part of the treatment protocol for tendon injuries in fingers. There has always been a debate about the duration of immobilization among surgeons, because some complications after tendon repair are attributed to prolonged immobilization. In this study, the results of early mobilization following flexor tendon repair of fingers, have been evaluated. Materials and methods: In a clinical trial, 192 patients with acute injury of FDP in Zone II who underwent tendon repair were studied. Those with simultaneous extensor injury, dorsal and volar injuries, fracture and nerve injury were excluded. In 48 cases, splints were removed after 14 days and in 144 cases (control group), immobilization was applied for 28 days. After splint removal both groups underwent physiotherapy for three month and final functional outcome was assessed according to Buck-Gramcko scale. Results: In the study group 67 tendons were treated with four strand method and short term immobilization. In 45 tendon repairs, (67%) excellent results were obtained in 11 cases, (16.5%), results were good, fair result in 6 cases (9%) and in 5 cases (7.5%) the result was poor. In two cases (4%), tendon rupture occurred during physiotherapy and had to be repaired again. In the control group, 185 tendons were repaired in which excellent results were attained in 133 cases, (72%), good result in 31 cases, (16.7%), fair result in 12 cases (6.5%) and poor result in 5 cases (2.7%). Comparison of results in these two groups does not show any significant statistical difference, (P= 0.316). Conclusion: Results of early mobilization after tendon repair are comparable with prolonged immobilization after repair. Hence, immobilization could be reduced to 2 -3 weeks. KEYWORDS: Tendon repair, Early mobilization, Back – Gramcko. ترميم تاندون، حرکت زودرس، Buck-Gramcko Tendon repair, Early mobilization, Back – Gramcko. 35 38 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-451&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Yavari مسعود ياوری* Masoudyy2003@yahoo.com 10031947532846005079 Yes Sh Mohammad Sadeghi شاهين محمد صادقی 10031947532846005124 No N Mozaffari ناصر مظفري1 10031947532846005125 No

fa بررسی تاثير مترونيدازول، اريترومايسين و ايندومتاسين بر روند زايمان زودرس ايديوپاتيک زنان و زایمان Gynecology پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: با توجه به عدم پاسخ قابل قبول زايمان زودرس به درمان با توکوليتيک‌ها و احتمال عدم موفقيت آنتی‌بيوتيک‌ها به دليل ليز شدن باکتری‌ها و آزاد شدن اندوتوکسين‌ها و به منظور تعيين تاثير افزودن آنتی‌پروستاگلاندين (ايندومتاسين) به ترکيب آنتی‌بيوتيکی مناسب (مترونيدازول- اريترومايسين ) و بررسی تاثير آنها در مهار زايمان زودرس ايديوپاتيک، اين مطالعه انجام گرفت. روش بررسی: در اين کارآزمايی بالينی دوسوکور، 49 خانم باردار با سن حاملگی 34-26 هفته با علايم زايمان زودرس ايديوپاتيک بطور تصادفی به دو گروه مورد ( 25 نفر) و شاهد (24 نفر) تقسيم شده و از نظر سن حاملگی، تاخير زايمان برای 24 ساعت و ادامه حاملگی تا 37 هفته، وزن تولد و ميزان نياز نوزاد به NICU ارزيابی شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های کای‌دو، آزمون دقيق فيشر و آزمون t تحليل شدند. يافته ها: تاخير 24 ساعته زايمان در 84 درصد گروه مورد و 2/79 درصد گروه شاهد مشاهده شد (NS). ميانگين وزن نوزادان در گروه مورد 863±2273 گرم و در گروه شاهد 529±2011 گرم بود (NS). فراوانی نرسيدن به 37هفته حاملگی درگروه مورد و شاهد به ترتيب 32 و 8/20 درصد بود (NS). تعداد نوزادانی که به علت پره‌ماچوريتی مردند، در دو گروه يکسان بود. نتيجه گيری: به نظر می‌رسد افزودن آنتی‌پروستاگلاندين (ايندومتاسين) به آنتی‌بيوتيک (مترونيدازول- اريترومايسين) تاثيری بر مهار روند زايمان زودرس ايديوپاتيک ندارد. واژگان کليدی: زايمان زودرس، آنتی‌بيوتيک، ايندومتاسين، پيامد پره‌ناتال. Abstract: Background: Approximately 39%-61%of cases with idiopathic preterm labor (IPL) fail to respond to tocolytic therapy to increase this response many different antibiotics have tried but mostly the effect on suppression of IPL has been minimal. This study was conducted