پژوهش در پزشکی Pejouhesh http://www.pejouhesh.com 1 journal1 fa jalali 1387 3 1 gregorian 2008 6 1 32 2 online 1 fulltext

fa بررسی نقش آنزيم ژلاتيناز- B در گسترش سلول‌های توموری و فعاليت متاستازی سرطان سينه عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: افزايش بيان بيش از حد ژلاتيناز B می تواند نقش بسيار مهمی در مرحله متاستاز چندين سرطان ازجمله کولون، مثانه و دستگاه گوارش داشته باشد. وجود پلی مرفيسم تک نوکلئوتيدی جابجايی باز T→C در ناحيه 1562- پروموتوری ژن آنزيم ژلاتيناز B باعث افزايش بيان اين ژن در سطح رونويسی از طريق کاهش اتصال پروتئين های مهار کننده رونويسی در آلل واجد T می گردد. هدف تحقيق حاضر، بررسی نقش اين‌ پلی مرفيسم در پيشرفت و متاستاز سرطان سينه در جمعيت زنان شهر اصفهان می باشد. روش بررسی: اين پلی مرفيسم در 90 بيمار دارای سرطان سينه با فعاليت متاستازی و 100 نمونه شاهد از طريق واکنش زنجيره ای PCR و هضم آنزيم محدود کننده مورد بررسی قرار گرفت. ميانگين مراقبت های پزشکی 2سال بود. بيماران هر 5-3 ماه مورد بررسی های پزشکی قرار گرفته و هر گونه تغيير وضعيت در محاسبات نهايی مورد استفاده قرار گرفت. يافته ها: ارتباط زيادی بين وجود آلل T و گسترش تومور وفعاليت متاستازی سرطان سينه وجود داشت (ميزان فاکتور ابتلا: 85/5، فاصله اطمينان 95%: 93/12-64/2؛ 0001/0>P). نتيجه گيری: بر اساس يافته های مطالعه حاضر، نقش اصلی اين پلی مورفيسم در متاستاز سلول های سرطانی و تهاجم آنها به بافت های مجاور است. Background: Gelatinase B or collagenase type IV is a 92 kDa protein. In case of over-expression of the gene, because of its collagenase activity, it can be involved in metastasis activity of few cancers e.g. bladder, colorectal and gastric carcinoma. Single nucleotide substitution base polymorphism of C to T at -1562 of promoter region can increase gene expression by decreasing transcription inhibitor proteins binding at T alleles. The aim of this case-control study is to investigate the role of this polymorphism in development and invasion of breast cancer in Isfahan women population. Materials and methods: At this study 90 breast cancer patients with metastasis and 100 healthy controls were analyzed using polymerase chain reaction-restriction fragment length polymorphism assay (PCR-RFLP). The mean of follow up period was 2 years. Patients were checked every 3-5 months Results: Data analysis showed a close association between the presence of T allele and invasion of breast cancer (OR = 5.85, 95% CI: 2.64-12.93, P < 0.0001). Conclusion: According to our findings, the major role of this polymorphism is in cancer cell metastasis and invasion of these cells to adjacent tissues. پلی مرفيسم هضم آنزيم محدود کننده (RFLP)، سرطان سينه، ژلاتيناز B، متاستاز Breast Cancer, Gelatinase B, Metastasis, RFLP. 89 93 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-404&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M motovali-bashi مجيد متولی باشی mbashi@sci.ui.ac.ir 10031947532846003905 Yes Department of Biology, Faculty of Sciences, University of Isfahan اصفهان، دانشگاه اصفهان، دانشکده علوم، گروه زيست شناسی، بخش ژنتيک Z Hojati زهره حجتی 10031947532846003906 No M Sadeghi مرتضی صادقی 10031947532846003907 No

fa بررسی آستانه ايجاد تحمل به ايسکمی مغزی به واسطه هيپرکسی نورموباريک در مدل موش صحرايی سکته مغزی عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: هيپرکسی نورموباريک (HO) متناوب و پيوسته باعث ايجاد پديده تحمل به ايسکمی به منظور کاهش آسيب‌های مغزی خاص از ايسکمی می‌شود. هدف از اين مطالعه بررسی آستانه ايجاد تحمل به ايسکمی مغزی به واسطه هيپرکسی نورموباريک در مدل موش صحرايی سکته مغزی است. روش بررسی: موش‌های صحرايی به دو دسته و هر دسته به چهار گروه آزمايش 21 تايی تقسيم ‌شدند. در دسته اول، گروه ها به ترتيب 4، 8، 16 و 24 ساعت در معرض اکسيژن 95 درصد قرار ‌گرفتند. دسته دوم در چهار گروه به عنوان گروه‌های شاهد همانند دسته اول اما در معرض اکسيژن 21 درصد به نام نورموکسی نورموباريک (RA) قرار ‌گرفتند. هر گروه به سه زير گروه، هر يک حاوی 7 حيوان تقسيم ‌شدند و 24 ساعت بعد از پيش درمان به مدت 60 دقيقه دچار انسداد شريان مرکزی مغزی (MCAO) ‌شدند. سه زير گروه مذکور بعد از 24 ساعت برقراری جريان خون مجدد بعد از MCAO از نظر ميزان نقص نورولوژيک (NDS)، حجم سکته مغزی، محتوای آب مغزی، و نفوذپذيری سدخونی – مغزی بررسی شدند. يافته ها: پيش شرطی سازی با 16 و 24 ساعت HO باعث کاهش ميزان نقص نورولوژيک و حجم سکته مغزی ‌شد، در حالی با 4 و 8 ساعت HO تغييرات معنی‌داری مشاهده نشد. پيش شرطی سازی با 24 ساعت HO باعث کاهش ميزان خروج اوانس آبی از عروق مغز ‌شد. پيش شرطی سازی با 4، 8، 16 و 24 ساعت HO باعث کاهش معنی‌دار محتوای آب مغز نشد. نتيجه گيری: اگر چه مطالعات بيشتری برای وضوح مکانيسم‌های تحمل به ايسکمی لازم است، اما مدت زمان لازم HO برای ايجاد حداقل پديده تحمل به ايسکمی 16 ساعت است و در 24 ساعت کامل می‌شود. Background: Recent studies suggest that normobaric hyperoxia (HO) results in ischemic tolerance to reduce ischemia brain injury. In this research, attempts were made to assess threshold of ischemic tolerance induced by normobaric hyperoxia in rat stroke model. Materials and methods: Rats were divided into two groups and each group into four experimental groups, each containing 21 animals. The first four groups were exposed to 95% inspired Ho for 4h, 8h, 16h, and 24 hr. The second four groups acted as controls, and were exposed to 21% oxygen in the same chamber (room air, RA) continuously for 4h, 8h, 16h, and 24h. All animals were subjected to 60min right middle cerebral arterial occlusion (MCAO) 24h after pretreatment. After 24h reperfusion, each main group was subdivided to three