پژوهش در پزشکی Pejouhesh http://www.pejouhesh.com 1 journal1 fa jalali 1387 6 1 gregorian 2008 9 1 32 3 online 1 fulltext

fa پروبيوتيک‌ها، نسل جديدی از داروهای زنده عمومى General سرمقاله Editorial 169 174 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-522&slc_lang=fa&sid=fa نريمان مصفا mosaffan@sbmu.ac.ir 10031947532846005268 Yes 1گروه ايمونولوژي، دانشگاه علوم پزشكي شهيد بهشتي

fa بررسی سطح ادراری اينترلوکين‌های 6 و 8 در پيلونفريت حاد کودکان، قبل و بعد از درمان عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: عفونت ادراری، از بيماری‌های شايع دوران کودکی است که بخصوص در شيرخواران می‌تواند منجر به آسيب دايمی کليه‌ها، افزايش فشارخون و نارسايی کليه در آينده طفل شود. اينترلوکين‌ها در ايجاد اسکار کليه متعاقب عفونت ادراری تب‌دار، نقش محوری دارند. هدف از اين مطالعه، بررسی اينترلوکين‌های ادراری در پيلونفريت، قبل و بعد از اعمال دو نوع درمان بود. روش بررسی: غلظت اينترلوکين‌های 6 و 8 ادراری 34 کودک مبتلا به پيلونفريت حاد، که تحت درمان با سفترياکسون و استروييد قرار گرفتند (گروه مورد) و 20 بيمار با همين تشخيص که تحت درمان با سفترياکسون به تنهايی قرار گرفتند (گروه شاهد)، به روش آنزيم ايمونواسی اندازه‌گيری شد. گروه مورد و شاهد، از لحاظ سن و جنس همسان بودند. نمونه‌های ادراری، در زمان بستری (قبل از شروع درمان) و 72 ساعت پس از شروع درمان، جمع‌آوری شدند. غلظت کراتينين ادراری نيز محاسبه، و برای استانداردکردن نمونه‌ها، نسبت سايتوکاين به کراتينين تعيين گرديد. يافته‌ها: بر خلاف گروه شاهد، اختلاف بين نسبت سايتوکاين به کراتينين در ادرارهای اوليه و نمونه‌های پس از درمان، در گروه مورد، معنی‌دار بود (001/0p<). همچنين، ترکيب دگزامتازون و آنتی‌بيوتيک، سبب کاهش معنی‌دار غلظت اينترلوکين‌های ادراری، در مقايسه با درمان آنتی‌بيوتيکی تنها گرديد (05/0p<). نتيجه‌گيری: تجويز استروييد همراه با آنتی‌بيوتيک، سبب کاهش چشمگير مقادير اينترلوکين‌های 6 و 8 ادراری در بيماران مبتلا به پيلونفريت حاد می‌شود. اين مسئله بيانگر اين است که ممکن است مصرف کورتيکواستروييدها در پيشگيری از ايجاد اسکار کليه متعاقب عفونت ادراری تب‌دار مؤثر باشد. Background and Aim: Urinary tract infections (UTI) are common cause of morbidity and mortality especially in young children around the world. Pyelonephritis can lead to scar formation, and subsequent hypertension and renal failure. Interleukins play a major role in renal scar formation following febrile pyelonephritis. The aim of this study was to investigate the level of urinary interleukin-6 (UIL-6) and UIL-8 concentrations during the acute phase of pyelonephritis and after two kinds of treatment. Materials and methods: UIL-6 and UIL-8 concentrations were determined by enzyme immunoassay in 34 children with acute pyelonephritis who were treated with Ceftriaxone plus steroids (case group) and in 20 patients treated with antibiotic alone (control group). Cases and controls were age and sex matched. Urine samples were obtained at the time of presentation prior to drug administration and at follow-up 72 hours after initiation of medication. Creatinine concentrations were also determined, and cytokine/creatinine ratios were calculated. Results: The differences between the cytokine/creatinine ratios in the initial urine samples and the follow-up samples were significant in the case group (p<0.001), but not for the controls. In addition, combined antibiotic and steroids significantly decreased UIL-6 and UIL-8 concentrations compared with antibiotic alone (p<0.05). Conclusion: We conclude that steroids combined with antibiothics significantly decrease UIL-6 and UIL-8 levels in patients with acute pyelonephritis. This result can suggest that the clinical use of corticosteroids may prevent scar formation following pyelonephritis. Pyelonephritis; Urinary Tract Infections; Cytokines; Interleukin-6; Interleukin-8; Renal Scarring; Glucocorticoids; Steroids. 175 181 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-417&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Sharifian M1 دکتر مصطفی شريفيان msharif@sbmu.ac.ir. 10031947532846003940 Yes Dr. Mostafa Sharifian; Pediatric Infectious Research Center, Mofid Children's Hospital, Dr. Shariati St., Tehran, Iran. msharif@sbmu.ac.ir.; تهران، خيابان دکتر شريعتی، بيمارستان کودکان مفيد، مرکز تحقيقات عفونی کودکان Hatamian B دکتر بيژن حاتميان 10031947532846003941 No Anvaripour N دکتر نويد انوری‌پور 10031947532846003942 No Karimi A دکتر عبدا... کريمی 10031947532846003943 No Fahimzad AR دکتر عليرضا فهيم‌زاد 10031947532846003944 No Mohkam M دکتر معصومه محکم 10031947532846003945 No Dalirani R دکتر رضا دليرانی 10031947532846003946 No

fa ارزيابی هيستوپاتولوژيکی تأثير تثبيت بافت به کمک امواج مايکروويو، عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: تغييرات ساختمانی پس از مرگ بافتی، يکی از مشکلات تکنيک‌های تشخيصی در پاتولوژی و بافت‌شناسی محسوب می‌شوند. در اين مطالعه، اثرات امواج مايکروويو، جهت سرعت بخشيدن به تثبيت بافت و ممانعت از اثرات تخريبی اتوليز پس از مرگ در بافت، مورد ارزيابی قرار گرفت. روش بررسی: تعداد 24 قطعه جوجه، انتخاب و به طور تصادفی به 8 گروه سه‌تايی تقسيم شدند. همه جوجه‌ها در يک زمان کشته شده و کليه هر گروه، در ساعت‌های صفر، 1، 3، 5، 10، 15، 20 و 25 پس از مرگ، خارج و مورد آزمايش قرار گرفت. در هر حيوان، کليه راست، با استفاده از روش رايج، در محلول فرمالين 10% بافرشده، تثبيت شد (شاهد) ولی کليه‌های چپ، پس از تاباندن امواج مايکروويو، تحت عمليات تثبيت بافت قرار گرفتند. نمونه‌ها، پس از آبگيری، شفاف‌سازی و آکندگی، با پارافين، قالب‌گيری شده و از آنها برش‌هايی با ضخامت 5 ميکرون تهيه شد. برش‌های بافتی، پس از رنگ‌آميزی، به وسيله ميکروسکپ نوری مورد مطالعه و بررسی توصيفی قرار گرفتند. يافته‌ها: تغييرات مورفولوژيک و ساختاری بافتی در طی 20 ساعت اول پس از مرگ بافت، در نتيجه استفاده از هر دو روش، ‌مشابه بود. ليکن در نمونه‌های تهيه‌شده در ساعت 25 بعد از مرگ، بافت‌های پايدارشده توسط روش رايج، دچار تغييرات ساختاری پس از مرگ شده بودند؛ در حالی که بافت‌هايی که پس از تابش امواج مايکروويوو، تثبيت شده بودند، تا حد بيشتری ساختمان طبيعی خود را حفظ نموده بودند. نتيجه‌گيری: در مورد بافت‌هايی که تا 25 ساعت از مرگ آنها می‌گذرد، استفاده از امواج مايکروويو قبل از تثبيت، ضمن تسريع نفوذ ماده تثبيت‌کننده به داخل بافت، با متوقف‌ساختن روند تجزيه بافت، موجب حفظ نسبی ساختمان طبيعی بافت شده بود. پيشنهاد می‌شود مطالعات تکميلی ديگری با استفاده از تکنيک‌های ارزيابی کامپيوتری تصاوير بافتی به کمک نرم‌افزارهای مربوط، ايمونوهيستوپاتولوژی و ميکروسکوپ الکترونی انجام شوند. Background and Aim: Post-mortem structural changes in tissues cause technical difficulties in accurate histo-pathologic interpretation. In the present study, we evaluated the effects of microwave irradiation before tissue fixation on preventing post mortem autolysis and accelerating the process of tissue fixation in the kidneys. Materials and Methods: Twenty-four chickens randomly were divided into 8 groups of 3 each. They were slaughtered and stored at room temperature. At 0, 1, 3, 5, 10, 15, 20 and 25 hours the kidneys were removed from chickens. The right kidneys were used as controls and fixed by conventional method through immersing in 10% buffered formalin all the left kidneys were first irradiated by microwave (MWI 30sec/450 watt) and then immersed in 10% buffered formalin. Kidney tissue samples were prepared according to standard routines, sliced into sections measuring 5 microns and stained by hematoxylin and eosin next, these slides were examined through a light microscope. Results: Morphologic study showed no difference in tissue preservation between the two methods till 20 hours post-mortem however, at 25 hours, samples that had been fixed according to the standard methods revealed marked post-mortem structural degeneration while samples receiving microwave irradiation before fixation had preserved their original structure to a greater degree. Conclusion: Microwave irradiation before fixation of kidney tissue that has been dead for up to 25 hours results in greater structural preservation as compared to fixation by routine methods. We recommend further studies, preferably by using image analyzing, immunohistopathology and electronic microscopy to scrutinize minute structural changes in detail. اتوليز؛ تثبيت بافت؛ مايکروويو؛ کليه؛ پاتولوژي؛ هيستوپاتولوژی. Autolysis; Tissue Fixation; Microwaves; Kidney; Pathology; Histopathology. 183 187 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-418&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Anissian A دکتر علی انيسيان anissian@iau-abhar.ac.ir 10031947532846003947 Yes Department of Veterinary Medicine; Azad University, Abhar Branch; Abhar; Iran. anissian@iau-abhar.ac.ir دکتر علی انيسيان؛ ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ابهر، گروه دامپزشکي؛

