پژوهش در پزشکی Pejouhesh http://www.pejouhesh.com 1 journal1 fa jalali 1386 1 1 gregorian 2007 4 1 31 1 online 1 fulltext

fa استئوپروز روماتولوژی Rheumatology سرمقاله Editorial 1 5 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-327&slc_lang=fa&sid=fa Alireza rajaie عليرضا رجائی arrajaie@yahoo 10031947532846003605 Yes گروه روماتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa ميزان يد ادرار و شيوع گواتر در دانش‌آموزان 10-7 ساله استان آذربايجان غربی در سال 1380 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف استان آذربايجان غربی يکی از مناطقی است که در مطالعات قبل از يدرسانی دارای شيوع بالای گواتر آندميک بوده است. در ايران برنامه کنترل و پيشگيری از بروز اين اختلالات از جمله توليد و توزيع نمک يددار از سال 1368 به مرحله اجرا در آمده است. به منظور پايش برنامه کشوری مبارزه با کمبود يد، اين بررسی در دانش‌آموزان 7 تا 10 ساله استان اذربايجان غربــــی در سال 1380انجام شد روش بررسی: . طـــی يک بررسی توصيفی ـ مقطعی از طريق نمونه‌گيری تصادفی، تعداد 1200 دانش‌آموز (به تعداد مساوی دختر و پسر) انتخاب شدند. شيوع گواتر از طريق معاينه بالينی بررسی و طبق تقسيم‌بندی سازمان جهانی بهداشت درجه‌بندی شد. نمونه ادرار از يک دهم نمونه‌ها اخذ گرديد و اندازه‌گيری يد ادرار به روش هضم انجام شد. يافته‌ها: درصد کلی گواتر در دانش‌آموزان استان 2/7 درصد و به ترتيب در دختران و پسران 7/6 درصد و 8/7 درصد بود. ميانه يد ادرار در جمعيت مورد مطالعه 6/14ميکروگرم در دسی‌ليتر بود. در 9/83 درصد موارد يد ادرار بيشتر از 10 ميکروگرم در دسی‌ليتر بود و سطح يد ادرار کمتر از 5 ميکروگرم در دسی‌ليتر در 6/2 درصد موارد وجود داشت. هيچ مورد يد ادرار کمتر از 2 ميکروگرم در دسی‌ليتر يافت نشد. تفاوتی در شيوع گواتر و ميزان يد ادرار بين دو جنس و نيز بين دانش‌آموزان شهر و روستا مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: يافته‌های اين بررسی نشان می‌هد که در مقايسه با بررسی کشوری سال 1375درصد گواتر در دانش‌آموزان کاهش معنی‌داری داشته و يد ادرار دانش‌آموزان استان اذربايجان غربی همچنان در حد مطلوب سازمان جهانی بهداشت می‌باشد. لذا استان آذربايجان غربی در زمره مناطق "عاری از کمبود يد " محسوب می‌شود. Background: Iodine deficiency disorder (IDD) is a worldwide health problem. Parts of Iran, such as Azarbayejan-Gharbi, had been known as endemic areas for goiter. IDD was accepted as a priority health problem in our country and a National IDD Council was formed in 1989. This study was performed to evaluate the National IDD Council program in 2001 among 7-10-year-old children in Azarbayejan-Gharbi province. Materials and methods: In this cross sectional study, 1200 children (M/F ratio=1), aged 7-10 years, were selected and grading of goiter was performed in accordance to the WHO criteria. Urinary samples were obtained from 120 children and urinary iodine was measured using digestion method. Results: Total prevalence of goiter was 7.2% (6.7% in girls and 7.8% in boys). The median urinary iodine was 14.6µg/dl. 83.9% had urinary iodine of more than 10µg/dl, while 2.6% had urinary iodine levels of <5µg/dl. None of the candidates has urinary iodine of less the 2µg/dl. There was no significant difference between sexes and urban or rural areas. Conclusion: Results have revealed that the total prevalence of goiter has significantly decreased among children in Azarbayejan-Gharbi province, meanwhile, urinary iodine concentration of children has reached to WHO approved rate. Thus, Azarbayejan-Gharbi province could be classified among "iodine-deficiency-free" areas in Iran. گواتر، اختلالات ناشی از کمبود يد، غلظت يد ادراری. Goiter, Iodine deficiency disorder, Urinary iodine concentration 7 11 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-328&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa shykholeslam R ربابه شيخ‌الاسلام 10031947532846003606 No اداره بهبود تغذيه جامعه، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی Hamisi A عبدالمجيد حميصی 10031947532846003607 No معاون بهداشتی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کرمان Ajami B بهاره عجمی 10031947532846003608 No مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Tashakori N نغمه تشکری 10031947532846003609 No اداره بهبود تغذيه جامعه، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی padyab M مژگان پادياب 10031947532846003610 No مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی azizi F فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 10031947532846003611 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی استئو آرتريت به دنبال جا اندازی باز و فيکساسيون داخلی ارتوپدی Orthopaedy پژوهشی Original سابقه و هدف: جااندازی باز و فيکساسيون داخلی، درمان استاندارد آسيب ليسفرانک است. يکی از عوارض بلند‌مدت آن استئوآرتريت می‌باشد. در اين مطالعه، ميزان بروز استئوآرتريت به دنبال جااندازی باز و فيکساسيون داخلی شکستگی ليسفرانک و تاثير عواملی نظير شکستگی همراه، تشخيص تاخيری شکستگی و باز يا بسته بودن شکستگی بر بروز استئوآرتريت يررسی شد. روش بررسی: بيمارانی که طی سال‌های 1376 تا 1384 دچار آسيب ليسفرانک شده و به روش جااندازی باز و فيکساسيون داخلی تحت درمان قرار گرفته‌بودند و حداقل 2 سال از جراحی آنها گذشته بود، از نظر بروز استئوآرتريت در مفصل تارسومتاتارسال مورد بررسی قرار گرفتند. يافته‌ها: از 94 بيمار عمل شده، 44 بيمار با ميانگين پيگيری 36 ماه تحت بررسی قرار گرفتند. 