subgroups (n=7) for assessment of neurologic deficit score (NDS), infarct volume, Evans blue (EB) extravasations, and brain water contents. Results: Preconditioning with 16HO and 24HO decreased NDS and infarct volume significantly. Ischemic tolerance induced by 24 HO decreased EB extravasations significantly. Preconditioning with 4HO, 8HO, 16HO and 24 HO could not decrease brain water content significantly. Conclusion: Although further studies are necessary to clarify the mechanisms of ischemic tolerance, the lowest Ho duration for ischemic tolerance induction is 16h, but appropriate Ho duration for ischemic tolerance induction is 24 HO. هيپرکسی نورموباريک، تحمل به ايسکمی مغزی، سکته مغزی، حفاظت عصبی، محتوای آب مغز، نفوذپذيری سد خونی – مغزی. Normobaric Hyperoxia, Brain ischemia tolerance, Stroke, Neuroprotection, Blood-brain permeability, brain water content. 95 103 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-405&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Bigdeli MR محمدرضا بيگدلی email: hammadreyabigdelimo@ yahoo.com) 10031947532846003837 Yes Department of Physiology, Shahid Beheshti University تهران، دانشگاه شهيد بهشتی، دانشکده علوم زيستی، دکتر محمدرضا بيگدلی

fa بررسی ارتباط تغيير وزن و توزيع چربی با بروز ديابت در گروهی از ساکنين منطقه 13 تهران، پس از سه سال (مطالعه قند و ليپيد تهران) عمومى General پژوهشی Original Background: Obesity is one of the known risk factors of diabetes. Nowadays in parallel with industrialization of societies, changes in lifestyle and diet habits and also decreased physical activity, the prevalence of obesity is increasing. The objective of this study is to evaluate the effect of change in body weight on blood glucose disorders rate after 3 years of Tehran lipid and glucose study. Materials and methods: Demographic indices and fasting blood glucose levels and 2 hours after ingestion of 75 g of oral glucose in 3957 individuals over 20 years of age participating in Tehran lipid and glucose study were registered at first step (1378-79) and then 3 years later (1381-82). According to body mass index, changes in body weight, and also 5 percentile changes in waist circumference and 5 percentile changes in waist to hip circumference ratio from first to second step, individuals were divided into different groups and after modification for age, sex and family history of diabetes, the relative risks of blood glucose disorders in relation to their changes were measured. Results: After 3 years of follow up 148 (3.7%) individuals affected by diabetes, majority of them were changed from pre-diabetes to diabetes. In individuals with normal blood glucose levels, after modification for age, sex, family history of diabetes and base body mass index, the relative risk of pre-diabetes and diabetes in the 4-10% increased weight group in relation to the steady weight group was 1.2 (95% CI: 1.1-1.53), in >10% increased weight group was 1.3 (95% CI: 1.04-1.86), and in > 4% decreased weight group was 0.4 (95% CI: 0.27-0.65). Increasing relative risk with regarding to base body mass index in pre-diabetics was only seen in obese individuals (2.7, 95% CI: 1.49-4.78). The effect of waist circumference and waist to hip circumference ratio changes on relative risk of diabetes incidence was not significant in any group. Conclusion: The body mass index and weight increase are independent risk factors for blood glucose disorders incidence. Body mass index, Waist circumference, Waist to hip circumference ratio, Obesity, Overweight, Diabetes, Pre-diabetes, Weight changes. 105 113 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-406&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Aghaie Meybodi HR دکتر حميدرضا آقايی ميبدی 10031947532846003838 No Azizi F دکتر فريدون عزيزی email: azizi@endocrine.ac.ir) 10031947532846003839 Yes تهران، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، پژوهشکده علوم غدد درون‌ريز و متابوليسم، دکتر فريدون عزيزی

fa بررسی استئوتومی پروگزيمال تيبيا به روش Lateral closing wedge (کاونتری) همراه با جابجايی قطعه ديستال به قدام و فيکاسيون rigid با T-plate و range of motion سريع عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: هدف از اين مطالعه بررسی اصلاح ژنوواروم و تأثير جابجايی قسمت ديستال به استئوتومی به قدام (ماکت) و مقايسه آن با روش‌های ديگر و تعيين عوارض آن می‌باشد. روش بررسی: 25 زانو از 22 بيمار طی سال‌های 1381 تا 1383 در بيمارستان بقيه‌اله تحت جراحی استئوتومی پروگزيمال تيبيا به روش Lateral closing wedge (کاونتری) با فيکساسيون Rigid با T-Plate و محدوده حرکتی (ROM: Range of motion) سريع قرار گرفتند. در تمام بيماران قسمت ديستال به استئوتومی حدود 1 سانتی‌متر به قدام جابجا شد (ماکت) و با يک T-Plate بطور ريجيد فيکس شد. ROM وزن‌گذاری 50 درصد با دو عصا زير بغل روز دوم پس از جراحی شروع شد. پس از 6 هفته هر دو عصا کنار گذاشته شد. بيمار مجدداً در پايان هفته چهارم، هشتم و شانزدهم ويزيت شده، زاويه تيبيو-فمورال و ROM اندازه‌گيری و ثبت ‌شد. هر نوع عارضه احتمالی و يونيون در هر زمان و هم‌چنين زمان برگشتن بيمار به کار و ميزان رضايت بيماران در پايان ماه چهارم ثبت ‌شد. يافته ها: متوسط ژنوواروم قبل از عمل جراحی 12 درجه واروس بود که پس از عمل جراحی به 1/6 درجه والگوس تصحيح شد. اکثر بيماران در پايان ماه دوم بدون عصا قادر به راه رفتن بودند. در پايان ماه سوم در همه بيماران يونيون وجود داشت. در پايان ماه چهارم تمامی بيماران به فعاليت قبلی برگشتند. درد تنها در يک نفر (2 زانو) وجود داشت، ولی کمتر