fa بررسی رابطه مايع آمنيوتيک آغشته به مکونيوم با عفونت پورپرال عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: هرگونه عفونت باکتريايی دستگاه تناسلی بعد از زايمان را عفونت نفاسی گويند؛ که 13% مرگ‌های مرتبط با حاملگی را شامل می‌شود و پنجمين علت اصلی مرگ و مير مادران است. در دهه‌های گذشته، اندومتريت (عفونت رحمی پس از زايمان) همراه با پره‌اکلامپسی و خونريزی ترياد کشنده مادران بوده است. در برخی از مطالعات، وجود مکونيوم در مايع آمنيوتيک را در بروز اندومتريت مؤثر دانسته‌اند. هدف از اين مطالعه، بررسی رابطه بين مايع آمنيوتيک آغشته به مکونيوم با عفونت پورپرال است. روش بررسی: در يک مطالعه آينده‌نگر از نوع کوهورت، 300 خانم حامله با سن حاملگی حداقل 37 هفته مورد بررسی قرار گرفتند. بيماران به 2 گروه 150 نفری شاهد و مورد تقسيم شدند. در گروه مورد، مايع آ‌منيوتيک آغشته به مکونيوم و در گروه شاهد، مايع شفاف بود. هر دو گروه سزارين شدند و همگی آنتی‌بيوتيک پروفيلاکسی قبل از عمل دريافت کردند. بيماران در 40 روز اول بعد از زايمان از نظر عفونت پورپرال بررسی شدند. اطلاعات پس از ثبت در پرسشنامه، وارد کامپيوتر شده و داده‌‌ها توسط نرم افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: از 150 مورد خانم حامله با مايع آمنيوتيک آغشته به مکونيوم، فقط 2 مورد (3/1%) دچار تب بعد از عمل شدند و در گروه شاهد، هيچ موردی از تب گزارش نشد. تفاوت آماری معنی‌داری بين دو گروه شاهد و مورد از نظر عفونت پورپرال مشاهده نشد (05/0P>). نتيجه‌گيری: در اين مطالعه، اگرچه مکونيوم تا حدی شانس‌ اندومتريت بعد عمل را افزايش داد، ولی بر خلاف ساير مطالعات گزارش‌شده، اين نقش بارز نبود. انجام مطالعات کاملتر با همسان‌سازی دقيق‌تر عوامل مداخله‌گر و مطالعات بيشتر برای تعيين نقش آنتی بيوتيک در کاهش بروز اندومتريت پيشنهاد می‌گردد. Background and Aim: Puerperal infection describes any bacterial infection of the genital tract after delivery. It is the cause of 13% of pregnancy related deaths and the fifth leading cause of death. Some studies have addressed the role of meconium-stained amniotic fluid in puerperal infection. The aim of this study was to evaluate the association between meconium-stained amniotic fluid and puerperal infection. Materials and Methods: In this cohort study 300 pregnant women with gestational age≥37 weeks were divided in two groups. In case group amniotic fluid was meconium-stained and in control group amniotic fluid was clear. All patients were delivered by cesarean section and received prophylactic preoperative antibiotics. Patients were checked for puerperal infection within 40 days. All data was analyzed with SPSS. Results: Among 150 patients in case group 2 women (1.3%) developed a fever but none in the control group showed any signs of infection. There was no significant statistical difference between case and control groups (P>0.05). Conclusion: Although this study, revealed no relation between meconium-stained amniotic fluid and puerperal infection, but, since both groups had received antibiotics, further comprehensive studies are needed to elucidate the role of meconium-staining of the amniotic fluid in the occurrence of post-partum sepsis. عفونت پورپرال، مکونيوم، اندومتريت. Puerperal Infection; Meconium; Endometritis. 189 192 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-419&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Mostaghel N دکتر ناهيد مستقل n.mosy33@yahoo.com 10031947532846003948 Yes Mahdyeh Women's Hospital, Fadaiyan-e Islam Ave., Shoosh SQ., Tehran, Iran. n.mosy33@yahoo.com تهران، ميدان شوش، خيابان فدائيان اسلام، بيمارستان مهديه Abbasi N دکتر ناهيد عباسی 10031947532846003949 No Zamani A دکتر آذر زمانی 10031947532846003950 No

fa بررسی همبستگی پلی‌مورفيسم ژن MTHFR و سرطان کولورکتال غير فاميلی عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: سرطان کولورکتال، يکی از شايعترين سرطان‌ها در بين کشورهای در حال توسعه و توسعه‌يافته محسوب می‌شود. هم‌اکنون مطالعات زيادی در زمينه ارتباط اين نوع سرطان، و ژن 10 و 5 متيلن تترا هيدروفولات ردوکتاز (MTHFR) در دنيا در حال انجام است. اين آنزيم، در متيلاسيون، سنتز و تعمير DNA نقش دارد. علاوه بر آن، اين آنزيم نقش مهمی را در متابوليسم فولات بر عهده دارد. حدود 80% موارد سرطان کولورکتال، به صورت غير ارثی است. بنابراين محتمل به نظر می‌رسد که پلی‌مورفيسم‌های اين ژن، با اتيولوژی سرطان و از جمله سرطان کولورکتال غير فاميلی که به صورت شايعتری ديده می‌شود، مرتبط باشند. از آنجا که اين سرطان در کشور ما نيز شيوع بسيار بالايی دارد، ارتباط بين ژنوتايپ‌های ژن MTHFR و احتمال خطر ابتلا به سرطان کولورکتال غير فاميلی را در تعدادی از افراد مبتلا به اين سرطان، مورد ارزيابی قرار داديم. روش بررسی: برای بررسی پلی‌مورفيسم ژنوتايپ‌های ژن MTHFR در 118 نمونه بيمار (با نتيجه کولونوسکوپی و پاتولوژی مثبت از نظر ابتلا به سرطان کولورکتال) و 189 نمونه کنترل (که نتيجه کولونوسکوپی آنان از نظر ابتلا به سرطان کولورکتال، منفی بود) با روش Pyrosequencing بررسی شدند. يافته‌ها: در نمونه‌های بيماران، فراوانی ژنوتايپ‌های CC، CT و TT در ژن MTHFR به ترتيب 7/51%، 28% ، 3/20% و فراوانی اين پلی‌مورفيسم‌ها در نمونه‌های کنترل، به ترتيب 1/47% ، 27% و 9/25% بود. فراوانی آلل T در نمونه‌های بيمار، 34% و فراوانی آلل C، 66% بود. همچنين فراوانی آلل T در نمونه‌های کنترل، 39% و فراوانی آلل C، 61% محاسبه شد. نتيجه‌گيری: تحقيق حاضر، به طور جالبی، بين بروز سرطان کولورکتال و ژنوتايپ TT، رابطه عکس را نشان داد. نتايج اين يافته‌ها برای هر دو جنس، يکسان بود. Background and Aim: Colorectal cancer is one of the most common malignancies in worldwide. Because the gene 5, 10-methylene-tetrahydrofolate reductase (MTHFR) plays a key role in methylation, synthesis and repair of DNA, numerous studies have focused on evaluating the correlation between polymorphisms of this gene and sporadic colorectal cancer. This study was carried out to examine the association of MTHFR gene polymorphism, C677T, with non-familial colorectal cancer in an Iranian population. Material and methods: We analyzed peripheral blood samples of 118 cases of colorectal cancer and 189 controls by pyrosequencing method. Controls were subjects who had been referred to our center during the study period and had revealed normal findings on colonoscopy Results: We found that frequency of CC, CT and TT genotypes among the colorectal cancer patients were 51.7%, 28% and 20.3% respectively. The figures for controls were 47.1%, 27% and 25.9% respectively. Furthermore, allele frequency T in the cases was 34% and allele frequency C was 66% while allele frequency T in controls was 39% and allele frequency C was 61%. Conclusion: Interestingly we observed a reverse association between risk of colon cancer with 677TT genotype. سرطان غير فاميلی کولورکتال، آنزيم متيلن تتراهيدروفولات ردوکتاز، پلی‌مورفيسم، Pyrosequencing Non Familial Colorectal Cancer; 5, 10-methylene-tetrahydrofolate reductase (MTHFR); Polymorphism; Pyrosequencing. 