34 بيمار جااندازی آناتوميک داشتند که 12 نفر از آنها دچار استئوآرتريت شدند، در حالی‌که از 10بيماری‌که جااندازی غير‌آناتوميک داشتند 8 بيمار دچار استئوآرتريت شدند (35% در مقابل80%، 004/0=p). 4 بيمار (9%) در ويزيت اول تشخيص داده نشده بودند و 10 بيمار (22%) با تاخير به بيمارستان مراجعه کرده بودند. 34 بيمار (77%) شکستگی همراه در اندام تحتانی داشتند. 6 مورد ( 13% ) شکستگی باز مشاهده شد. نتيجه‌گيری: ميزان بالای بروز استئوآرتريت در بيماران با جااندازی غير آناتوميک، از اين نظريه حمايت می‌کند که جااندازی باز و فيکساسيون داخلی آناتوميک از تغييرات دژنراتيو بعدی مفصل جلوگيری می‌کند. Background: Open reduction and internal fixation is the standard surgical approach for lisfranc fracture, however, osteoarthritis is a long term complication. We surveyed the frequency of osteoarthritis after open reduction and internal fixation of lisfranc fracture and its associated factors including accompanied fracture, delayed diagnosis and open or closed fracture. Materials and methods: Patients who suffered from lisfranc fracture between 1997 and 2005 and underwent open reduction and internal fixation at least 2 years ago were included. Tarsometatarsal osteoarthritis was investigated among these patients. Results: Of 94 patients, 44 were included with a mean follow up duration of 36 months, among whom, 34 had anatomic reduction while 12 (35.3%) developed osteoarthritis. Meanwhile, of 10 patients with non-anatomic reduction, 8 (80%) developed osteoarthritis. The difference is statistically significant (p=0.004). Unfortunately, 4 patients (9.1%) were misdiagnosed during the first visit, while 10 (22.7%) patients referred late. Accompanied fractures were reported in 34 (77%) patients. Conclusion: Higher prevalence of osteoarthritis among patients with non-anatomic reduction support the prior theory that open reduction and internal fixation could prevent further degenerative changes in lisfranc joint. , Adib F ليسفرانک، مفصل تارسومتاتارسال، استئوآرتريت، جااندازی باز و فيکساسيون داخلی. Lisfranc, Tarsometatarsal joint, Osteoarthritis, Open reduction and internal fixation. 13 17 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-329&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F Madadi فيروز مددی 10031947532846003652 Yes Department of Orthopedic Surgery, Shahid Beheshti University of Medical Sciences گروه ارتوپدی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی F Adib فرشاد اديب 10031947532846003653 No Department of Orthopedic Surgery, Shahid Beheshti University of Medical Sciences گروه ارتوپدی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa به کارگيری روش‌های خوشه‌بندی در ريزآرايه DNA عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: به‌کارگيری فناوری ريزآرايه DNA که امکان بررسی بيان هزاران ژن را به‌طور هم‌زمان در حداقل زمان ممکن می‌سازد، در سال‌های اخير موجب توليد حجم انبوهی از داده‌های بيان ژنی شده است. تحليل آماری اين داده‌ها شامل مواردی چون نرمال‌سازی، خوشه‌بندی، طبقه‌بندی است. هدف اين مقاله بررسی نحوه به‌کارگيری روش‌های آماری خوشه‌بندی در داده های ريز آرايه DNA است. روش بررسی: در اين تحقيق داده‌های سرطان پستان وانت‌ور و همکاران (2002) مربوط به جهش‌های ژنتيکی BRCA1 و BRCA2، تحليل شده است. مجموعه داده‌ها شامل 18بيمار با جهش BRCA1 و 2 بيمار با جهش BRCA2 است. داده‌های بيان ژنی سرطان پستان با استفاده از روش‌های آماری سلسله مراتبی و غير سلسله مراتبی خوشه‌بندی گرديد. در هر دو روش خوشه‌بندی، داده‌ها به دو خوشه تقسيم شدند. روش‌های مختلف خوشه‌بندی با توجه به گروه‌بندی واقعی (BRCA1، BRCA2) مقايسه شدند. نرم‌افزار R برای تحليل داده‌ها استفاده شد. يافته‌ها: ويژگی روش خوشه‌بندی سلسله مراتبی در تشخيص ژن BRCA1، 94 درصد و حساسيت آن 100 درصد بدست آمد. ويژگی روش خوشه‌بندی غير سلسله مراتبی در تشخيص ژن BRCA1، 89 درصد و حساسيت آن 100 درصد بدست آمد که نشان‌دهنده عملکرد مناسب دو روش خوشه‌بندی است. روش خوشه‌بندی سلسله مراتبی بر اساس ادغام بر حسب ميانگين مناسب‌ترين روش در بين همه روش‌های بررسی شده است. نمونه شماره 95 طبق نتايج همگی روش‌های خوشه‌بندی در گروه BRCA2 قرار گرفت در صورتی‌که بر اساس يافته‌های بالينی در گروهBRCA1 قرار دارد. نتيجه‌گيری: با توجه به انطباق قابل توجه نتايج خوشه‌بندی با گروه‌بندی واقعی داده‌ها، می‌توان از اين روش‌های آماری در مواردی که اطلاع دقيقی از گروه‌بندی واقعی داده‌ها در دست نيست، استفاده کرد. به علاوه نتايج خوشه‌بندی ممکن است زير گروه‌هايی از نمونه‌ها را به نحوی متمايز کند که برای انطباق آن با يافته‌های بالينی، پژوهش‌های آزمايشگاهی يا بالينی جديدی لازم باشد. Background: Microarray DNA technology has paved the way for investigators to expressed thousands of genes in a short time. Analysis of this big amount of raw data includes normalization, clustering and classification. The present study surveys