از قبل بود و بيمار رضايت داشت. نتيجه گيری: به نظر می‌رسد اين عمل در بيماران بالای 40 سال که استئوآرتريت دارند و تحمل طولانی مدت بی‌حرکتی در گچ را ندارند و خطر عوارضی مانند ترومبوز عروقی در گچ‌گيری آنها بالاست، بهتر از استئوتومی‌های ديگر و بخصوص فيکساسيون غيرريجيد و گچ‌گيری است. Background: The objective of this study was the evaluation of genovarum adjustment and the effect of distal part of osteotomy displacement and comparing it with other methods and determination of its complications. Material and method: A total of 25 knees from 22 patients in 1381-1383 in Baghiatallah Hospital were undergone proximal tibia osteotomy by lateral closing wedge (Coventry) method with rigid fixation by T-plate and rapid range of motion (ROM). In all patients the distal of osteotomy part was displaced about 1 cm to proximal and was fixed rigidly with a T-plate. ROM and 50% weight bearing with 2 crutches were begun at second day after surgery. After 6 weeks both crutches were put away. Patients were visited again at the end of weeks 4, 6, 8, and 16 and tibio-femoral angle and ROM were measured and registered. Every probable complication and union at any time and patient’s satisfaction and the time of getting back to work were registered at the fourth month. Results: The mean of genovarum was 12 degrees varus before surgery which was adjusted to 6.1 degrees valgus after surgery. The majority of patients were able to walk without crutches at the end of the second month. There was union in all patients at the end of the third month. At the end of the fourth month all patients got back to previous activities. There was pain in only one patient (2 knees), but it was milder than before and the patient was satisfied. Conclusion: It seems this kind of operation is more advantages than other methods especially non-rigid fixation and casting in patients older than 40 with osteoarthritis and no tolerance to being immobilized in cast and also with high complication risks such as vascular thrombosis. ژنوواروم، استئوتومی، استئوآرتريت Genovarum, Osteotomy, Osteoarthritis 115 119 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-407&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Rahimnia A دکتر عليرضا رحيم‌نيا 10031947532846003840 No Shirvani Sh دکتر شهرام شيروانی 10031947532846003841 No Jannesari M دکتر مرتضی جان‌نثاری 10031947532846003842 Yes Department of Orthpedics, Baqiatallah University of Medical Sciences تهران، بيمارستان بقيه‌اله (عج)، دفتر تحقيقات ارتوپدی، دکتر عليرضا رحيم‌نيا

fa آشکارسازی تقلب‌های منجر به پاسخهای منفی کاذب در آزمايش تشخيص اعتياد عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: مصرف کنندگان مواد مخدر همواره در تلاش برای پنهان نمودن اعتياد خود هستند. هدف اين تحقيق، ارائه راهکاری مناسب جهت آشکارسازی تقلب های منجر به کسب نتايج منفی کاذب در آزمايش اعتياد و يا آزمايش تشخيص مورفين در ادرار است. روش بررسی: در اين مطالعه از دو روش تست سريع ايميونوکروماتوگرافی جهت غربالگری اوليه حضور مرفين در نمونه ادرار و روش کروماتوگرافی لايه نازک جهت تاييد پاسخ های مثبت استفاده شد. از نمونه های ادرار ارجاع شده به آزمايشگاه مرکز تحقيقات 660 ارتش جمهوری اسلامی برای اين مطالعه استفاده شد. کلريد سديم، سرکه، آب ليمو، نيتريت، پراکسيد هيدروژن، سفيد کننده به عنوان تغيير دهنده های رايج و موثر بر اسيديته و يا قدرت يونی ادرار و تداخل در تست مورفين مورد بررسی قرار گرفتند. يافته ها: اجرای آزمايشات به صورت دوتايی، با و بدون افزايش ميزان آستانه مرفين (300 نانوگرم در ميلی ليتر) در حضور و غياب موارد مداخله گر سبب آشکارسازی تمام موارد منفی کاذب با تداخل کننده های مختلف شد. نتيجه گيری: روش اجرای دوتايی آزمايش ادرار مرفين، با و بدون افزايش ميزان آستانه مرفين به نمونه ها، قادر به کشف نمونه های منفی کاذب بوده و از ارايه نتايج منفی کاذب آزمايش به معتادان مداخله گر جلوگيری می کند. واژگان کليدی: آزمايش ادرار، مورفين، منفی کاذب، تقلب. Background: Drug abusers are persistently trying to use masking techniques for hiding their addiction. Detection of false negative results of urine morphine test which caused by adulterants is the main goal of this study. Materials and methods: Screening test for detecting urine morphine was done by two kinds of Immuno-chromatography rapid tests and the positive results confirmation done by TLC. Sodium chloride, vinegar, lemon juice, nitrite, hydrogen peroxide, and bleach, with effects on pH and gravity were checked as common adulterants in urine morphine check. Results: This data showed that, double test performance without any increase in threshold amount of morphine (300ng/ml), have 100% sensitivity for preventing false negative results due to adulterants interference. Conclusion: Urine morphine test in double format, with and without increasing threshold amount of morphine, can reveal adulterants interference and prevent false negative reporting. آزمايش ادرار، مورفين، منفی کاذب، تقلب Adulterants, false negative, Morphine, Urine test. 121 125 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-408&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Hedayati M دکتر مهدی هدايتی (@endocrine.ac.iremail: Hedayati 10031947532846003843 Yes Obesity Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University تهران، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، مرکز تحقيقات چاقی، پژوهشکده علوم غدد درون ريز و متابوليسم، دکتر مهدی هدايتی , Tajic A دکتر احمد رضا تاجيک 10031947532846003844 No Kazemi A اختر کاظمی 10031947532846003845 No Daneshpour MS مريم السادات دانشپور 10031947532846003846 No