193 199 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-420&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Montazer Haghighi M مهدی منتظرحقيقی mah_haghighi@hotmail.com 10031947532846004014 Yes Research Center for Gastroenterology and Liver Diseases, Taleghani Hospital, Shahid Beheshti Medical University; Zip Code: 1985711151, Tehran, Iran. E-mail: mah_haghighi@hotmail.com تهران، اوين، بيمارستان آيت‌ا... طالقانی، طبقه ششم، مرکز تحقيقات گوارش و کبد، بخش کانس Najjar Sadeghi R روح‌ا... نجارصادقی 10031947532846004015 No Najjar Sadeghi R دکتر سيدرضا محبی 10031947532846004016 No Khatami F فاطمه خاتمی 10031947532846004017 No Moghimi Dehkordi B بيژن مقيمی دهکردی 10031947532846004018 No Ghiasi S دکتر سميه غياثی 10031947532846004019 No Zali MR دکتر محمدرضا زالی 10031947532846004020 No

fa استفاده از کريستال ويوله در محيط کشت جهت تشخيص نايسرياها عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: از خصوصيات مهم نايسرياها، مقاومت در برابر ماده رنگی کريستال ويوله است. هدف از اين مطالعه، بررسی اثر کريستال ويوله بر رشد اين باکتری‌ها، افزودن آن به محيط کشت جهت جداسازی اين باکتری‌ها، و ساخت يک محيط کشت اختصاصی برای نايسريا است. روش بررسی: اقدامات انجام شده عبارتند از: 1) ترشحات مجرای 106 بيمار مرد مبتلا به اورتريت، بر روی محيط‌های New York City Medium Agar (NYC agar)، آگار شکلاتی، و آگار شکلاتی دارای غلظت‌های کريستال ويوله در حد فاصل 1:100000 تا 1:250000 کشت داده و لام گرم تهيه شد. 2) ترشح حلق 230 فرد سالم، بر روی محيط‌های آگار خوندار، آگار شکلاتی و نيز آگار شکلاتی حاوی غلظت‌های متفاوت کريستال ويوله در حد فاصل 1:50000 تا 1:500000 کشت داده و لام گرم تهيه گرديد. 3) برای بررسی احتمال رشد سوش استاندارد ATCC گونوکوک در حضور کريستال ويوله، باکتری در محيط‌های آگارشکلاتی، آگارخوندار، مولرهينتون آگار، تايرمارتين آگار و نيز در همين محيط‌ها، همراه نسبت‌های 1:50000 تا 1:200000 کريستال ويوله کشت داده شد. يافته‌ها: 69 نفر از 106 بيمار مبتلا به اورتريت، مشکوک به سوزاک بودند که کشت 64 نفر از آنان در محيط NYC، از نظر گونوکوک، مثبت بود. حاصل رشد اين نمونه‌ها، در محيط آگار شکلاته، 54 مورد مثبت (با حساسيت 84% نسبت به محيط NYC) همراه باکتری‌های مختلف فلور نرمال بود. بيشترين و مناسبترين رشد، در آگار شکلاتی حاوی کريستال ويوله به نسبت 1:150000، 58 مورد مثبت (با حساسيت 91% نسبت به محيط NYC) و با حداقل رشد فلور نرمال همراه بود. ترشح حلق 228 نفر از 230 فرد سالم، از نظر نايسريا، مثبت بود. اين نايسرياها، قادر به رشد در حداقل 1:500000 و حداکثر 1:50000 غلظت کريستال ويوله بودند. با اين تفاوت که در غلظت 1:500000، باکتری‌های فلور طبيعی نيز رشد کامل داشته و با افزايش تدريجی غلظت، از رشد آنها کاسته شد تا اينکه در غلظت نهايی 1:50000، فقط نايسريا رشد کرده بود. در آزمايش مستقيم اين نمونه‌ها نيز در 228 مورد ديپلوکوک‌های گرم منفی نايسريا فرم مشاهده شده بود. نتيجه کشت نايسريا گونوره‌آی استاندارد بر روی محيط‌های آگار شکلاته، مولرهينتون و تايرمارتين، همراه مقادير مختلف کريستال ويوله و نيز بدون آن عبارت است از: در همه محيط‌های بدون کريستال ويوله، رشد اين نمونه بطور کامل و يکسان مشاهده شد؛ درحالی که در محيط‌های حاوی کريستال ويوله، حداقل تعداد کولونی، در غلظت 1:50000 و حداکثر 1:200000 مشاهده گرديد. نتيجه‌گيری: برای جداسازی و تشخيص نايسرياهای بيماريزايی مانند گونوکوک می‌توان از محيط اختصاصی کروموژن مانند آگار شکلاتی حاوی 1:150000 کريستال ويوله يا يکی از محيط‌های تاير مارتين و مولرهينتون حاوی 1:200000 کريستال ويوله استفاده نمود. نايسرياهای بی‌آزار، مقاومت زيادی به اين ماده داشته و در غلظت 1:50000، در هريک ازمحيط‌های فوق، قابل رشد و جداسازی هستند. برای ساخت انبوه محيط کروموژن، با توجه به وزن پودر و غلظت‌های ذکرشده می‌توان ميزان پودر کريستال ويوله لازم را محاسبه و با پودر اوليه هريک ازاين محيط‌ها بطور هوموژن مخلوط نمود. Neisseria species are gram negative diplococci an important characteristic of these bacteria is resistance against crystal violet. This study was done to investigate the effect of crystal violet on the growth of Neisseria, to observe the outcome of adding this substance in culture media for isolating these organisms, and finally to make a specific medium for isolation of the Nisseria species. Materials and Methods: The study was done in 3 phases: 1) Initially urethral discharge from 106 male patients with urethritis was cultured on NYC, chocolate agar and chocolate violet agar with various concentrations of violet from 1:100000 to 1:250000. We also made direct smears for gram stains. 2) Pharyngeal secretions from 230 healthy persons were cultured on chocolate agar, Muller Hinton agar, and Thayer Martin agar with different concentrations of violet between 1:50000 to 1:500000. Also direct smears were made for gram stains. 3) The standard strain of gonococcus (ATCC) were cultured on the three media. Concurrently we added various concentrations of violet from 1:50000 to 1:200000 to the above media and studied the effect of adding crystal violet on the growth of the standard strain. Results: In first step, 69 out of 106 patients with urethritis were suspicious of gonorrhea, with positive culture of gonococcus on NYC medium from 64 patients. On chocolate agar only 54 positive cultures, (with 84% sensitivity against NCY medium), were seen together with a growth of normal flora. Chocolate agar plus violet in concentration 1:150000, showed 58 positive cultures, (with 91% sensitivity against NYC medium), with minimal growth of normal flora. In second step, 228 out of 230 healthy persons had positive culture of Neisseria, these organisms grew in different concentrations of crystal violet between 1:500000 and 1:50000. However, with minimal concentration of violet, there was a dense growth of normal flora and with gradual increase in concentration, normal flora grew sparsely. In direct exam, 228 cases of gram negative Neisseria like diplococci were observed. In third step, result of growth of the standard Neisseria gonorrhea in chocolate agar, Muller-Hinton agar and Thayer-Martin agar with and without different concentrations of crystal violet are as follow: In all media without crystal violet, the growth of the bacteria was perfect and abundant while in media containing crystal violet, minimum colony count was observed in concentrations of 1:50000 and maximum colony count occurred at concentrations of 1:200000 Conclusion: To isolate pathogenic species of Neisseria, for e.g. gonococcus, we can use a specific chromogen medium like chocolate-violet agar 1:150000, or Thayer-Martin-violet agar or Muller-Hinton-violet agar with a concentration of 1:200000. Although nonpathogenic Neisseria have high resistance to crystal violet and were isolated from cultures with 1:50000 dilutions of this substance, but growth become sparse with higher concentrations. We can make chromogen media of varying strengths by adding different amounts of crystal violet in various media to get the desired results. نايسريا؛ کريستال ويوله؛ ويوله دوژانسيان؛ محيط کشت. Neisseria; Gentian Violet; Crystal Violet; Culture Media. 201 206 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-421&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Soleimani Rahbar AA دکتر علی‌اکبر سليمانی‌رهبر draasrahbar@yahoo.com 10031947532846003958 Yes Department of Microbiology, Faculty of Medicine, Shahid Beheshti Medical University, Tehran, Iran. Email: draasrahbar@yahoo.com دکتر علی‌اکبر سليمانی رهبر؛ تهران، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، دانشکده پزشکی، گروه ميکروبيولوژی Niakan M دکتر محمد نياکان 10031947532846003959 No Fayaz F دکتر فريبا فياض 10031947532846003960 No Taheri S سودابه طاهری 10031947532846003961 No Mahmoudian J جعفر محموديان 10031947532846003962 No Nejadmoghaddam MR محمدرضا نژادمقدم 10031947532846003963 No Kolahi AA دکتر علی‌اصغر کلاهی 10031947532846003964 No