the application of clustering technique in microarray DNA analysis. Materials and methods: We analyzed data of Van’t Veer et al study dealing with BRCA1 and BRCA2 mutations in breast cancer. It was consisted of 18 patients with BRCA1 and 2 patients with BRCA2 mutation. Gene expression data were clustered using hierarchical and non-hierarchical approach. Then different clustering approaches were compared according to the actual classification with R software. Results: Hierarchical clustering showed a sensitivity of 94% and specificity of 100% in detecting BRCA1 gene. These figures were 89% and 100% for non-hierarchical clustering, respectively, indicating a satisfactory performance for both approaches. All clustering approaches classified sample No. 95 in BRCA2 group, however, clinical manifestations put her in BRCA1 group. Conclusion: With respect to satisfactory coincidence between clustering and actual classification results, clustering approach could be applied for cases when actual classification is missing. ريزآرايهDNA ، خوشه‌بندی، بيان ژن، سرطان پستان DNA microarray, Clustering, Gene expression, Breast cancer. 19 25 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-330&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H Alavimajd حميد علوی مجد alavimajd@gmail.com 10031947532846003614 Yes Faculty of Paramedicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences دانشکده پيراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی M Vahedi محسن واحدی 10031947532846003615 No Faculty of Paramedicine, Shahid Beheshti University of Medical Sciences گروه آمار زيستی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی Y Mehrabi يدالله محرابی 10031947532846003616 No Department of Biostatistics, Shahid Beheshti University of Medical Sciences دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی B Naghavi بهار نقوی 10031947532846003617 No Faculty of Nursing and Midwifery, Shahid Beheshti University of Medical Sciences دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی اثربخشی دگزامتازون در کاهش تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی تيروييدکتومی جراحی Surgery پژوهشی Original سابقه و هدف: تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی (PONV) يکی از ناخوشايندترين تجربيات توام با جراحی است و از شايع‌ترين دلايل نارضايتی بيماران در دوره پس از عمل به شمار می‌آيد. PONV در زنان بخصوص پس از عمل جراحی تيروييدکتومی شايع است. با توجه به اثرات مفيد دگزامتازون در کاهش بروز و شدت تهوع و استفراغ پس از عمل در گروه‌های جمعيتی مختلف، در اين مطالعه سعی گرديد در يک کارآزمايی بالينی تصادفی شده اثربخشی دگزامتازون در کاهش PONV زنان تحت عمل تيروييدکتومی در مقايسه با دارونما ارزيابی شود. روش بررسی: زنان بين 55-25 سال کانديد عمل جراحی تيروييدکتومی که در بيمارستان رسول اکرم بستری بودند، وارد مطالعه شدند. پس از اخذ رضايت کتبی، بيماران به‌طور تصادفی به دو گروه دگزامتازون با دوز mg 10 و دارونما تقسيم شدند. ميزان تهوع و استفراغ تا 24 ساعت پس از عمل جراحی ارزيابی شد. هيچ‌يک از بيماران و پزشک ارزيابی کننده از نوع گروه بيماران اطلاعی نداشت. يافته‌ها: مشخصات دموگرافيک دو گروه از لحاظ آماری اختلاف معنی‌داری با يکديگر نداشت. بروز تهوع و استفراغ در گروه دگزامتازون به طور چشم‌گيری در مقايسه با گروه دارونما کاهش داشت که از لحاظ آماری معنی‌دار بود (0001/0>p). نتيجه‌گيری: تجويز يک دوز mg 10 دگزامتازون در زنان تحت تيروييدکتومی به‌طور چشم‌گيری ميزان تهوع و استفراغ را در مقايسه با دارونما کاهش داده و عارضه جانبی خاصی ندارد. با اين وجود به منظور گسترش کاربرد آن در ساير گروههای جمعيتی نياز به مطالعات تکميلی است. Background: Postoperative nausea and vomiting (PONV) is among the most common complications after anesthesia. This study aimed to compare pre-induction use of placebo and dexamethasone on decreasing the incidence of nausea and vomiting after thyroidectomy in a group of Iranian women. Materials and methods: In this double-blind clinical trial, 42 patients undergoing thyroidectomy were randomly divided into two groups of equal size. Before the induction of anesthesia, normal saline was injected in placebo (P) group while 10mg dexamethasone was administered for the case group. The incidence of nausea and vomiting was recorded in recovery room, and during the first 24 hours following the surgery. Results: The incidence of nausea and vomiting showed a statistically significant decrease in patients receiving dexamethasone (p<0.0001). Conclusion: Use of 10mg dexamethasone before the induction of anesthesia may remarkably decrease the incidence of PONV, and is recommended for high risk groups especially in outpatient surgeries. استفراغ و تهوع پس از عمل، دگزامتازون، کارآزمايی بالينی تصادفی شده، دارونما، تيروييدکتومی. Postoperative nausea and vomiting, Dexamethasone, Thyroidectomy 27 31 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-331&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H Ghaheri Najafabadi حافظ قاهری نجف آبادی 10031947532846003618 No Department of Surgery, Shahrekord University of Medical Sciences گروه جراحی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد SR Entezari سعيدرضا انتظاری 10031947532846003619 Yes Department of Anesthesiology, Iran University of Medical Sciences گروه بيهوشی، دانشگاه علوم پزشکی ايران A Beygi Broujerdi علی اکبر بيگی بروجنی 10031947532846003620 No Department of Surgery, Isfahan University of Medical Sciences گروه جراحی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