fa بررسی اثرات درمانی بتامتازون و ديکلوفناک سديم بر اپيتليوم و سلولهای گابلت ملتحمه در چشم خرگوشهای آلوده به خردل در مرحله حاد عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: چشم ها حساس ترين عضو در مواجهه با سولفور موستارد (Bis [2-chlorethyl] sulfide or HD) به عنوان يکی از عوامل شيميايی نظامی هستند. در مطالعه حاضر اثرات درمانی قطره های بتامتازون، ديکلوفناک سديم و بتامتازون- ديکلوفناک سديم بر التهاب، پرخونی، اپيتليوم و سلول های گابلت ملتحمه چشم خرگوش های آلوده به خردل در مرحله حاد ضايعه بررسی شد. روش بررسی: در اين مطالعه، 36 سر خرگوش بصورت تصادفی در سه گروه شاهد شامل نرمال، حلال و خردل و سه گروه تجربی شامل درمان با قطره های بتامتازون، ديکلوفناک سديم و بتامتازون-ديکلوفناک سديم قرار گرفتند. معاينه قبل از شروع آزمايش جهت اطمينان از سلامت چشمها و پس از انجام آزمايش در روزهای اول، دوم، پنجم، هفتم و چهاردهم بوسيله اسليت لمپ تحت بيهوشی انجام شد. در روز چهاردهم قسمتی از پلک بالای حيوان به همراه ملتحمه چشمی جدا و بررسی هيستومورفولوژيک و پاتولوژيک شدند. يافته ها: خردل بعد از 14 روز موجب تغييرات شديد بافتی، التهاب و نکروز ملتحمه و کاهش شديد سلول های گابلت شد. قطره ها توانستند از کموزيس جلوگيری کنند که اين کاهش در روز هفتم در گروه های ديکلوفناک سديم و بتامتازون- ديکلوفناک سديم در مقايسه با گروه خردل معنی دار بود. وضعيت بافت ملتحمه و تعداد سلول های گابلت در گروه های درمانی نسبت به گروه خردل وضعيت بهتری داشتند. نتيجه گيری: ترکيب بتامتازون و ديکلوفناک سديم درمان موثری در جلوگيری از ضايعات چشمی ملتحمه ای ناشی از تماس با خردل است. . Background: Sulfur mustard, Bis [2-chlorethyl] sulfide (HD), is one of the first chemical warfare agents to be used on a large scale. Anti inflammatory treatments might have the potential to prevent some aspects of the primary development of HD-induced lesions. The aim of the present study was to evaluate treatment effects of topically applied betamethasone (B) and diclofenac-Na (D) on the conjunctival epithelial lesions following HD exposure. Materials and methods: A total of 36 rabbits were used. Animals were randomly divided to three control groups: (1) normal (2) solution (3) HD and three experimental groups: (4) betamethasone (5) diclofenac-Na and (6) betamethasone-diclofenac-Na (BD). In each group six animals were examined. Right eye of all animals was selected for experiment. In the experimental groups betamethasone and diclofenac-Na were applied after using HD solution. Application of drugs was performed 3 times a day for 2 weeks. Slit-lamp examinations were performed before exposure and subsequently at days 1, 2, 5, 7, and 14 by professional ophthalmologists. Animals were sacrificed after two weeks with chloroform. The eyes were enucleated. Specimens of palpebra were obtained for histological examination. Results: There was not any significant difference between normal and solution groups. HD caused a significant decrease in goblet cells and cell infiltration in conjunctiva, injection and chemosis. All experimental groups were better than the HD group. Betamethasone in combination with diclofenac-Na was more effective than betamethasone and diclofenac-Na alone in decreasing eye injuries. Conclusion: Combination of betamethasone and diclofenac-Na are potential candidates for the treatment of ocular lesions following HD exposure. گاز خردل، بتامتازون، ديکلوفناک سديم، خرگوش، ملتحمه چشم، سلول گابلت Sulfur mustard, Betamethasone, Diclofenac-Na, Rabbit, Conjunctiva 127 134 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-409&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Kaka Gh غلامرضا کاکا (email: gh_kaka@yahoo.com) 10031947532846003847 Yes Chemical Research Center,Baqiyatallah University of Medical Sciences تهران، دانشگاه‏ علوم پزشکی بقيه الله (عج)، پژوهشکده طب رزمی، مرکز تحقيقات آسيب های شيميايی , Naderi M مصطفی نادری 10031947532846003848 No Sadraei SH سيد همايون صدرايی 10031947532846003849 No Jadidi Kh خسرو جديدی 10031947532846003850 No Zarei A علی بمان زارعی 10031947532846003851 No Pour Heidari Gh غلامرضا پور حيدری 10031947532846003852 No Karimi Zarchi A علی کريمی زارچی 10031947532846003853 No Dashtnavad H حسين دشت نورد 10031947532846003854 No Asadi M محمد حسين اسدی 10031947532846003855 No Norouz Zadeh A علی نوروز زاده 10031947532846003856 No

fa مقايسه ميزان خستگی، کميت و کيفيت خواب در نوبت کاران پير و جوان عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: ترديدی نيست که نوبت کاری باعث ايجاد خستگی می شود و اثرات منفی نوبت کاری در افراد مسن تر شيوع بيشتری دارد. از طرفی برخی عوامل موجود در محيط کار نيز در ايجاد خستگی موثر شناخته شده اند. هدف از اين مطالعه بررسی امکان تأثير توأم نوبت کاری، عوامل زيان آور محيط کار و سن در ايجاد خستگی ناشی از کار است. روش بررسی: اين مطالعه به روش ميدانی (field study) و با استفاده از پرسش نامه بر روی ۲۰۱ نوبت کار شاغل در يک کارخانه توليد مواد شيميايی در کشور فرانسه اجرا گرديد. افراد نمونه به روش نمونه در دسترس انتخاب و به دو گروه سنی 40 > سال و 40 < سال تقسيم شدند. يافته ها: مواجهه شغلی با مواد شيميايی، حرارت، ارتعاش، روشنايی، عوامل ارگونوميکی و روانی- اجتماعی در ايجاد خستگی ارتباط معنی داری نداشت. گروه سنی بالاتر و افراد مواجه با سروصدا شکايت بيشتری از خستگی داشتند ( ۰/۰۱ P< در هر دو مورد). کميت خواب به زمان کار وابسته بود، بطوری که طولانی ترين ساعات خواب مربوط به نوبتِ عصر و کوتاه ترين مربوط به نوبتِ صبح بود (۰/۰۱P< در هر دو مورد). بين دو گروه سنی از نظر ميزان ساعات خواب بر حسب شيفت