to investigate whether addition of antiprostaglandins to the antibiotic regimen could suppress IPL. Materials and methods: A double blind randomized clinical trial was performed. Forty-nine women with IPL at 24-34weeks of pregnancy were selected and divided into two groups of 25 cases and 24 controls by random allocation. Experimental cases received indomethacin with antibiotics while the controls were given similar antibiotics with placebo. Outcome variables were delay in delivery for 24 hours, carrying the pregnancy up to 37weeks, comparison of birth weight and need for NICU admission. Statistical analysis was done by Chi square, T test and Fisher exact tests. Results: Delay in delivery for 24 hour was 84%, (n=21), in cases and 79%, (n=19), in controls, (p=0.1). 32%, (n=8) of cases vs. 20.8% of controls carried the pregnancy up to 37 weeks, (p=0.8). Mean birth weight in cases and controls were 2273.3+863 vs. 20113+529gr, (p=0.9). Need for NICU admission was 4 days in cases vs. 8days in controls. In each group 2 neonates died. Conclusion: In this study, the combination of antiprostaglandins, (indomethacin), and antibiotics, (metronidazole-erythromycin), did not have a significant effect on suppression of IPL. KEYWORDS: preterm, antibiotic, indomethacin, prenatal outcome زايمان زودرس، آنتی‌بيوتيک، ايندومتاسين، پيامد پره‌ناتال. preterm, antibiotic, indomethacin, prenatal outcome 39 42 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-452&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa N1 Mostaghel ناهيد مستقل n.mosy33@yahoo.com 10031947532846004421 Yes L2 Gachkar لطيف گچکار2، 10031947532846004422 No A3 Zamani آذر زماني3 10031947532846004423 No

fa شيوع آکانتامبا در آب‌های سطحی شهر تهران آسیب‌شناسی Pathology پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: آکانتامبا شايع‌ترين تک‌ياخته موجود در محيط می‌باشد که در آب و خاک به سر می‌برند. مشخص شده است که آکانتامبا بعد از تروما و تماس با آب آلوده يا استفاده از لنزهای تماسی می‌تواند بطورمستقيم موجب آلوده شدن قرنيه شود. هدف از اين مطالعه تشخيص آکانتامبا از آب‌های سطحی ميادين سطح شهر تهران با استفاده از واکنش زنجيره ای پلی مراز (PCR) بود. روش بررسی: در اين مطالعه توصيفی، 22 نمونه از آب‌های سطحی جمع‌آوری شد. پس از فيلتر کردن نمونه‌ها، آنها را به محيط کشت NNA منتقل و نمونه‌های کشت مثبت آکانتامبا، با واکنش زنجيره‌ای پلی مراز (PCR) مورد ارزيابی قرار گرفتند. يافته ها: 13 نمونه (59 درصد) از لحاظ شکل ظاهری کيست‌های به دست آمده، آميب آزادزی آکانتامبا تشخيص داده شدند که با استفاده از پرايمر اختصاصی جنس آکانتامبا که يک قطعه 903 جفت بازی از ژن 18S rRNA را تکثير می‌کرد. 6 نمونه از 13 نمونه‌ای که در کشت مثبت بودند، آکانتامبا تشخيص داده شدند، بعبارتی شيوع آکانتامبا 3/27 درصد به دست آمد. نتيجه گيری: به نظر می‌رسد آلودگی آب‌های تهران به آکانتامبا شيوع بالايی دارد، لذا اقداماتی جهت بررسی آلودگی آب‌ها و تشخيص صحيح اين انگل و يافتن راه‌های پيشگيری از آلوده شدن به آکانتامبا و عوارض ناشی از آن توصيه می‌شود. واژگان کليدی: آکانتا مبا، آب‌های سطحی، PCR. Abstract: Background: Acanthamoeba is a genus of amoeba, one of the most common protozoa found worldwide in soil, and also frequently found in fresh water. In healthy individuals, Acanthamoeba spp. can cause ulcerating keratitis which is often associated with the use of improperly sterilized contact lenses. The aim of this study was to detect Acanthamoeba from fresh water collected from some town squares of Tehran by polymerase chain reaction (PCR). Materials and methods: In this study, 22 samples were collected from fresh water. They were cultured on NNA medium after filtration. Culture samples positive for Acanthamoeba were assessed using polymerase chain reaction (PCR). Results: Thirteen samples (59%) were recognized as Acanthamoeba on culture. Using species-specific primers which amplified a 903 bp fragment of 18S rRNA, 6 (27%) samples from 13 samples which were positive on culture were identified as Acanthamoeba. Conclusion: Acanthamoeba has been recognized as an