fa بررسی عاقبت بارداری در 60 خانم باردار به دنبال واکسيناسيون سهوی سرخچه به فاصله 1 تا 4 هفته قبل يا بعد از لقاح عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: ابتلای مادر باردار به ويروس سرخچه، به دليل مرگ و مير بالا و مالفورماسيون‌های متعدد جنينی، اهميت بسيار دارد و مهمترين فاکتور در پاتوژنز سندرم سرخچه مادرزادی، سن جنين در زمان ابتلای مادر است. واکسن سرخچه نيز يک واکسن ويروسی زنده بوده و تزريق آن در دوران بارداری ممنوع می‌باشد. اين مطالعه، با هدف بررسی سير حاملگی، عاقبت بارداری و ميزان بروز سندرم سرخچه مادرزادی در بارداری‌هايی که به فاصله 1 تا4 هفته قبل و بعد از لقاح، بطور سهوی در معرض واکسن سرخچه قرار گرفته بودند، طراحی و اجرا شد. روش بررسی: اين مطالعه به صورت آينده‌‌نگر بر روی 60 خانم باردار که به طور سهوی به فاصله 1 تا 4 هفته قبل و بعد از لقاح واکسن سرخچه دريافت کرده بودند، انجام شد. زمان لقاح، بر اساس Last Menstural Period و سونوگرافی سه ماه اول حاملگی تعيين شد. علاوه بر دريافت اطلاعات دموگرافيک و مامايی از مادران، تمام نوزادان، توسط يک متخصص کودکان واحد از نظر علايم سرخچه مادرزادی معاينه شدند. همچنين، سطح آنتی‌بادی‌های IgG و IgM ضد سرخچه در خون بند ناف نوزادان تعيين گرديد. يافته‌ها: ميانگين سن مادران، 9/2 ± 8/21 سال بود. 3/58% حاملگی‌ها ناخواسته بود. در 90% مادران، هيچيک از عوارض بعد از واکسن وجود نداشت. هيچکدام از مادران، سابقه مصرف مواد مخدر، دخانيات و داروهای تراتوژن نداشتند. ميانگين وزن نوزادان، 581 ±3108 گرم بود. 7/6% نوزادان نارس بودند. عوارض سوء بارداری شامل سقط، زايمان زودرس يا ديررس، مرگ داخل رحمی جنين، تأخير رشد داخل رحمی، خونريزی‌های حاملگی و ناهنجاری‌های مادرزادی بدو تولد بررسی شدند؛ که نسبت به شيوع کلی اين عوارض، ريسک افزايش‌يافته ملاحظه نشد. البته جمعيت مورد بررسی از حجم کافی برخوردار نبود. هيچکدام از نوزادان در معاينه بالينی، علايمی به نفع سندرم سرخچه مادرزادی نداشتند. ميانگين سطح سرمی IgG ضد سرخچه در خون بندناف، IU/mL 5/69±9/143 بود. در تمام نوزادان، آنتی‌بادی IgM ضد سرخچه منفی بود. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد تلقيح سهوی واکسن سرخچه در زنان باردار باعث بروز سندرم سرخچه مادرزادی نمی‌شود؛ اما چون بعضی علايم سندرم سرخچه مادرزادی در بدو تولد قابل تشخيص نمی‌باشند و پس از سال‌ها بروز می‌نمايند و با توجه به گزارش موارد بسيار نادر عفونت آزمايشگاهی در اين نوزادان بدون علامت توصيه می‌گردد از تزريق واکسن به فاصله يک ماه قبل و بعد از حاملگی خودداری گردد. با توجه به معاينه بالينی طبيعی و منفی بودن IgM ضد سرخچه در نوزادان مورد مطالعه ما، در صورت تزريق سهوی واکسن سرخچه حتی به فاصله 1تا4 هفته قبل و بعد از لقاح، عدم انديکاسيون سقط درمانی تأييد می‌شود. Background and Aim: Rubella virus is a potent teratogen. Risk of rubella virus induced multisystem fetal malformation is highly dependent on the gestational age at the time of infection. Because the rubella vaccine is an attenuated live virus, its use is contraindicated during pregnancy. Our objective was to examine whether exposure to rubella vaccine during 1-4 weeks periconceptional period can cause any adverse pregnancy outcome or Congenital Rubella Syndrome (CRS). Materials and Methods: This prospective study was performed in 60 pregnant women who received rubella vaccine inadvertently 1-4 wks pre or post conception. Time of conception was determined by last menstrual period (LMP) and first trimester sonography. In addition to gathering mother's obstetric and demographic information, all neonates were evaluated for CRS signs by systemic physical examination and anti rubella IgG and IgM antibody levels in cord blood samples. Results: Mean maternal age was 21.8±2.9 years and 58.3% of pregnancies were unintended. In 90% of mothers there were no post vaccination side effects. None of the mothers had a history of drug abuse, smoking or teratogenic exposures. Mean neonatal weight was 3108±581 gr and 6.7% of them were premature. There was no increase in the rate of adverse pregnancy outcome, (abortion, preterm labour, post term pregnancy, fetal demise, obstetric hemorrhage, pregnancy related major malformation). No signs of CRS were found in the neonates based on systemic physical exam. Mean value of cord blood anti-rubella IgG level was 143.9±69.5 IU/mL. Cord blood anti-rubella IgM was negative in all of the neonates. Conclusion: It seems that inadvertent rubella vaccination 1-4 weeks before and after conception does not cause CRS in neonate and therapeutic abortion is not indicated however since in rare instances clinical manifestations of rubella have appeared years after the congenital infection, women planning to get pregnant should not be vaccinated against rubella one month before and throughout pregnancy. سندرم سرخچه مادرزادي؛ حاملگي؛ بارداري؛ واکسن سرخچه؛ واکسن سرخک و سرخچه؛ زنان باردار. Rubella Syndrome, Congenital; Pregnancy; Rubella Vaccine; Measles Rubella Virus Vaccine; Pregnant Women. 207 212 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-422&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Nasiri R دکتر رؤيا نصيری nasiri.roya1@gmail.com 10031947532846003965 Yes Department of Obstetrics &amp; Gynecology; Faculty of Medicine; Islamic Azad University, Mashhad Branch; Mashhad, Iran. Email: nasiri.roya1@gmail.com مشهد، خيابان احمدآباد، خيابان عدالت، نبش عدالت 3، پلاک 20، کد پستی: 53867-91766؛ Yosefi J دکتر جمشيد يوسفی 10031947532846003966 No Khajedaluee M دکتر محمد خواجه دلويی 10031947532846003967 No Sarafraz Yazdi M دکتر محمد سرافراز يزدی 10031947532846003968 No Delgoshaie F دکتر فرزانه دلگشايی 10031947532846003969 No

fa بررسی تنوع ژنتيکی انتامبا هيستوليتيکا و انتامبا ديسپار در نمونه بيماران با علايم گوارشی در تهران عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: به درستی مشخص نيست که چرا بيماری آميبيازيس و علايم ناشی از آن، تنها در 5 تا10% افراد آلوده با انتاموبا هيستوليتيکا گزارش گرديده است. تصور می‌شود که تفاوت در ميزان بيماريزايی در ميان گونه‌های انگل، در برآيند شدت و حدت بيماری آميبيازيس، مؤثر است. در اين مطالعه، علاوه بر تعيين ميزان شيوع دو تک‌ياخته انتامبا هيستوليتيکا و انتامبا ديسپار در بيماران مبتلا به اختلالات گوارشی، تنوع ژنتيکی در ژن غير کدکننده لوکوس 2-1 بررسی شدند تا اختلاف ژنوتيپی انتامباها در نمونه‌های مثبت مشخص گردد. روش بررسی: از 1700 نمونه مدفوع آزمايش‌شده مربوط به مراجعين به مراکز درمانی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، جمعاً 27 مورد انتامبا هيستوليتيکا/ انتامبا ديسپار مشاهده گرديد که پس از استخراج DNA، واکنش زنجيره‌ای پلی‌مراز (PCR) با دو جفت پرايمر اختصاصی گونه از ژن لوکوس 2-1 انجام گرفت و گونه آميب، شناسايی و تعيين توالی گرديد، و با توالی نوکلئوتيدهای شناخته‌شده انتامبا هيستوليتيکا و انتامبا ديسپار، مقايسه وتنوع ژنتيکی سويه‌ها بررسی گرديد. يافته‌ها: واکنش PCR با پرايمرهای فوق در 21 مورد از 27 نمونه مورد مطالعه، قطعه حدود 430 جفت باز را تکثير نمود و انتامبا ديسپار شناسايی گرديد. يک سويه، قطعه‌ای در حدود 340 جفت بازی تکثير کرد و انتامبا هيستوليتيکا، شناسايی گرديد. پنج مورد از نمونه‌ها تکثير نشدند و از مطالعه حذف شدند. با PCR و تعيين توالی محصول PCR، تنوع ژنتيکی قابل توجهی از نظر اندازه، نوع و تعداد واحدهای تکرارشونده و ترتيب قرارگرفتن نوکلئوتيدها در ژن لوکوس 2-1 