اختلاف معنی داری مشاهده شد. گروه سنی بالاتر در نوبتِ صبح بيشتر (۰/۰۵ P<) و در نوبتِ شب کمتر ( ۰/۰۰۱ P<) از همکاران جوان خود می خوابيدند. در صورت مواجهه با سروصدای شغلی، مقدار خواب شب کاران 40 < سال کاهش مضاعفی يافت ( ۰/۰۱ P<). نتيجه گيری: يافته های اين تحقيق نشان می دهد که توانايی افراد در تطبيق با نوبت کاری، به ويژه شب کاری، با افزايش سن کاهش می يابد و اين کاهش در صورت مواجهه با سروصدا تشديد می شود. . Background: It is well known that shift work produces fatigue. This effect is enhanced in seniors and could be potentiated by physical and psychosocial job demands. The aim of this study was to investigate the combined effects of work-related risk factors, age and shift work on fatigue. Materials and methods: The field study was performed based on a questionnaire about sleep characteristics, environmental work-place exposure and fatigue level. Objective noise exposure was also measured. The samples were composed of 201 shift workers of a chemical industry in France. They were divided into two age groups (<40 and >40 years). Results: No significant effect of temperature, vibration, chemical agents, ergonomics and psychosocial factors was found on fatigue. However, noise exposure resulted in an increase in subjective fatigue (P<0.0001). Older shift workers reported more fatigue than the younger ones (P<0.01). Concerning sleep characteristics, sleep duration progressively decreased from evening to morning shifts, night shift being intermediate (P<0.01). Older shift workers reported more sleep fragmentation (P<0.01), longer sleep duration in the morning shifts (P<0.05) and lesser in the night shifts (P<0.001). Combined effects of noise exposure and age were observed on sleep quality of night workers (P<0.01). Conclusions: Older workers are less able to adjust to night work especially if they work in the noisy environments. نوبت کاری، سن، سروصدا، خواب، خستگی ناشی از کار Noise exposure; Shift work; Age; Sleep; Work-related fatigue. 135 139 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-410&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Saremi M مهناز صارمی email: saremim@yahoo.com) 10031947532846003857 Yes Centre d’Etude de Physiologie Appliquée, Université Louis Pasteur, Strasbourg, France 21, rue Becquerel 67087 Strasbourg, France, Mahnaz Saremi Khani Jazani R دکتر رضا خانی جزنی 10031947532846003858 No Tassi P دکتر پاتريسيا تاسی 10031947532846003859 No

fa بررسی تاثير ماساژ بر شدت درد مرحله اول زايمان عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: تسکين و تعديل درد زايمان به عنوان دردی حاد و شديد از دير زمان مورد نظر بشر بوده است. ماساژ به عنوان يکی از روش های غير دارويی تسکين درد باعث کاهش شدت درد، افزايش رضايت مندی، ايجاد نگرش مثبت و افزايش سازگاری با درد =می گردد. اين تحقيق به منظور بررسی تاثير ماساژ بر شدت درد مرحله اول زايمان زنان نخست زای مراجعه کننده به بيمارستان آيت الله شهيد بهشتی اصفهان در سال 1384 انجام گرفت. روش بررسی: در اين کارآزمايی بالينی، از بين زنان واجد مشخصات پژوهش 75 نفر انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه ماساژ، حمايت و مراقبت روتين قرار گرفتند. در گروه ماساژ، 20 دقيقه ماساژ افلوراج پشت در سه مرحله ديلاتاسيونی 5-4 سانتی متر، 7-6 سانتی متر و 10-8 سانتی متر، در حين و پس از انقباضات صورت گرفت. همين مدت حمايت روحی روانی برای گروه حمايت انجام گرفت. گروه مراقبت روتين فقط از مراقبت های جاری در بخش برخوردار بودند. شدت درد به وسيله خط کش مقياس خطی سمعی بصری در قبل و بعد از مداخلات تعيين گرديد. جهت تجزيه و تحليل داده ها از آمار توصيفی، آزمون کروسکال واليس، کای دو و آزمون ويل کاکسون استفاده شد. يافته ها: در گروه دريافت کننده ماساژ در هرسه مرحله ديلاتاسيونی، نمره درد پس از مداخله نسبت به قبل از مداخله کاهش معنی داری داشت (001/0=p). شدت درد در گروه حمايت، در ديلاتاسيون 5-4 سانتی متر و 10-8 سانتی متر بعد از مداخله ثابت و در 7-6 سانتی متر افزايش داشت. در گروه مراقبت روتين، شدت درد در هر سه مرحله افزايشی را نشان داد. نتيجه گيری: به نظر می‌رسد که ماساژ بر شدت درد مرحله اول زايمان مؤثراست. حمايت اگرچه نتوانست از شدت درد بکاهد، ولی توانست آنرا در دو مرحله ثابت نگه دارد. بنابراين در کنترل درد زايمان، بکارگيری هر دو روش در اتاق های زايمان به شرط وجود پرسنل کافی، امری ساده و شدنی است. Background: Labor and birth are two important aspects of human life. At the same time, labor pain is a serious concern for every pregnant woman. Massage as a non pharmacological techniques is a way to overcome this difficulty. Research findings demonstrate that massage has especially positive effects in reducing not only pain, but also stress. Our study has been conducted to determine the effects of massage on intensity of pain during the first stage of labor in primiparous women who have attended Isfahan Shahid Beheshti hospital in 2005. Materials and methods: In this randomize clinical trial, a total of 75 primiparous women in 38-42 week of low risk pregnancy were randomly divided in 3 groups. First group received 20 minutes of back effleurage massage at the periods of 4-5 cm, 6-7 cm, 8-10 cm, cervical dilation. An emotional support was offered for second group in the same duration of time and the same cervical dilation. Third group just received routine care during labor. In all groups, pregnant women were asked to evaluate their severity of pain before and after intervention. Data being obtained through the visual analogue scale, check list and inspection form. Results: Study result demonstrated that