fa مقايسه روش‌های پروتئين‌زدايی در سنجش نيتريک اکسايد سرمی به روش گريس غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف: نيتريک‌اکسايد در بسياری از فرآيندهای فيزيولوژيک و پاتولوژيک نقش دارد. اخيرا توجه زيادی به اندازه‌گيری نيتريک‌اکسايد سرمی معطوف شده است. ما در مطالعه قبلی روشی ساده، ارزان و سريع برای اندازه‌گيری نيتريک‌اکسايد سرمی را طبق واکنش گريس ارزيابی کرديم. از آنجايی که پروتئين‌زدايی نمونه‌ها برای سنجش نيتريک‌اکسايد سرمی با روش گريس ضروری است، در اين مطالعه روش‌های مختلف پروتئين‌زدايی سرم برای سنجش نيتريک اکسايد سرمی مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی: ده روش پروتئين‌زدايی شامل استفاده از متانل، اتانل، سولفات روی، متانل/دی‌اتيل‌اتر، استونيتريل، TCA، PCA، تنگستات سديم و سولفات آمونيوم و فيلتر 10000 دالتونی، روی 42 نمونه سرم انسانی مورد بررسی قرار گرفت و نتايج سنجش نيتريک‌اکسايد در روش‌های مختلف با روش فيلتر به عنوان مرجع مقايسه شد. همچنين ميزان نيتريک اکسايد در 60 نمونه سرمی تهيه شده از افراد بالغ داوطلب سنجش گرديد. يافته‌ها: ضريب همبستگی رسوب‌دهی با متانل، اتانل، سولفات روی، متانل/ دی‌اتيل‌اتر، استونيتريل، TCA، PCA، تنگستات سديم و سولفات آمونيوم با روش فيلتر به ترتيب 84/0، 92/0، 91/0، 79/0، 88/0، 85/0، 93/0، 53/. و 78/0 با 001/0P< بود. متانل، اتانل و متانل/ دی‌اتيل‌اتر سبب تخمين بيش از حد و TCA، PCA، تنگستات‌سديم و سولفات‌آمونيوم سبب تخمين کمتر از حد نيتريک‌اکسايد سرمی در مقايسه با فيلتر شدند. نتايج سنجش نيتريک اکسايد در سرم افراد بالغ دارای توزيع نرمال با ميانگين ± خطای معيار 3/1±33 ميکرومول در ليتر بود. نتيجه‌گيری: اگر چه در مطالعات مختلف از روش‌های متفاوتی جهت پروتئين‌زدايی نمونه‌های سرمی جهت سنجش نيتريک‌اکسايد استفاده می‌شود، طبق نتايج حاصل از اين مطالعه به نظر می‌رسد استفاده از سولفات روی بهترين انتخاب باشد. Background: Nitric oxide (NO) is involved in numerous physiologic and phathophysiologic processes. Recently, further investigators have focused on serum NO determination. In our previous study, we validated a simple, cheap and rapid method for serum NO determination based on the Greiss reaction. Deproteinization is a necessary step for this reaction, thus, the present study was designed to assess different deproteinization methods for serum NO determination. Materials and methods: Ten common protein precipitating chemicals including methanol, ethanol, zinc sulfate, methanol/diethyl ether, acetonitrile, TCA, PCA, sodium tangstate, ammonium sulfate and filter were used for deproteinization of 42 human sera, while results were compared to filter separation as a reference. Serum NO levels were determined in 60 sera of adult human. Results: Data showed that correlation coefficient of precipitating agents: methanol, ethanol, zinc sulfate, methanol-diethylether, acetonitrile, TCA, PCA, sodium tangstate, ammonium sulfate against filter separation method were 0.84, 0.92, 0.91, 0.79, 0.88, 0.85, 0.93, 0.53, and 0.78, respectively (p<0.001). Methanol, ethanol and methanol/diethylether caused overestimation, while TCA, PCA, sodium tangstate, and ammonium sulfate caused underestimation of serum NO results. Serum NO level had normal distribution with mean ±SE of 33±1.3 μmol/L. Conclusion: Although different chemical protein precipitants are used for serum NO determination, our study revealed that zinc sulfate is the best choice for this purpose. نيتريک‌اکسايد، پروتئين‌زدايی، واکنش گريس، سرم Nitric oxide, Deproteinization, Greiss reaction, Serum 33 37 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-332&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A Ghasemi اصغر قاسمی Ghasemi@erc.ac.ir 10031947532846003575 Yes Endocrine Research Center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences مرکز تحقيقات غدد درون ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی M Hedayati مهدی هدايتی 10031947532846003576 No Endocrine Research Center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences مرکز تحقيقات غدد درون ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی H Biabani حامد بيابانی 10031947532846003577 No Endocrine Research Center, Shahid Beheshti University of Medical Sciences مرکز تحقيقات غدد درون ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی A Khoshbaten علی خوش‌باطن 10031947532846003578 No Department of Physiology and Biophysics, Baghyatollah University of Medical Sciences گروه فيزيولوژی و بيوفيزيک، دانشگاه علوم پزشکی بقيه الله(عج) AR Asgari عليرضا عسگری 10031947532846003579 No Department of Physiology and Biophysics, Baghyatollah University of Medical Sciences گروه فيزيولوژی و بيوفيزيک، دانشگاه علوم پزشکی بقيه الله(عج)