سويه‌های انتامبا ديسپار ايرانی مشاهده گرديد. نتيجه‌گيری: در اين مطالعه، 8 الگوی متفاوت و جديد انتامبا ديسپار در بين 21 سويه مورد بررسی، مشاهده و به GenBank گزارش شد. سويه انـتامبا هيـستوليـتـيکای ايـرانی (NH1 E.h IR) بـا سويه استـانـدارد KU20 (Accession No. AB075706) گزارش‌شده از ژاپــن، در ژن لـوکـوس 2-1، همخوانی ژنوتيپی 100% نشان دادند. Background and Aim: Since the first description of Amebiasis, we still do not have a proper answer to the question of why disease and symptoms develop in only 5 to 10% of those infected with E. histolytica. It has been speculated that a spectrum of virulence levels among the E. histolytica strains contribute to the outcome of amebic infection. In this study, beside determination of prevalence rate of E.histolytica and E.dispar in gastrointestinal disorder patients, genetic diversity in non-coding locus 1-2 was investigated to identify genetic differentiation of Entamoeba in positive isolates. Materials and Methods: A total of 1700 stool samples were checked from patients referred to clinical laboratories affiliated with Shahid Beheshti Medical University samples were examined by direct and formalin detergent methods. Twenty seven cases of E. histolytica/E. dispar were detected and total genomic DNA was extracted from stool samples. E. histolytica/E. dispar complex were determined by PCR with two sets of species-specific primers from locus 1-2 gene. The purified PCR products were sequenced and the results were compared with known E. histolytica and E. dispar sequenced data. Results: PCR for locus 1-2 gene amplified a fragment of about 430 bp in 21 out of 27 samples and was identified as E. dispar. One isolate showed a band of about 340 bp and was identified as E. histolytica. PCR were negative in five samples which were discarded. With PCR and sequencing of the PCR products a reliable genetic diversity in size, number and position of the repeat units were seen among the Iranian E. dispar isolates in locus 1-2 gene. Conclusion: Eight new E. dispar genotypes were found in this study and submitted to the GenBank/EMBL/DDBJ. The only Iranian E. histolytica isolate (NH1 E.h IR) was completely similar with the KU2 (Accession No. AB075706) strain reported from Japan. آميبيازيس، آنتامبا هيستوليتيکا، آنتامبا ديسپار، واکنش زنجيره پليمراز (PCR)، اختلالات گوارشی. Amebiasis; Entamoeba Histolytica; Entamoeba Dispar; Polymerase Chain Reaction (CRP); Gastrointestinal Diseases. 213 220 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-423&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Nazemalhosseini Mojarrad E احسان ناظم‌‌الحسينی مجرد ehsanmojarad@gmail.com 10031947532846003970 Yes The National Research Department of Foodborne and Diarrhea Diseases, Research Center for Gastroenterology and Liver Diseases, Taleghani General Hospital, Shahid Beheshti Medical University, Tehran, Iran. Email: ehsanmojarad@gmail.com هران، اوين، بيمارستان آيت‌ا... طالقانی، مرکز تحقيقات بيماری‌های گوارش و کبد، دايره تحقيقات بيماری‌های ناشی از غذا و اسهال‌های مزمن Haghighi A دکتر علی حقيقی 10031947532846003971 No Kazemi B دکتر بهرام کاظمی 10031947532846003972 No Azimirad M معصومه عظيمي‌راد 10031947532846003973 No Rostaminejad M محمد رستمي‌نژاد 10031947532846003974 No Nouchi Z زهرا نوچی 10031947532846003975 No Abadi A دکتر عليرضا ابدی 10031947532846003976 No Zali MR دکتر محمدرضا زالی 10031947532846003977 No

fa برآورد شيوع سرطان کولورکتال بر اساس داده‌های بقا در ايران در سال 1386 عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: سرطان کولورکتال، يک بيماری کشنده و نسبتاً شايع (5000 مورد جديد در سال در ايران) است. با توجه به بروز بالای سرطان کولورکتال (7 در 100000 نفر) و افزايش نسبت بقا و نيز اهميت شاخص شيوع در مديريت سرطان، در اين مطالعه، شيوع 1، 3-2 و 5-4 ساله سرطان کولون بر اساس داده‌های بقا تعيين شده است. روش بررسی: اين مطالعه به صورت توصيفی و با پيگيری 2342 بيمار مبتلا به سرطان کولورکتال ثبت‌شده در مرکز ثبت سرطان ايران، طی سال‌های 84-80 انجام شد. بيماران در زمينه وضعيت بيماری (زنده بودن يا فوت) مورد پرسش قرار گرفتند. ميزان بروز اختصاصی سنی نيز از گزارش کشوری ثبت موارد سرطان استخراج شد. نسبت بقای 5/0، 5/1، 5/2، 5/3، و 5/4 ساله محاسبه شده و در فرمول شيوع مورد استفاده قرار گرفت. يافته‌ها: نسبت بقای 5/0، 5/1، 5/2، 5/3و 5/4 در سرطان کولورکتال به ترتيب 2/79%، 08/65%، 36/57%، 76/51% و87/48% به دست آمد. موارد شيوع 1، 3-2، 5-4 و تجمعی 5 ساله سرطان کولورکتال در کل جمعيت، به ترتيب 4156، 5715، 4283، و 13954 نفر بود. نتيجه‌گيری: برآورد موارد شيوع در سال‌های متفاوت پس از تشخيص (1، 3-2 و 5-4 ساله)، برای ارزيابی بيماران نيازمند به درمان اوليه، پيگيری کلينيکی و زمان بهبودی، و همچنين توانبخشی و حمايت‌های تسکينی به کار می‌آيد. بنابراين پيشنهاد می‌شود، نيازهای مديريتی برای ارايه خدمت مناسب و علمی بر حسب اين تعداد در سال‌های آينده محاسبه شود. Background and Aim: Colorectal cancer is a common and lethal disease with 5000 new cases reported each year in Iran. This study was done to estimate the 1, 2-3 and 4-5 year point prevalence of colorectal cancer in Iran. Materials and Methods: In this descriptive study we studied the follow-up of 2342 patients with colorectal cancer documented in the cancer registry in Iran during a time period of 4 years from March 2001 to March 2005. One-year, 2-3 year and 4-5 year point prevalence were estimated from incidence rates in different years and proportion of patients surviving 0.5, 1.5, 2.5, 3.5 and 4.5 years after diagnosis. Results: Proportion of cases surviving 0.5, 1.5, 2.5, 3.5 and 4.5 years from diagnosis were 79.2% , 65.08%, 57.36%, 51.76% and 48.87% respectively. Estimation of prevalence at 1, 2-3 and 4-5 years were 4156, 5715 and 4283 cases, respectively. Cumulative 5 year prevalence was 13954 cases. Conclusion: Estimates of prevalence at 1, 2-3 and 4-5 years are necessary for the evaluation of initial treatment, clinical follow-up and point of cure, and also for identification of patients who need further social support or health care. Therefore 1, 2-3 and 4-5 year point prevalence estimation are necessary in health service planning for cancer management. Background and Aim: Colorectal cancer is a common and lethal disease with 5000 new cases reported each year in Iran. This study was done to estimate the 1, 2-3 and 4-5 year point prevalence of colorectal cancer in Iran. Materials and Methods: In this descriptive study we studied the follow-up of 2342 patients with colorectal cancer documented in the cancer registry in Iran during a time period of 4 years from March 2001 to March 2005. One-year, 2-3 year and 4-5 year point prevalence were estimated from incidence rates in different years and proportion of patients surviving 0.5, 1.5, 2.5, 3.5 and 4.5 years after diagnosis. Results: Proportion of cases surviving 0.5, 1.5, 2.5, 3.5 and 4.5 years from diagnosis were 79.2% , 65.08%, 57.36%, 51.76% and 48.87% respectively. Estimation of prevalence at 1, 2-3 and 4-5 years were 4156, 5715 and 4283 cases, respectively. Cumulative 5 year prevalence was 13954 cases. Conclusion: Estimates of prevalence at 1, 2-3 and 4-5 years are necessary for the evaluation of initial treatment, clinical follow-up and point of cure, and also for identification of patients who need further social support or health care. Therefore 1, 2-3 and 4-5 year point prevalence estimation are necessary in health service planning for cancer management. شيوع، سرطان کولورکتال، نئوپلاسم، کانسر، ايران. Prevalence; Colorectal Neoplasms; Neoplasms; Cancer; Iran. 221 225 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-424&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Esna-ashari F دکتر فرزانه اثنی‌عشری 10031947532846004007 No Sohrabi MR دکتر محمدرضا سهرابی 10031947532846004008 No Abadi AR دکتر عليرضا ابدی 10031947532846004009 No Mehrabian AA دکتر عباسعلی محرابيان 10031947532846004010 No Kolahi AA دکتر علی‌اصغر کلاهی 10031947532846004011 No Yavari P دکتر پروين ياوری 10031947532846004012 No Akbari ME دکتر محمداسماعيل اکبری info@crc.ir 10031947532846004013 Yes Cancer Research Center, Shahid Beheshti Medical University, Shohadaye Tajrish Hospital, Tehran, Iran. Email: info@crc.ir تهران، بيمارستان شهدای تجريش، مرکز تحقيقات سرطان دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتي؛