intensity of pain was significantly lower in massage group (p< 0.001). Intensity of pain in supported group was consistent during 4-5 cm dilatation period and 8-10 cm but during 6-7 cm period there was an increase in severity of pain. In routine care group severity of pain increased in every stage. Conclusion: Receiving back massage is more effective than supporting and routine care for relieving labor pain. درد، ماساژ، حمايت، زايمان، نوع زايمان، طول مرحله اول، مراقبت روتين. Labor pain, Massage, Anxiety, First stage of labor, Supported group 141 145 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-411&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Tork Zahrani Sh شهناز ترک زهرانی email: zahranishahnaz@yahoo.com) 10031947532846003860 Yes Department of Midwifery, Shaheed Beheshti University (M.C), Tehran, I.R.Iran تهران، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، دانشکده پرستاری و مامايی، دکتر شهناز ترک زهرا نی Honarjoo M مريم هنرجو 10031947532846003861 No Jannesari Sh شراره جا نثاری 10031947532846003862 No Alavi H دکتر حميد علوی 10031947532846003863 No

fa بررسی شيوع هپاتيت B و C در کودکان خيابانی شهر تهران از فروردين تا شهريور 1386 عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: از مهم ترين مسائلی که کودکان خيابانی با آن مواجه هستند، مشکلات بهداشتی است. بسياری ازاين کودکان دچار سوء تغذيه، کم خونی، بيماری های تنفسی، بيماری های گوارشی، بيماری های پوستی و بيماری های عفونی اکتسابی مانند هپاتيت، ايدز و سل می باشند. با توجه به تاکيد بر انجام واکسيناسيون گروه های پرخطر، شناسايی اين گروه ها اهميت بسياری دارد. روش بررسی: در اين مطالعه توصيفی، 203 کودک خيابانی که از سطح شهر تهران جمع آوری و در مراکز نگهداری از کودکان خيابانی سازمان بهزيستی مستقر شده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. پس از معاينه بالينی توسط پزشک متخصص اطفال، پرسش نامه ای برای هر کودک تکميل و از هر يک 3 سی سی خون گرفته شد. .با استفاده از روش الايزا HBs-Ab، HBs-Ag و HBc-Ab برای شناسايی هپاتيتB وHCVAb برای شناسايی هپاتيتC مورد بررسی قرار گرفت. يافته ها: از 203 کودک مورد مطالعه، 196 نفر پسر و 7 نفر دختر بودند. 6 مورد (3 درصد) HBs-Ag مثبت، 54 مورد (6/26 درصد)HBs-Ab مثبت، 16 مورد (8 درصد) HBc-Abمثبت و 7 مورد (5/3 درصد) HCVAb مثبت مشاهد شد. تمام کسانی که هپاتيت داشتند، پسر بودند. نتيجه گيری: با توجه به موارد مثبت هپاتيت B و C لازم است در مراکز نگهداری از کودکان خيابانی تسهيلاتی فراهم شود که بتوان علاوه بر معاينات بالينی، بيماری های عفونی اکتسابی مانند هپاتيت را نيز شناسايی کرد. Background: One of the most important problems for street children is the health issue. Many of these children are suffering from malnutrition, anemia, and respiratory, gastrointestinal and dermatologic disorders and also acquired infections such as hepatitis, AIDS, and tuberculosis. According to the emphasis for performing vaccination of high risk children, recognition of these groups has especial importance. Materials and methods: In this descriptive study 203 street children were gathered from different places of Tehran and settled at a welfare center. These children were clinically examined by a pediatrician and requested to answer a questionnaire. Blood samples (3CC) were obtained from each of them in order to determine the existence of Hepatitis B Virus (HBV) and Hepatitis C Virus (HCV) infections by ELISA method. Results: Among 203 street children studied in this research, 196 were boys and 7 were girls. Six cases (3%) were HBsAg positive, 54 cases were HBsAb positive (26.6%) and 16 cases were HBcAb positive (8%). Seven cases (3.5%) were HCVAb positive. All of the positive cases were boys. Conclusion: According to these positive results for hepatitis B and C, additional laboratory examination for screening of acquired infectious disease such as Hepatitis seems to be necessary. واژگان کليدی: هپاتيت B، هپاتيت C، کودکان خيابانی. Hepatitis B, Hepatitis C, Street children 147 151 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-412&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Fallah F دکتر فاطمه فلاح 10031947532846003864 No Karimi A دکتر عبدالله کريمی 10031947532846003865 No Eslimi G دکتر گيتا اسلامی 10031947532846003866 No Rafie Tabatabaie S دکتر صديقه رفيعی طباطبايی 10031947532846003867 No Goudarzi H دکتر حسين گودرزی 10031947532846003868 No Radmanesh Ahsani R راحله رادمنش احسنی (email: rahelehr@yahoo.com 10031947532846003869 Yes Department of Microbiology, Shahid Beheshti Medical University تهران، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، دانشکده پزشکی، گروه ميکروب شناسی، راحله رادمنش احسنی Malekan M محمدعلی ملکان 10031947532846003870 No Navidinia M معصومه نويدی نيا 10031947532846003871 No Ghabel Rahmat F فرشته قابل رحمت 10031947532846003872 No Moradi A دکتر آرزو مرادی 10031947532846003873 No