fa فراوانی آنتی بادی ويروس هپاتيت A در مبتلايان هپاتيت B و C در ايران گوارش و کبد Gastroenterology and liver پژوهشی Original <p style="DIRECTION: rtl" align="right">سابقه و هدف: عفونت جديد با ويروس هپاتيت A در بيماران مبتلا به هپاتيت B و C، می‌تواند سير بيماری هپاتيت B و C را دستخوش تغيير نمايد. هدف از مطالعه حاضر اين است که ميزان فراوانی آنتی‌بادی ضد ويروس هپاتيتA را در بيماران مبتلا به هپاتيت B و C اندازه گيری و از لحاظ برخی عوامل مرتبط با هم مقايسه نماييم. روش بررسی: در مجموع 115 بيمار مبتلا به هپاتيت مزمن B و 56 بيمار مبتلا به هپاتيت مزمن C که در طی سال‌های 1383 تا 1384 به انجمن هپاتيت استان همدان مراجعه کرده بودند، بررسی شدند. بيماران پس از ورود به تحقيق، پرسش‌نامه‌ای شامل متغيرهای دموگرافيک و سوابق بيماری برايشان تکميل می‌شد. سپس آنتی بادی ضد ويروس هپاتيت A (IgM و IgG) به روش ELISA، تعداد گلبولهای سفيد (WBC)، ميزان هماتوکريت، پلاکت سرم و آزمون‌های کارکرد کبدی (AST،ALT، Bil،ALP) مورد بررسی قرار گرفت. يافته‌ها: از 32 بيمار مبتلا به هپاتيت مزمن B، به‌دليل عدم همکاری يا مراجعه، آزمايش HAV Ab انجام نشد. تعداد 71 مورد (5/85%) HAV Ab از نوع IgG مثبت گزارش شد. تنها يک مورد از بيماران، مبتلا به هپاتيت حاد A (IgM anti HAV مثبت) بود. در بيماران هپاتيت مزمن C، امکان اندازه‌گيری IgG anti HAV در 17 بيمار فراهم نگرديد و در 39 بيمار آزمايش شده، 36 بيمار (3/92%) از لحاظ IgG anti HAV مثبت بودند. نتيجه‌گيری: تصميم‌گيری برای انجام واکسيناسيون ضد هپاتيت A و يا انجام آزمايش اندازه‌گيری تيتر آنتی‌بادی ضد ويروس HAV در بيماران مزمن کبدی منوط به شيوع آن در منطقه و در بيماران هپاتيت مزمن می باشد. به نظر می‌رسد در مطالعه فعلی، فراوانی بالای اين آنتی‌بادی در بيماران هپاتيت مزمن B و C بيانگر آن است که انجام تست آنتی‌بادی در اين بيماران در مرحله اول سودمندتر از واکسيناسيون تمامی اين افراد برعليه هپاتيت A باشد. </p> Background: Superinfection of hepatitis A in chronic hepatitis B and C may worsen the course of disease. This study attempted to study frequency of hepatitis A virus antibodies in patients with hepatitis B and hepatitis C. Materials and methods: 115 hepatitis C and 56 hepatitis B patients who visited the Hepatitis Association of Hamedan province during 2004-2005 were enrolled. Hepatitis A virus antibodies (IgM, IgG) by ELISA, WBC, hemoglobin, platelet, AST and ALT were evaluated. Results: 32 patients with hepatitis B and 39 patients with hepatitis C refused the study. In 71 (85.5%) patients with hepatitis B, IgG-HAV-Ab and in one patient IgM-HAV-Ab was detected. 36 (92.3%) patients with hepatitis C had IgG-anti-HAV. Conclusion: Due to high frequency of HAV Ab, it is preferable to evaluate patients with hepatitis B and C for HAV-Ab instead of vaccination of all patients. . آنتی‌بادی ويروس هپاتيت A، هپاتيت B، هپاتيت C، ايران. Hepatitis A virus antibodies, Hepatitis B, Hepatitis C, Iran 39 42 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-333&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa AH Mohammad Alizadeh اميرهوشنگ محمدعليزاده ahmaliver@yahoo.com 10031947532846003580 Yes Research Center for Gastroenterology and Liver Diseases, Shahid Beheshti University of Medical Sciences مرکز تحقيقات گوارش و کبد دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی M Ranjbar ميترا رنجبر 10031947532846003581 No Hamedan University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی همدان F Keramat فريبا کرامت 10031947532846003582 No Hamedan University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی همدان M Mamani مژگان ممانی 10031947532846003583 No Hamedan University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی همدان M Rezazadeh مهدی رضازاده 10031947532846003584 No Hamedan University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی همدان

fa بررسی اعتبارسنجشHCG ترشحات سرويکوواژينال درتشخيص پارگی پيش از موعد پرده های جنينی زنان و زایمان Gynecology پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به شيوع و عوارض پارگی زودرس پرده‌های جنينی (PROM) و اهميت تشخيص درست وبه‌موقع آن و ميزان بالای مثبت و منفی کاذب روش‌های تشخيصی موجود، اين تحقيق با هدف تعيين اعتبار سنجش HCG ترشحات سرويکوواژينال جهت تشخيص PROM در زنان باردار مراجعه کننده به بيمارستان ولی‌عصر‌ (عج) شهرستان زنجان در سال 1385 انجام گرفت. روش بررسی: تحقيق به روش کارآزمائی بالينی و از نوع تشخيصی روی 86 خانم باردار مراجعه کننده به اورژانس مامايی و درمانگاه پری‌ناتال بيمارستان وليعصر (عج) شهرستان زنجان انجام گرفت. نمونه‌ها در دو گروه 43 نفری پارگی قطعی پرده‌های جنينی [ديد مستقيم با اسپاکولوم (+)، آزمون فرن(+) و آزمون نيترازين (+)] و گروه کنترل يا پرده های جنينی سالم [ديد مستقيم با اسپاکولوم (-)، آزمون فرن(-) و آزمون نيترازين (-)] که از نظر هفته حاملگی همسان شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه سرويکوواژينال از طريق شستشوی فورنيکس خلفی با 5 سی سی نرمال سالين و آسپيره کردن آن حاصل شد و با روش ELISA مورد بررسی قرار گرفت. سطح آستانه‌ای با استفاده