fa خودارزيابی عملکرد بيمارستان‌ها و مراکز آموزشی- درمانی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی استان اصفهان با استفاده از مدل تعالی سازمان، سال 1385 عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به اهميت برنامه‌ريزی و اجرای يک نظام ارزيابی و کارآمدی مدل تعالی عملکرد اروپايی (EFQM)، در اين مطالعه، عملکرد بيمارستان‌ها و مراکز آموزشی- درمانی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی اصفهان با استفاده از مدل EFQM ارزيابی گرديد. روش بررسی: اين مطالعه توصيفی به صورت مقطعی در سال 1386 انجام گرفت. مديران کليه بيمارستان‌ها و مراکز آموزشی- درمانی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی استان اصفهان جامعه آماری را تشکيل دادند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه استاندارد ارزيابی عملکرد براساس مدل تعالی سازمان بود. داده‌های جمع‌آوری شده، با توجه به اهداف پژوهش، تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: ميانگين امتياز خودارزيابی عملکرد مراکز مورد مطالعه، در بعد رهبری، 56 امتياز از مجموع 100 امتياز؛ در بعد خط مشی و استراتژی‌ها، 40 از مجموع 80 امتياز؛ در بعد کارکنان، 51 از مجموع 90 امتياز؛ در بعد شراکت‌ها و منابع، 50 از مجموع 90 امتياز؛ در بعد فرايندها، 71 از مجموع 140 امتياز؛ در بعد نتايج مشتری، 103 از مجموع 200 امتياز؛ در بعد نتايج کارکنان، 42 از مجموع 90 امتياز؛ در بعد نتايج جامعه، 28 از مجموع 60 امتياز؛ و در بعد نتايج کليدی عملکرد، 74 از مجموع 150 امتياز بود. ميانگين امتياز خودارزيابی عملکرد مراکز در کل، 516 از مجموع 1000 امتياز بود (52% از 100% امتياز). نتيجه‌گيری: با توجه به اينکه هدف اصلی خودارزيابی عملکرد براساس مدل تعالی سازمان، در وهله اول، شناخت وضعيت فعلی سازمان و تعيين نقاط ضعف و قوت آن و در مرحله بعد تلاش در جهت تقويت قوت‌ها، رفع کاستی‌ها و بهبود وضعيت سازمان می‌باشد، يافته‌های اين بررسی توانست نقاط قوت و ضعف مراکز مورد مطالعه را تعيين نموده و راهنمايی برای تصميم گيری‌ها و سياستگذاری‌های مديريتی باشد. يافته‌ها نشان داد توجه به نتايج برتری سازمان به ويژه در دو معيار نتايج کارکنان و نتايج جامعه ضروری می‌باشد. همچنين به منظور فرهنگ‌سازی و ايجاد بستر مناسب برای انجام خودارزيابی‌های اصولی و صحيح، طراحی و ارايه برنامه‌های آموزشی بيشتر در اين زمينه ضروری است. Background and Aim: In the turbulent healthcare marketplace, performance is often of the highest importance as a result, performance evaluations are critical to the long-term success of the organization. Among different performance appraisal systems, one current method is appraisal by The Excellence Model (EFQM). The underlying philosophy of the EFQM Model is that of continuous quality improvement based on an integrated framework that attempts to describe the relationships between processes, people and results, all of which are relevant to the provision and delivery of healthcare. This study aimed to assess the Performance in different hospitals of Isfahan University of Medical Sciences and Healthcare Services by using The Excellence Model. Methods: This cross-sectional study was carried out in 2007. The research population included managers in hospitals belong to Isfahan University of Medical Sciences and Healthcare Services. Data were collected by a questionnaire that had been used in past studies. This questionnaire of 50 items was completed by managers. Results: The mean scores for self-assessment in different fields were as follows: The mean score in leadership performance: 56/100 policy and strategy: 40/80 workforce 51/90 partnerships and resources: 50/90 processes: 71/140 customer results: 103/200 workforce results: 42/90 society results: 28/60 function key results: 74/150. Total mean scores of performance self-assessment was 516/1000. Conclusion: Culture of self-assessment is important to evaluate performance accurately. Findings of this study underscore the need for improvement in the areas pertaining to workforce and customer satisfaction. خودارزيابي؛ عملکرد؛ بيمارستان؛ مدل تعالی عملکرد اروپايي؛ مدل تعالی سازمان. Self Assessment, Performance, Hospitals; European Foundation for Quality Management (EFQM); Excellence Model. 227 231 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-425&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Sajadi HS حانيه‌سادات سجادی 10031947532846003985 No Hariri MH دکتر محمدحسين حريری 10031947532846003986 No Karimi S دکتر سعيد کريمی 10031947532846003987 No Baratpour S سارا برات‌پور h_sajadi@mail.mui.ac.ir 10031947532846003988 Yes Office No. 309, Building No. 2, Vice-Chancellory for Administrative and Financial Services, Main Office, Isfahan University of Medical Sciences, Hezar Jarib St., Isfahan, Iran. Email: h_sajadi@mail.mui.ac.ir اصفهان، خيابان هزار جريب، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، ستاد مرکزی، معاونت پشتيبانی، ساختمان شماره 2، اتاق 309؛

fa بررسی اثر هايپوگليسميک عصاره اتانولی قسمت‌های هوايی عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: استفاده از گياهان دارويی در اغلب موارد، به دليل دسترسی آسان‌تر،و عواض جانبی و سميت کمتر نسبت به دارو‌های شيميايی، مورد توجه قرار گرفته است. در تحقيق حاضر، اثر هايپوگلسميک عصاره اتانولی قسمت‌های هوايی گياه Salvia nemorosa در رت‌های سالم و ديابتی‌شده با استرپتوزوتوسين گزارش شده است. روش بررسی: پس از جمع‌آوری و شناسايی گياه، عصاره الکلی آن با استفاده از دستگاه سوکسله تهيه شد. رت‌های نر بالغ با تزريق درون صفاقی داروی استرپتوزوتوسين (mg/kg 70)، به ديابت مبتلا گرديدند. حيوانات نرمال و ديابتی، عصاره الکلی گياه را در دوز‌های 10، 100، 200 و 400 ميلی‌گرم بر کيلوگرم وزن بدن به صورت خوراکی به مدت 14 روز دريافت نمودند. گروه‌های سالم و ديابتی شاهد، با آب مقطر به عنوان حلال عصاره‌ها، تيمار شدند. بعد از گذشت 14 روز، نمونه‌های خون از قلب حيوانات، جمع‌آوری شد. سطح گلوکز سرم، به روش گلوکزاکسيداز و سطح انسولين سرم، به روش راديوايمونواسی اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: تجويز خوراکی عصاره بخش‌های هوايی گياه Saliva nemorosa به طور معنی‌داری موجب کاهش قند خون (001/0p<) و افزايش سطح انسولين سرم (01/0p<) در رت‌های مبتلا به ديابت گرديد؛ اما بر رت‌های سالم، اثری نداشت. همچنين تجويز اين عصاره به رت‌های مبتلا به ديابت، موجب افزايش معنی‌دار وزن آنها گرديد (01/0p<). نتيجه‌گيری: عصاره گياه Salvia nemorosa تأثير کاهنده بر قند خون رت‌های مبتلا به ديابت برجای می‌گذارد. انجام مطالعات بيشتر بر روی اين گياه، به منظور بررسی کاربردهای درمانی آن برای کنترل ديابت در انسان، پيشنهاد می‌شود. Background and Aim: The use of medicinal plants has increased greatly mainly due to their easy availability, fewer side effects and lack of toxicity. The present study was carried out to investigate the antidiabetic effect of the extract of aerial parts of salvia nemorosa in normal and streptozotocin- induced diabetic male rats. Materials and Methods: After collection and taxonomic identification of plant, the ethanolic extract of Salvia