fa بررسی پيوند کليه در کودکان مبتلا به سيستينوزيس عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: بيماری سيستينوزيس بيماری ارثی متابوليکی است که در آن بيماران در نهايت بر اثر نارسايی کليه به دياليز يا پيوند نياز پيدا می کنند. هدف تحقيق حاضر بررسی نتايج و عوارض پيوند کليه در بيماران مبتلا به سيستينوزيس می باشد. روش بررسی: 15 بيمار مبتلا به سيستينوزيس که در مدت 10 سال از سال 1375 تا 1385 دچار نارسايی کليه شده و تحت عمــل پيونــد کليــه قــرار گرفته بودند، بررسی شدند. ميانگين دوره پيگيری 1/1±43 ماه بود. تمام بيماران پس از پيوند داروهــای ايمــونوساپــرسيــو ســـه‌گانــه شامـــل سيکلـــوسپوريــن، پـــردنيزولــــون و Mycophenolate Mofetil دريافت کردند. .بعد از پيوند، اسکن DPTA جهت بررسی کارکرد کليه پيوندی و در پيگيری های بعدی آزمايشات لازم شامل فرمول شمارش خون، بيوشيمی، آزمايش ادرار، اندازه گيری سطح سيکلوسپورين انجام گرفت. در صورت بروز علايم رد پيوند، وجود رد پيوند با اسکن رد يا تاييد شده و سونوگرافی از کليه پيوندی انجام شد. يافته ها: ميزان بقاء بيماران 100 درصد و ميزان بقاء 4 ساله در پيوند 7/86 درصد بود. ميانگين کراتی نين بيماران قبل از عمل 58/2±44/5 و بعد از عمل 03/1±86/0 ميلی گرم در دسی ليتر بود. ميانگين آخرين کراتينين آنها 45/1±51/1 ميلی گرم در دسی ليتر و آخرين GFR 2/31±18/54 ميلی ليتر در دقيقه بازای 73/1متر مربع سطح بدن بود. 6 بيمار (40 درصد) قبل از پيوند تحت دياليز بودند. 5 نفر (33 درصد) پس از پيوند دچار حمله رد پيوند ((Acute rejection شدند. 51 بيمار (33 درصد) پس از پيوند به عفونت ادراری مبتلا شدند. 13 نفر (86 درصد) به عفونت و 6 نفر (40 درصد) به بيماری سيتومگالوويروس مبتلا شدند که با Ganciclovir بمدت دو هفته درمان شدند. يکی از بيماران پس از عمل دچار ترومبوز عروقی شد و بيمار ديگری حين عمل دچار گرفتگی رگ (Kink of vessel) گرديد و نارسايی کليه پيوندی (Graft loss) پيدا کرد. نتيجه گيری: انجام پيوند کليه در بيماران مبتلا به سيستينوزيس نتايج مطلوبی دارد و به عنوان درمان انتخابی در بيماران مبتلا به سيستينوزيس که دچار نارسايی کليه ميشوند، توصيه می شود. Background: Cystinosis is an inherited metabolic disease in which transfer of cystine out of lysosome is impaired. This phenomenon leads to accumulation of cystine in different organs and causes organ dysfunction. Growth retardation is seen in these patients and later they go on to develop renal failure needing dialysis or renal transplantation. The aim of this study was to evaluate the outcome and complications of renal transplantation in patients with cystinosis. Materials and methods: In this case series study in years 1996-2006 all patients with renal failure due to cystinosis who received renal transplantation, were followed for 43± 1/1 months. Before operation, all patients were examined to determine if they are appropriate candidate for renal transplantation and after operation DPTA scan was performed to evaluate graft function and in later follow up necessary lab tests were done. All patients received triple immunosuppressive therapy including cyclosporine, prednisolone and Mycophenolate Mofetil. In the presence of rejection symptoms such as fever and a rise in creatinine, graft rejection was confirmed by DPTA scan and sonography of transplanted kidney. Results: Patient survival was 100% and 4 years graft survival was 86.7%. Mean creatinine level before operation was 5.44 ± 2.58 and post operation was 0.86 ± 1.03 and at the last follow-up was 1.51 ± 1.45 mg/dl, mean GFR at the last follow-up was 54.1 ± 31.2 ml/min/1.73m2. Six (40%) patients were on dialysis before operation, 5 (33%) had acute rejection and 5 (33%) suffered from UTI after the operation. Growth retardation was seen in all of patients. Thirteen patients (86%) were affected by CMV infection and 6 (40%) by CMV disease that were treated successfully by Ganciclovir for 2 weeks. One patient was affected by vessel thrombosis in post operation period and one patient had graft loss due to kink of vessel after operation. Conclusion: Renal transplantation in patients with cystinosis has favorable outcome. It is the treatment of choice for patients with cystinosis and End Stage Renal Failure (ESRF). نارسايی کليه، پيوند کليه، سيستينوز، کودکان Renal Failure, Renal transplantation, Cystinosis, Children. 153 158 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-413&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Sharifian M دکتر مصطفی شريفيان 10031947532846003874 Yes Research Center of Pediatric Infectious Diseases, Shahid Beheshti Medical University تهران، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، مرکز تحقيقات عفونی اطفال، دکتر مصطفی شريفيان Dalirani R دکتر رضا دليرانی email: mostafasharifian@yahoo.com 10031947532846003875 No Moshari F دکتر فاطمه مشاری 10031947532846003876 No Hatamian B دکتر بيژن حاتميان 10031947532846003877 No Otukesh H دکترحسن اتوکش 10031947532846003878 No Nafar M دکترمحسن نفر 10031947532846003879 No Einollahi B دکتربهزاد عين الهی 10031947532846003880 No Basiri A دکترعباس بصيری 10031947532846003881 No Simforoush N دکترناصر سيم فروش 10031947532846003882 No

fa مقايسه الگوی شير دهی در مادران شاغل و خانه دار عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: شاغل بودن مادران يکی از موانع بزرگ ادامه شير دهی است که در مطالعات مختلف به اثبات رسيده است. هدف از اين مطالعه بررسی نحوه شيردهی در مادران شاغل در بخش دولتی و مقايسه آن با شيردهی در زنان غيرشاغل بود. روش بررسی: در اين مطالعه، 630 مادر شيرده (254 کارمند) که دارای شير خواران 30-6 ماهه و وزن حداقل 2000 گرم در بدو تولد بودند و به مراکز بهداشتی در شمال و غرب تهران مراجعه کرده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات توسط پرسش نامه ای از مادران اخذ و با استفاده از نرم افزار SPSS تحليل شدند. يافته ها: ميزان شيردهی بين دو گروه کارمند و غيرکارمند در بدو تولد و دو ماهگی اختلاف قابل توجهی نداشت. اما ميزان و مدت شيردهی در 4 ماهگی (7/69 درصد در مقابل 9/76 درصد، 04/0=p)، 6 ماهگی (4/61 درصد در مقابل 7/73 درصد، 001/0=p)، 8 ماهگی (9/57 درصد در مقابل 9/69 درصد، 002/0=p)، 10 ماهگی (7/54 درصد در مقابل 7/67 درصد، 001/0=p) و 12 ماهگی (6/52 درصد در مقابل 67 درصد، 0001/0=p) در زنان کارمند کمتر از زنان خانه دار بود. تحصيلات والدين، جنس نوزاد و رتبه تولد اثری روی ميزان و