از منحنی ROC (Receiver operating characteristic curve) تعيين و قدرت تشخيصی اين روش شامل حساسيت، ويژگی، صحت، ارزش پيشگويی مثبت و منفی در تشخيص پارگی زودرس پرده های جنينی تعيين گرديد. يافته‌ها: حد آستانه‌ای مناسب جهت سنجش کمی HCG ترشحات سرويکوواژينال جهت تشخيص PROM 22 ميلی‌واحد در ميلی‌ليتر بدست آمد و بر اين اساس حساسيت اين تست در تشخيص پارگی زودرس پرده‌های جنينی 3/95درصد، ويژگی آن7/97 درصد، ارزش پيشگويی مثبت آن 6/97 درصد، ارزش پيشگويی منفی آن 5/95 درصد و صحت آن 5/96 درصد بود. نتيجه‌گيری: قدرت تشخيصی سنجش کمی HCG ترشحات سرويکوواژينال به روش ELISA جهت تشخيص PROM در حد قابل قبولی می‌باشد. Background: Premature rupture of membranes (PROM), occurs in 2-25% of pregnant women. Traditionally, clinical and laboratory tests utilized for the diagnosis of PROM are fraught with both false positive and false negative results caused by various factors that result in an equivocal or delayed diagnosis. The absence of a non-invasive 'gold standard' for the diagnosis of PROM has led to the search for alternative biochemical markers. This research has been conducted to compare the diagnostic power of qualitative and quantitative HCG of cervicovaginal washings for the diagnosis of PROM.s Materials and methods: This Diagnostic-Experimental study was undertaken with cervico-vaginal samples collected from singleton pregnancies between 14-41 weeks of gestation. Totally 86 pregnant women referred to Vali-Asr Hospital, Zanjan, in 2006, were enrolled in this study. Subjects were divided in two groups: 43 subjects with confirmed PROM (amniotic fluid pooling (+), nitrazine paper test (+), and fern test (+)), and 43 women in the control group (amniotic fluid pooling (-), nitrazine paper test (–), and fern test (-)). Washings were then collected from the posterior vaginal fornix with the use of 5 ml of sterile saline irrigation and aspiration techniques. We measured HCG levels with the ELISA test. Result: The median HCG levels were 250.60 (mIU/mL) and 6.2 (mIU/mL) in PROM and control group respectively. With, 22 (mIU/mL) set as a cutoff value on the receiving operating characteristic curve, (ROC), sensitivity, specificity, positive predictive value, negative predictive value, and accuracy were 95.3, 97.7, 97.6, 95.5 and 96%, respectively. Conclusion: Quantitative HCG measurement of cervico-vaginal washings was an accurate test for the diagnosis of PROM in our study. پارگی زودرس پرده های جنينی، HCG، ترشحات سرويکوواژينال، قدرت تشخيصی، اليزا Premature rupture of membranes, cervicovaginal, HCG, Diagnosis power, ELISA 43 47 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-334&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa N Kariman نورالسادات کريمان 10031947532846003621 Yes Faculty of Nursing and Midwifery, Shahid Beheshti University of Medical Science دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی شهيد بهشتی E Jafari الهام جعفری 10031947532846003622 No Faculty of Nursing and Midwifery, Shahid Beheshti University of Medical Science دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی شهيد بهشتی HR Amiri Moghadam حميدرضا اميرمقدمی 10031947532846003623 No Faculty of Paramedicine, Zanjan University of Medical Sciences دانشکده پيراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زنجان H Alavi Majd حميد علوی مجد 10031947532846003624 No Department of Biostatistics, Shahid Beheshti University of Medical Science گروه آمار پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa بررسی کارآيی تشخيص پروتئينوری توسط نوار ادراری در نمونه ادرار تصادفی و مقايسه آن با نمونه ادرار 24 ساعته در پرفشاری بارداری زنان و زایمان Gynecology پژوهشی Original سابقه و هدف: پروتئينوری يکی از علائم باارزش برای تشخيص پره‌اکلامپسی و هم‌چنين تعيين شدت اختلالات ناشی از افزايش فشار‌خون در حاملگی است. هدف ما از اين مطالعه بررسی کارآيی آزمايش ادرار تصادفی در تشخيص پروتئينوری در اين بيماران بود. روش بررسی: در اين مطالعه گزارش ميزان پروتئينوری در نمونه‌‌های اتفاقی با مقدار دفـــــع پروتئين در ادرار 24 ساعته به روش استاندارد در 82 خانم مبتلا به افزايش فشار خون حاملگی بستری در بخش زنان و مامايی بيمارستان امام رضا ( ع ) مشهد از سال 1380 تا 1381 مقايسه شد. يافته‌ها: اين مطالعه نشـان داد که ميـزان پروتئين گزارش شده در نمونه اتفاقی ادرار به مقدار +1≤ ارزش اخباری و پيشگويی‌کننده مثبت نسبتاً بالا (حدود 85%) برای نشان دادن پروتئينوری (پروتــــــئين <300 ميلی‌گـــــرم در ادرار 24 ساعته) دارد. در مقابل مقادير گزارش شده منفی (جزئی تا +1) نمی‌توانند برای رد کردن پروتئينوری بکار روند، چرا که ارزش پيشگويی‌کننده منفی آن در بيماران فشارخونی فقط 28% می‌باشد. به‌علاوه صرفاً، مقادير +3 تا +4 نبايد برای تشخيص پره‌اکلامپسی شديد بکار روند، چراکه ارزش اخباری مثبت آنها تنها 26% می باشد. نتيجه‌گيری: يک نمونه ادراری اتفاقی هميشه نمی‌تواند پروتئينوری و به خصوص شدت آنرا نشان دهد و اين مطالعه اندازه‌گيری پروتئين ادرار 24 ساعته را به‌ويژه در بيماران خاصی که نياز به ختم حاملگی دارند، پيشنهاد می‌کند. Background: Proteinuria