nemorosa was prepared by the soxhlet apparatus. The animals were made diabetic by using 70 mg/kg streptozotocin injected intraperitoneally. The plant extract was administrated orally in doses of 0.01, 0.1, 0.2 and 0.4 g/kg to the normal and diabetic rats for 14 days. Two groups of normal and diabetic rats, which served as sham group, were administered distilled water. Blood samples were obtained from the hearts of all experimental animals after 14 days. Serum glucose and insulin were measured by glucose oxidase and radio immunoassay methods, respectively. Results: Oral administration of the alcoholic extract of Salvia nemorosa significantly decreased serumic glucose (p<0.001) and increased serumic insulin levels (p<0.01) in rats with streptozotocin-induced diabetes, but not in healthy rats. Furthermore, it increased weight in diabetic rats (p<0.01). Conclusion: The present data indicate that extract of Salvia nemorosa has hypoglycemic effect in diabetic rats. This plant should be considered as a therapeutic option in future experimental researches for the management of Diabetes Mellitus in human. سالويونوزايد؛ استرپتوزوتوسين؛ هايپرگليسمي؛ ديابت مليتوس؛ گياهان دارويي؛ سالويا نموروزا؛ رت؛ موش صحرايی. Salvionoside; Streptozotocin; Hyperglycemia; Diabetes Mellitus; Plants, Medicinal; Salvia nemorosa; Rat. 233 238 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-426&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Sadeghzadeh F فاطمه صادق‌زاده sadeghzadehf@yahoo.com 10031947532846003989 Yes No. 6, Hatamali Esmaeeli Aly., Shaghaiegh Blvd., Ariashahr Sq., Tehran, Iran. Email: sadeghzadehf@yahoo.com تهران، آرياشهر، بلوار شقايق، کوچه حاتم‌علی اسماعيلی، پلاک 6، واحد 9؛ کد پستی: 1483873484؛ Eidi A دکتر اکرم عيدی 10031947532846003990 No Parivar K دکتر کاظم پريور 10031947532846003991 No Mazooji A دکترعلی مازوجی 10031947532846003992 No

fa ارتباط بين فشار داخل شکمی و عوارض حول و حوش جراحی عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: فشار داخل شکمی (IAP)، فشاری است که در داخل حفره شکمی وجود دارد. مقدار طبيعی آن، به وضوح تعريف نشده است؛ اما می‌تواند در محدوده زير فشار جو تا 7 ميلی‌‌متر جيوه باشد. افزايش فشار داخل شکمی، که به صورت IAP بيشتر از 12 ميلی‌‌متر جيوه تعريف می‌شود، در بيماران شديداً بدحال گزارش شده است، و با اختلالات قلبی- ريوی و کليوی همراه است. اثر مقادير مرزی يک فشار داخل شکمی بر مشکلات حول جراحی در مطالعه های پيشين گزارش نشده است. مطالعه حاضر، به منظور بررسی اثر مقادير بالا ولی در محدوده طبيعی IAP بر عوارض حول جراحی مرتبط با بيهوشی طراحی شد. روش بررسی: فشار داخل شکمی قبل از شروع بيهوشی عمومی در 60 بيمار بزرگسال غير چاق که تحت جراحی الکتيو تعويض کامل مفصل هيپ قرار گرفتند، اندازه‌گيری شد. بيماران در طول مدت جراحی و ريکاوری، از نظر هرگونه شواهدی از عوارض مرتبط با بيهوشی، نظير کاهش اشباع اکسيژن، افزايش فشارخون، و نامنظمی ضربان قلب، تحت نظر قرار گرفتند. بيماران به دو گروه تقسيم شدند: گروه الف) آنها که بيش از دو مورد عارضه داشتند (33 بيمار) و گروه ب) آنها که موارد کمتری از عوارض را تجربه کردند (27 بيمار). يافته‌ها: فشار داخل شکمی، به طور معنی‌داری بين دو گروه متفاوت بود (1/2±21/8 ميلی‌‌متر جيوه در گروه الف، در برابر 51/1±2/4 ميلی‌‌متر جيوه در گروه ب؛ 05/0p<). تحليل رگرسيون لوجستيک دودويی نشان داد که فشار داخل شکمی، يک پيش‌بينی‌کننده مستقل بروز عوارض بيهوشی با 015/0=p، (81/1-17/1)4/1=Odds Ratio بوده است. نتيجه‌گيری: نتايج اين مطالعه نشان می‌دهند که مقادير بالا ولی در محدوده طبيعی IAP، می‌تواند يک پيش‌بينی‌کننده مستقل برای بروز عوارض مرتبط با بيهوشی باشد. Background and Aim: Intra-abdominal pressure, (IAP), is the pressure inside the abdominal cavity. Its normal value has not been defined clearly, but it may range from sub-atmospheric to about 7 mmHg. Intra-abdominal hypertension, defined as IAP greater than 12 mmHg, has been reported in critically ill patients and is associated with cardio-respiratory and renal co-morbidities. The effect of borderline values of IAP on the peri-operative morbidities has not been investigated in previous studies. This study was designed to investigate the effect of high normal values of IAP on anesthesia-related peri-operative complications. Materials and Methods: Intra-abdominal pressure was measured before induction of general anesthesia in 60 adult non-obese patients scheduled for elective orthopedic surgery. Patients were observed throughout the operative and recovery period for any evidence of anesthesia-related complications viz. oxygen desaturation, hypertension, dysrhythmia etc. Patients were categorized into two group, those with >2 episodes of complications, and those with ≤2 episodes. Results: Thirty-three patients experienced >2 episodes of complications. The mean IAP was 8.21±2.1 mmHg in this group and was significantly different from the group with fewer complications in whom the mean IAP was 4.2±1.51 mmHg, (p<0.05). Binary logistic regression analysis showed that IAP was an independent predictor for development of anesthesia-related complications with an Odds ratio of 1.4 (1.17-1.81, p=0.015). Conclusion: The result of this study shows that high normal values of IAP are an independent predictor for the development of peri-operative anesthesia-related complications. فشار داخل شکمي؛ عارضه بيهوشي؛ قطر ساجيتال شکمی. Intra-Abdominal Pressure; Intra-Abdominal Hypertension; Anesthesia Complications. 239 246 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-427&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Saghaei M دکتر محمود سقائی saghaei@med.mui.ac.ir 10031947532846003993 Yes P.O. Box: 931, Al-Zahra Medical Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran; Email: saghaei@med.mui.ac.ir اصفهان، مرکز پزشکی الزهرا، صندوق پستی 931؛ Hosseinpanah AR دکتر عليرضا حسين پناه 10031947532846003994 No Yaraghi A دکتر احمد يراقی 10031947532846003995 No

fa بررسی آگاهی و باورهای کارکنان سلامت در مورد نحوه درمان تزريقی در کودکان عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: استفاده گسترده از تزريقات غير ضروری در سيستم سلامت جامعه، از عدم آگاهی کارکنان سلامت و يا باورهای غلط آنها سرچشمه می‌گيرد. اين مطالعه، با هدف سنجش ميزان اطلاعات کارکنان بيمارستان‌های آموزشی از نحوه انجام تزريقات ايمن و همچنين نگرش آنها راجع به ضرورت و مزايای احتمالی درمان تزريقی انجام شد. روش بررسی: 150 نفر از پرسنل دست‌اندرکار سلامت کودکان، اعم از پزشک يا پرستار، از دو بيمارستان دانشگاهی به روش متوالی وارد مطالعه گرديدند. اطلاعات مورد نظر، با استفاده از پرسشنامه‌ای که بر اساس معيارهای پيشنهادشده از طرف سازمان بهداشت جهانی طراحی شده بود، جمع آوری گرديد. داده‌ها توسط نرم‌افزار آماری SPSS تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: 150 نفر به پرسشنامه پاسخ دادند. پاسخ‌های نادرست و درصد افرادی که پاسخ اشتباه دادند، عبارت است از: راجع به استفاده از دستکش هنگام تزريق، 92 %؛ تميزکردن سرپوش‌های ويال‌های تک‌دوزی با پنبه آغشته به الکل، 80%؛ ضد عفونی‌کردن پوست بيمار در محل تزريق عضلانی، 7/86%؛ انتخاب باسن بعنوان محل مطلوب تزريق در شيرخواران، 7/12%، جداکردن سرسوزن از سرنگ بعد از استفاده، 7/70%؛ و گذاشتن سرپوش مخصوص روی سرسوزن (Recap)، 56%. فقط 3/27% پرسنل با سرنگ‌های Atuo-disable آشنا بودند. 