مدت شيردهی نداشت نتيجه گيری: ميزان و مدت شيردهی در مادران کارمند پس از بازگشت به کار، بطور معنی داری کمتر از مادران خانه دار است. Background: Numerous studies show that working outside home is the key barrier to breastfeeding. The objective of this study was comparing the pattern of breastfeeding in infants whose mothers were employed in public sectors with unemployed mothers. Materials and methods: In this study 630 mothers (254 employed), attending health care centers in northern and western Tehran with 6-30 months infants with the birth weight of at least 2000 g, were interviewed. The results were analyzed by SPSS software. Results: After logistic regression it was revealed that parental education, infant's sex or birth order had no significant effect on rate or duration of breast-feeding. There were no significant differences in the rate of breastfeeding between the two groups at 0 and 2 months, but there were significant differences after returning to work (at 4, 6 8, 10 and 12 months). Our results showed that the rate and duration of breast feeding were significantly lower in employed mothers at all infant ages, after 4 months. Figures for breastfeeding at 4, 6, 8, 10, and 12 months in the two groups of employed and unemployed mothers were as follows: 69.7% versus 76.9%, 61.4% versus 73.7%, 57.9% versus 69.9%, 54.7% versus 67.7%,and 52.6% versus 67%, and p-values = 0.044, 0.001, 0.002, 0.001, and 0.0001, respectively. Conclusion: After returning to work the rate and duration of breastfeeding in employed mother are significantly lower than housewives. الگوی شيردهی، مادر شاغل، مادر خانه دار. Breastfeeding, Employed women, Unemployed women. 159 164 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-414&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Ghotbi F دکتر فاطمه قطبی (email: fatima_ghotbi@yahoo.com 10031947532846003883 Yes Department of Pediatrics, Shahid Beheshti Medical University تهران، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، بيمارستان طالقانی، بخش اطفال، دکتر فاطمه قطبی

fa بررسی فراوانی سندرم روده تحريک پذيردر بيماران با زايمان زودرس عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: سندرم روده تحريک پذير (IBS) نوعی بيماری عملکردی شايع روده است که با درد شکمی و تغيير در الگوی اجابت مزاج مشخص می گردد. از طرف ديگر، زايمان زودرس در حال حاضر يکی از مهم ترين مشکلات در امر سلامت مادر و کودک است. در برخی موارد، علل مشترکی در بيماری IBS و زايمان زودرس ديده می شود و شايد افراد مبتلا به IBS استعداد بيشتری به بروز زايمان زودرس داشته باشند. هدف از اين مطالعه بررسی فراوانی سندرم روده تحريک پذير در زايمان زودرس است. روش بررسی: در يک مطالعه مورد – شاهدی آينده نگر، 150 بيمار مبتلا به زايمان زودرس ( گروه مورد) با 150 زن با زايمان ترم (گروه شاهد) از نظر وجود IBS با استفاده از معيارهای Rome II مورد بررسی قرار گرفتند. زيرگروه های اسهال غالب، يبوست غالب و اسهال ويبوست متناوب در هر دو گروه ارزيابی شدند. يافته ها: در کل بيماران، 36 مورد IBS تشخيص داده شد که 22 (7/14%) نفرشان در گروه مورد و 14 (3/9%) نفر در گروه شاهد بودند (NS). فرم اسهال غالب در سه بيمار تشخيص داده شد که همگی در گروه مورد قرار داشتند (NS). فرم يبوست غالب در 11 بيمار مشاهده گرديد که 9 بيمار در گروه مورد بودند (03/0= ( P. نتيجه گيری: اين مطالعه نشان داد که در گروه دچار زايمان زودرس نسبت به زايمان ترم موارد ابتلا به IBS بيشتر است، اما تنها در IBS فرم يبوست غالب اين تفاوت معنی دار بود Background: irritable bowel syndrome (IBS) is a common functional bowel disorder characterized by abdominal pain and change in bowel movement. On the other hand, preterm labor (PL) is currently one of the most important problems in maternal-child health. The major causes of IBS are yet to be recognized, however some shared factors with PL have been proposed. It is probable that IBS patients are susceptible to have preterm labor. The goal of this study is the evaluation of IBS frequency in preterm labor. Materials and methods: In a case-control study, 150 patients with PL (case group) were compared with 150 people with term labor (control group) for the presence of IBS. The Rome II criteria were employed to diagnose IBS. The subgroups of the diarrhea-predominant and the constipation-predominant of IBS were determined as well. Results: A total of 36 IBS patients were diagnosed in which 21 (14.7%) were in the case group and 14 (9.3%) were in the control group (p=0.155). The diarrhea-predominant type was recognized in 3 patients, all in the case group (p=0.247). The constipation-predominant type was recognized in 11 patients, 9 cases in the case group (p=0.032). Conclusion: The rate of IBS patients was higher in the case group, however this discrepancy was significant just for the constipation-predominance type. سندرم روده تحريک‌پذير، زايمان زودرس ، فرم يبوست غالب IBS IBS, preterm labor, constipation dominate IBS. 165 168 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-415&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Hamdi K دکتر کبری حمدی (email: hamdi_kobra@yahoo.com 10031947532846003884 Yes Department of Obstetrics and Gynecology, Tabriz university of medical Sciences : تبريز، دانشگاه علوم پزشکی تبريز، گروه زنان و مامايی، دکتر کبری حمدی Bastani P دکتر پروين باستانی 10031947532846003885 No Hashemi H دکتر سيدحسن هاشمی 10031947532846003886 No Pourabolghasem Sh دکتر شبنم پورابوالقاسم 10031947532846003887 No Fattahi K دکتر کاظم فتاحی 10031947532846003888 No