is an important diagnostic sign of pre-eclampsia and hypertensive disorders of pregnancy (HDP). The purpose of this study was to compare the results of random urinalysis for proteinuria with standard 24-hour urinary protein. Materials and method: In this survey proteinuria in random urine was compared with standard 24- hours urinary protein excretion in 82 women with HDP, hospitalized in EmamReza Hospital, Mashad, between 1380 and 1381. Results: Findings showed random urinalysis values of ≥1+ proteinuria had a positive predictive value of 85% for predicting >300 mg per 24 hour, (defined as proteinuria). In contrast, values of negative protein and trace should not be used to rule out significant proteinuria because its negative predictive value was only 28% in hypertensive patients. Moreover, values of 3+ to 4+ proteinuria could not be used to diagnose severe preeclampsia because their positive predictive value was only 26%. Conclusion: Random urinalysis may fail to demonstrate significant proteinuria in HDP and this study suggests that 24-hour urine excretion should be measured for patients selected for termination of pregnancy. فشارخون در بارداری، پروتئينوری، تجزيه ادرار اتفاقی، تجزيه ادرار 24 ساعته، نوار ادراری Hypertension in pregnancy, Proteinuria, Random and 24 hour urinalysis, Dipstick 49 53 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-335&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa N Khadem نيره خادم khademn@hotmail.com 10031947532846003589 Yes Department of Obstetric and Gynecology, Mashad University of Medical Sciences گروه زنان و مامايی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد L Hafizi ليلی حفيظی 10031947532846003590 No Department of Obstetric and Gynecology, Mashad University of Medical Sciences گروه زنان و مامايی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد

fa بررسی روايی و پايايی آزمون OSCE در ارزيابی مهارت‌های بالينی دانشجويان سال چهارم پرستاری دانشکده پرستاری و مامايی حضرت فاطمه (س) شيراز روان‌شناسی Psychology پژوهشی Original سابقه و هدف: امتحان بالينی با ساختار عينی يکی از بهترين روش‌های سنجش ابعاد شناختی، عاطفی و روان حرکتی دانشجويان پرستاری است. پژوهش حاضر به‌منظور بررسی روايی و پايايی آزمون OSCE (Objective Structured Clinical Evaluation) بر روی دانشجويان سال چهارم پرستاری انجام شد.. روش بررسی: دراين مطالعه توصيفی از نوع همبستگی، طبق اولويت‌بندی کارشناسانه از بين کليه مهارتهای پرستاری، 10 مهارت انتخاب و فهرست وارسی برای عملکردهای منتخب تدوين شد. 37 دانشجو طی دو روز متوالی در 10 ايستگاه OSCE اين مهارت‌ها را انجام دادند و در هر ايستگاه دو مشاهده‌گر، مطابق فهرست‌های وارسی، آنها را ارزيابی کردند. روايی ملاکی (همبستگی ميانگين‌های نمرات دروس بالينی و نظری پرستاری به‌تفکيک با نمره به‌دست آمده از آزمون OSCE) و همسانی درونی (همبستگی نمرات کل دانشجويان در OSCE با نمرات دانشجويان در هر ايستگاه) محاسبه شد. هم‌چنين پايايی ارزيابان (همبستگی بين نمرات گزارش شده توسط دو مشاهده‌گر در هر ايستگاه به‌طور جداگانه) و دو نيمه‌سازی آزمون (همبستگی نمرات ايستگاه‌های فرد و زوج) محاسبه گرديد. يافته‌ها: ضريب همبستگی نمرات OSCE با ميانگين نمرات نظری و بالينی به‌ترتيب 38/0 (031/0= p ) و 52/0 (005/0=p ) بود. در همسانی درونی، بالاترين ضريب همبستگی 77/0بود. کمترين و بيشترين مقدار ضريب همبستگی در پايايی ارزيابان به‌ترتيب 38/0 و 95/0 بود. در دو نيمه‌سازی آزمون نيز ضريب همبستگی دو نيمه آزمون 61/0 (05/0>p) بود. نتيجه‌گيری: استفاده از OSCE، به‌عنوان روشی معتبر و پايا برای سنجش مهارت‌های پرستاری توصيه می‌شود. Background: Objective structured clinical examination (OSCE) is one of the preferable means of evaluating cognitive, emotional and psychomotor aspects of nursing students. The present study was designed to determine the reliability and validity of OSCE in evaluating clinical skills of nursing students. Materials and methods: For this descriptive study, 10 different skills of nursing students were selected. Then, 37 students performed these skills at 10 different OSCE stations, during which two experienced inspectors evaluated their performance. Finally, the correlation between OSCE scores and the mean theoretical and clinical performance scores of students was calculated. Meanwhile, the correlation between the total OSCE scores with OSCE score of each station was determined. Inspectors’ reliability (correlation between scores reported by inspectors at each station) was also calculated. Results: The correlation coefficient of OSCE scores and mean theoretical and clinical performance scores were 0.38 (p=0.031) and 0.52 (p=0.005), respectively. Correlation coefficient of inspectors’ reliability was in a range of 0.38-0.95. Conclusion: OSCE is strongly suggested as a reliable and valid means of evaluating nursing students’ clinical skills. ارزشيابی بالينی، OSCE، روايی ملاکی، روايی سازه، پايايی. Clinical evaluation, OSCE, Reliability, Validity. 55 59 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-336&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Moattari مرضيه معطری 10031947532846003625 Yes Faculty of Nursing and Midwifery, Shiraz University of Medical Sciences دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شيراز Sh Abdollah-Zargar شادی عبدالله زرگر 10031947532846003626 No M Mousavinasab مسعود موسوی نسب 10031947532846003627 No N Zare نجف زارع 10031947532846003628 No P Beygi-Marvdast پروين بيگی مروست 10031947532846003629 No