etiologic agent of Keratitis in people who use contact lenses and also in immunocompromised individuals. So, detection of this organism in water resources and exact assessment of this parasite could have a significant role in prevention of disease. KEYWORDS: .Acanthamoeba, fresh waters, PCR . آکانتا مبا، آب‌های سطحی، PCR. Acanthamoeba, fresh waters, PCR 43 46 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-454&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M1 Eftekhar محمد افتخار 10031947532846004397 No E2 Nazemalhosseini Mojarad احسان ناظم الحسينی مجرد2 10031947532846004398 No A1 Haghighi علی حقيقي1 10031947532846004399 No K3 Sharifi Sarasiabi خجسته شريفي3، 10031947532846004400 No Z2 Nochi زهرا نوچي2، 10031947532846004401 No A1 Athari عميد اطهری*1 athari@sbmu.ac.ir 10031947532846004402 Yes

fa تاثير آموزش مبتنی بر الگوی باورهای بهداشتی بر ميزان آگاهی و مشارکت افراد در معرض خطر متوسط ابتلاء به سرطان کولورکتال گوارش و کبد Gastroenterology and liver پژوهشی Original چکيده سابقه و هدف: ارائه‌کنندگان مراقبت می‌توانند نقش مهمی در آموزش و ايجاد رفتارهای بهداشتی در مورد عوامل خطر، غربالگری و کشف زودرس سرطان دارند. در اين مطالعه تاثير آموزش کارمندان در معرض خطر متوسط ابتلاء به سرطان کولورکتال رسته اداری مراکز وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شيراز بر ميزان آگاهی و مشارکت آنان در برنامه‌های غربالگری بررسی شد. روش بررسی: در اين تحقيق تجربی، در مرحله اول، ابتدا افراد واجد شرايط انتخاب و سپس به طور تصادفی به دوگروه آزمايش و شاهد (هر گروه 78 نفر) تقسيم شدند. اطلاعات جمعيت شناختی، ميزان آگاهی، وضعيت تمايل و موانع موجود برای شرکت در برنامه غربالگری سرطان کولورکتال با دو پرسش‌نامه مجزا بررسی شد. هم‌چنين از آنها دعوت شد تا جهت انجام آزمايش خون مخفی در مدفوع به محل تعيين شده مراجعه کنند. در مرحله دوم، برنامه مداخله برای گروه آزمايش به اجرا درآمد و ضمن ارائه يک دفترچه آموزشی، طی 2 تا 3 جلسه حضوری آموزش‌های لازم در مورد سرطان کولورکتال و برنامه‌های غربالگری آن داده شد. در مرحله سوم، ميزان آگاهی افراد مورد پژوهش در مورد سرطان با پرسش‌نامه و ميزان مشارکت آنان برای آزمايش خون مخفی در مدفوع مورد بررسی قرار گرفت. يافته ها: اکثر افراد شرکت کننده نسبت به انجام آزمايش‌های غربالگری سرطان کولورکتال علاقمند نبودند. بيشترين مانع ذکر شده برای آزمايش خون مخفی و کولونوسکپی به ترتيب کمبود وقت و احساس سالم بودن (فقدان علائم بيماری) بود. ميزان آگاهی گروه آزمايش از 7/4±2/1 در قبل از مداخله به 9/1±2/11 در بعد از مداخله رسيد (001/0>P). اين ميزان در گروه شاهد در قبل و بعد مداخله به ترتيب 9/3±7/1 و 8/3±6/2 بود (001/0>p). ميزان مشارکت افراد گروه تجربی چند برابر گروه شاهد بود (001/0>P). نتيجه گيری: آموزش و تشويق کارکنان به مشارکت در برنامه های غربالگری همراه با تمهيداتی جهت رفع موانع درک شده توسط آنان موجب افزايش سطح دانش و مشارکت کارکنان شد. واژگان کليدی: سرطان کولورکتال، برنامه‌های غربالگری، ميزان آگاهی، ميزان مشارکت. Abstract: Background: Health care providers play an important role in planning & implementing policies to improve health behavior in the general population and increase participation in screening programs for early detection of cancer. This study was conducted to examine the effect of education on knowledge and the rate of participation of official administrative personnel with average risk for colorectal cancer, (age > 40 years), in colorectal cancer screening program at Shiraz University of Medical Sciences. Materials and methods: In the first stage of the research, 156 subjects were selected based on pre-defined criteria using a questionnaire. They were then randomly divided in two groups, experimental and control groups with 78 subjects in each group. Demographic data, level of knowledge, willingness and perceived barriers to participate in screening programs were examined via two separate questionnaires. They were also asked to give stool samples to test for occult blood. In the second stage of the research, the intervention program, (based on health belief model) was conducted for the experimental group. An educational booklet and necessary