7/20% افراد برای بيماران سرپايی، داروهای تزريقی را بهتر از داروهای خوراکی می‌دانستند و در اين عقيده بين پرشکان و پرستاران تفاوت معنی‌داری وجود نداشت (05/0p>). تقريباًً 80% پزشکان و بيشتر از 50% پرستاران بر اين باور بودند که والدين کودک برای درمان فرزندشان، داروهای تزريقی را ترجيح می‌دهند. نتيجه‌گيری: اين تحقيق نشان می‌دهد که ميزان آگاهی کارکنانی که با سلامت کودکان سروکار دارند، از نحوه انجام تزريقات ايمن، به هيچ وجه مطلوب نيست. برای تدوين راهکارهای مؤثر جهت کاهش خطرات تزريقات در اطفال، به برنامه‌ريزی آموزشی دقيق، نياز مبرم وجود دارد. Background and Aim: Injections are one of the most common health care procedures. Each year some 16 thousand million injections are administered in developing and transitional countries. Due to unsafe injection practices 26 million years of life are lost each year. Objective: To define the knowledge of health care providers about safe injection practice in children according to WHO standards. Materials and Methods: We prepared a cross sectional study and included health care personnel in two university affiliated medical centers. Data about the knowledge of safe injection practices, as recommended by the World Health Organization, was collected using a previously designed questionnaire. Statistical analysis was performed by using SPSS 13.0. Results: 150 personnel answered the questions. Percentage of incorrect answers were as follows: use of gloves 92%, need to disinfect single dose vials 80%, disinfecting site of muscular injections 86.7%, safe needle disposal 70.7%, recapping the needle 56%, and the optimal site for intramuscular injections in young children 12.7%. 72.7% were not familiar with auto-disable syringes. There was no significant difference in the belief that injection is better than oral medication between doctors and nurses (p>0.05). Almost 80% of doctors and more than 50% of nurses believed that parents preferred injection prescriptions for their children. Conclusion: Our findings revealed a serious lack of knowledge about safe injection practices among health care providers albeit doctors or nurses. We recommend that instructions about safe injection practices should be included in the medical and nursing curriculum. Moreover, improving communication skills between health care providers and their patients would prevent the misuse of all drugs including injections. تزريقات ايمن؛ مراقبت‌های بهداشتي؛ اطفال؛ کودکان Unsafe injections, health care, children. 247 252 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-428&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Shiva F دکتر فريده شيوا shivahfa@yahoo.com 10031947532846003996 Yes Pediatric Infectious Research Center, Mofid Children’s Hospital, Shahid Beheshti Medical University, Dr. Shariati St., Tehran, Iran. Email: shivahfa@yahoo.com تهران، خيابان دکتر شريعتی، بيمارستان کودکان مفيد، مرکز تحقيقات عفونی کودکان Shiva FR دکتر فريدرضا شيوا 10031947532846003997 No

fa بررسی شيوع کوکسيلا بورنتی در انسان، ميزبانان حيوانی و کنه‌های سخت در غرب استان مازندران در سال‌های 84-1383 عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: اهميت بيماری‌های مشترک بين انسان و دام (زئونوزها) و تأثير اين بيماری‌ها بر سلامت و بهداشت افراد جامعه، بر کسی پوشيده نيست. از جمله ايـن بيـماری‌ها، آلودگی با کوکسيلا بورنتی و ابتلای انسان به تـب کيو می‌باشد. بنا به اهميت موضوع و نبود آمار مستند در جامعه ايرانی، اين مطالعه انجام شد. روش بررسی: در اين مطالعه توصيفی، برای بررسی شيوع کوکسيلابورنتی در انسان، ميزبانان حيوانی و کنه‌های سخت، نسبت به جمع‌آوری نمونه‌ها از مناطق منتخب غرب استان مازندران اقدام گرديد. نمونه‌های خون اخذشده از انسان و ميزبانان حيوانی به روش PCR، بررسی شدند. کنه‌های سخت پس از صيد، مورد شناسايی قرار گرفتند و جنس، گونه و مرحله رشد آنها تعيين و با استفاده از تکنيک‌های رايج، DNA نمونه‌ها استخراج گرديد. برای کوکسيلابورنتی، ابتدا بر روی هر نمونه، تکنيک PCR و بلافاصله، تکنيک Nested-PCR انجام گرفـت. يافته‌ها: جمعاً 2417 کنه سخت از روی بدن حيوانات (1644 کنه) و از طبيعت (773 کنه) در مناطق روستايی منتخب غرب استان مازندران، صيد و شناسايی شدند. گونه‌های کنه‌های سخت جمع‌آوری شده به ترتيب وفور عبارت بودند از: Ixodes ricinus (72%)، Hyalomma anatolicum anatolicum (15%)، Boophilus annulatus (9%)، Haemaphysalis sulcata (3%)، Dermacentor marginatus (1%). از مجموع 1052 نمونه مورد بررسی، يعنی 447 نمونه خون (از 120 انسان، 135 رأس گوسفند، 102 رأس گاو، 6 رأس بز، 20 قلاده سگ، 10 عدد جوجه تيغی) و 605 عدد کنه از 5 گونه متفاوت از کنه‌های سخت (که بطور تصادفی از بين 2417 عدد کنه صيد شده انتخاب شده بودند)، هيچ مورد مثبت نسبت به کوکسيلا بورنتی در غرب استان مازندران مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: با توجه به نتايج اين مطالعه می‌توان نتيجه‌گيری کرد که در شرايط کنونی، غرب استان مازندران از وجود کانون‌های اپيدميک، اندميک، اپی‌زوتيک و انزوتيک کوکسيلابورنتی پاک است. ضمن اينکه بايد توجه داشت که چرخه‌های انزوتيک پاتوژنی چون کوکسيلابورنتی، در ميزبانان مخزن در نواحی مختلف، متفاوت بوده، و بر اين اساس، آمارها نشان‌دهنده تفاوت‌های فاحش در ميزان شيوع کوکسيلا در مناطق جغرافيايی مختلف هستند. Background and Aim: Query (Q) fever is caused by hard ticks infected by Coxiella burnetii. It belongs to a group of diseases, classified as zoonosis, that are common between human-beings and animals. This study was conducted with the objective of defining the prevalence of Coxiella burnetii in humans, animal hosts and hard ticks in the western part of the Mazandaran province. Materials and Methods: Blood samples were collected from subjects randomly selected from individuals working in professions that brought them in close contact with animals. We also obtained blood samples from randomly selected farm animals, and a limited number of samples from stray dogs in the community. Hard ticks were collected from the bodies of farm animals and also from the shrubs around the farms. The ticks were identified by genus, species and developmental stage. All blood samples were tested by PCR. With the aid of two pairs of primers especially designed 16S rRNA for Coxiella burnetii, PCR and then Nested–PCR was done on each sample. Results: A total of 2417 hard ticks were removed from: animal bodies (1644) and from the shrubbery (773). The hard tick species were identified as follow: • Ixodes ricinus (72%) • Hyalomma anatolicum anatolicum (15%) • Boophilus annulatus (9%) • Haemaphysalis sulcata (3%) • Dermacentor marginatus (1%) No positive case of Coxiella burnetii was observed in 1052 investigated samples in this study (120 humans, 135 sheeps, 102 cows, 60 goats, 20 dogs, 10 hedgehogs and 605 hard ticks). Conclusion: This study did not find any evidence of contamination with Coxiella burnetii in the samples collected from the rural areas of Western Mazandaran. To define the prevalence of this microorganism in different parts of northern Iran further epidemiological studies are necessary. کوکسيلا بورنتي؛ انسان؛ ميزبان حيواني؛ مخزن بيماري؛ کنه سخت؛ مازندران، ايران. Coxiella burnetii; Humans; Animal Hosts; Disease Reservoirs; Ixodidae; Hard Ticks; Mazandaran, Iran. 253 257 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-429&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Bashiribod H دکتر حسن بشيری‌بُد 10031947532846003999 No Rahbarian N مهندس نورينا رهبريان 10031947532846004000 Yes Cellular and Molecular Biology Research Center, Faculty of Medicine, Shahid Beheshti Medical University, Evin, Tehran, Iran; Email: n.rahbarian@cmbrc.org تهران، اوين، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، دانشکده پزشکی، مرکز تحقيقات بيولوژی سلولی و ملکولی Eslami G دکتر گيتا اسلامی 10031947532846004001 No Kazemi B دکتر بهرام کاظمی 10031947532846004002 No Jannatsharif E ابراهيم جنت‌شريف 10031947532846004003 No Mahmoudirad M دکتر مهناز محمودی‌راد 10031947532846004004 No Iranfar M منيژه ايرانفر 10031947532846004005 No Bashiribod S سهاره بشيري‌بُد 10031947532846004006 No