information regarding colorectal cancer and screening programs were provided to them in two to three sessions. All subjects were asked to submit the stool samples to the laboratory for occult blood test if a subject did not comply, a reminder was sent to him /her. In the third stage, knowledge, (post-test) and the rate of subjects' participation in the screening program was analyzed. Results: The results of the study revealed that most people are not interested in colorectal screening tests. Reasons given for disinclination for occult blood test & colonoscopy were lack of time & feeling healthy, respectively. Knowledge in both experimental and control groups regarding colorectal cancer was improved, this improvement was significantly higher in the experimental group, (p<0.001). Furthermore, participation of the experimental group in the screening program was significantly higher than that of the control group (p<0.001). Conclusions: Educating the subjects regarding colorectal cancer and sending reminders regarding stool tests may result in an increase in the knowledge & participation of subjects in screening programs for colorectal cancer. KEYWORDS: Colorectal cancer, Screening program, Educational program, Knowledge, participation. سرطان کولورکتال، برنامه‌های غربالگری، ميزان آگاهی، ميزان مشارکت Colorectal cancer, Screening program, Educational program, Knowledge, participation. 47 54 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-455&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Moattari مرضيه معطري1 moattarm@sums.ac.ir 10031947532846005080 Yes M, Rouzitalb مهين روزيطلب1، 10031947532846005126 No M Saber Firoozi مهدی صابرفيروزي1، 10031947532846005127 No N, Zare نجف زارع1، 10031947532846005128 No Gholamzadeh سکينه غلامزاده1 10031947532846005129 No

fa گزارش يک مورد: آکرومگالی و بروز سرطان پستان در يک مرد جراحی Surgery گزارش کوتاه Short report چکيده سابقه و هدف: آکرومگالی ناشی از افزايش توليد هورمون رشد و عدم تعادل رشد سلولی است که منجر به بروز علايم سوماتيک و اختلال در کار اعضاء می‌شود. افزايش طول عمر افراد آکرومگال با بروز بيشتر سرطان‌های کولورکتال، پستان و خون همراه است. در اين مقاله يک مورد معرفی می‌گردد. معرفی مورد: يک مرد 57 ساله با تشخيص آکرومگالی از 30 سال قبل مراجعه کرد. وی از 2 سال قبل از مراجعه، متوجه توده‌ای در پستان راست شده بود که سير بزرگ‌شونده‌ای داشت. در معاينه اوليه، توده‌ای به ابعاد تقريبی 5 سانتی‌متر در ناحيه ساب‌آرئولار با قوام سفت و سطح زخمی با چسبندگی به ديواره قفسه سينه همراه با لنفادنوپاتی فيکس ناحيه آگزيلاری همان طرف مشهود بود. برای وی ماستکتومی مديفيه راديکال (MRM) انجام گرفت. نمونه بافت‌شناسی کارسينوم داکتال مهاجم را تاييد کرد. نتيجه گيری: آکرومگالی احتمالا می‌تواند به عنوان عامل خطری در ايجاد سرطان پستان دخيل باشد و افرادی که از سطح هورمون رشد بالاتری برخوردار هستند در معرض خطر بيشتری قرار دارند. واژگان کليدی: سرطان پستان مرد، آکرومگالی. Abstract: Background: Acromegaly is due to excess of growth hormone production and imbalance of cell growth which leads to somatic manifestations and organ dysfunction. With increasing life span an increasing incidence of colorectal, breast, and blood cancers is seen. In this paper we report a 57 year old male with acromegaly he had developed a swelling in the right breast for the last 2 years which had increased in size. On examination, the swelling was in the sub aereolar region, firm in consistency, about 5 cm in size and fixed to the chest wall which was ulcerated plus axillary lymphadenopthy on the same side. Radical mastectomy was done histology revealed invasive ductal carcinoma. Conclusion: Acromegaly is a risk factor for breast cancer. KEYWORDS: Male Breast Cancer, Acromegaly سرطان پستان مرد، آکرومگالی. Male Breast Cancer, Acromegaly 55 58 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-456&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa R1 Yeganeh روح الله يگانه : yeganeh33_r@yahoo.com 10031947532846004395 Yes SA2 Mousavian سيدامير موسويان 2 10031947532846004396 No