fa مقايسه تاثير زنجبيل با مفناميک اسيد و ايبوپروفن در درمان ديسمنوره اوليه عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به شيوع بالای ديسمنوره اوليه و پيامدهای نامطلوب آن بر کيفيت زندگی و نيز شواهدی دال برخاصيت زنجبيل در مهار پروستاگلندين، مطالعه اخير با هدف مقايسه ميزان اثر‌بخشی کپسول زنجبيل با داروهای شناخته شده در درمان ديسمنوره اوليه، مفناميک اسيد و ايبوپروفن، در دانشجويان ساکن خوابگاه‌های دانشگاه‌های علوم پزشکی اصفهان و شهيد بهشتی تهران انجام گرفت. روش بررسی: تحقيق از نوع کارآزمايی بالينی دوسوکور بر روی 150 دانشجو با سابقه ديسمنوره اوليه صورت گرفت. نمونه‌ها از نظر شدت ديسمنوره مشابه سازی شده و سپس بصورت تصادفی در سه گروه 50 نفری قرار گرفتند. افراد سه گروه از لحاظ سن، سن منارک، وزن، قد، BMI، رشته و سنوات تحصيلی، سمت در شغل پدر، تحصيلات و شغل مادر، ورزش منظم، طول و فاصله و مقدار خونريزی قاعدگی مشابه بودند. برای افراد گروه زنجبيل، کپسولهای محتوی 250 ميلی گرم زنجبيل چهار بار در روز به مدت سه روز از شروع خونريزی تجويز گرديد و به افراد گروه مفناميک اسيد و ايبوپروفن کپسولهای مشابه با همان دستورالعمل و حاوی به ترتيب 250 ميلی‌گرم مفناميک اسيد و 400 ميلی‌گرم ايبوپروفن تجويز شد. تاثير داروها بر ديسمنوره پس از پايان دوره درمان به‌وسيله سيستم امتيازبندی چند بعدی گفتاری بررسی و مورد قضاوت آماری قرار گرفت. از آزمونهای ANOVA و کای دو برای آناليز آماری استفاده شد. يافته‌ها: بهبود شدت ديسمنوره اوليه در سه گروه زنجبيل (64 درصد)، ايبوپروفن (66 درصد) و مفناميک اسيد (58 درصد) تفاوت آماری معنی داری نداشت (NS). .به عبارتی کپسول زنجبيل همانند دو داروی شيميايی مرسوم دردرمان ديسمنوره اوليه موثر بود. نتيجه‌گيری: کپسول زنجبيل در بهبود شدت ديسمنوره اوليه موثر است. بررسی تاثيرات زنجبيل بر ديگر علايم همراه با ديسمنوره اوليه توصيه می گردد. Background: Primary dysmenorrhea is a frequent entity with known side effects on life quality. Ginger has been shown to inhibit prostaglandins, thus, the present study was designed to compare ginger with mefenamic acid and ibubrofen for the treatment of primary dysmenorrhea in a group of students in dormitories affiliated to Isfahan and Shahid Beheshti University of Medical Sciences. Materials and methods: For this double-blinded clinical trial, 150 students with primary dysmenorrhea were enrolled. Subjects were matched according to dysmenorrheal severity, then, assigned in 3 equal groups of ginger (250mg), mefenamic acid (250mg), and ibubrofen (400mg) that were all prescribed 4 times a day for 3 days. Groups were matched according to the following criteria: age, age of menarche onset, weight, height, BMI, father’s position, maternal occupation and level of education, regular exercise, and duration, interval and amount of menses’ bleeding. Finally, verbal multidimensional scoring system was used to assess the efficacy of drugs on dysmenorrhea. ANOVA and chi square were used for data analysis. Results: Dysmenorrheal improvement did not differ significantly among ginger (64%), mefenamic acid (58%) and ibubrofen (66%) groups. Thus, ginger is as effective as mefenamic acid and ibubrofen in alleviating dysmenorrheal symptoms. Conclusion: Ginger is an effective drug for alleviating primary dysmenorrheal symptoms. ديسمنوره، زنجبيل، مفناميک اسيد، ايبوپروفن. Dysmenorrhea, Ginger, Mefenamic acid, Ibubrofen.. 61 65 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-337&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa G Ozgoli گيتی ازگلی gozgoli@yahoo.com 10031947532846003596 Yes Faculty of Nursing and Midwifery, Shahid Beheshti University of Medical Sciences دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی M Goli مرجان گلی 10031947532846003597 No Faculty of Nursing and Midwifery, Shahid Beheshti University of Medical Sciences دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی F Moattar فريبرز معطر 10031947532846003598 No Faculty of Pharmacy, Isfahan University of Medical Sciences دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان N Valaie ناصر ولايی 10031947532846003599 No

fa تأثير به‌کارگيری محلول دياليز سرد بر افت فشارخون حين همودياليز در بيماران مبتلا به مرحله آخر نارسايی کليه اورولوژی Urology پژوهشی Original سابقه و هدف: افت فشارخون شايع‌ترين عارضه جدی حين همودياليز است. به‌کارگيری محلول دياليز سرد روشی ساده و بدون هزينه است که با ثابت نگه‌داشتن دمای بدن باعث ثبات وضعيت هموديناميک در حين دياليز می‌شود. در اين مطالعه تأثير به‌کارگيری محلول دياليز سرد بر فشارخون حين دياليز و فراوانی افت فشارخون، با روش معمول مقايسه شد. روش بررسی: اين کارآزمايی بالينی به روش متقاطع بر روی بيماران مبتلا به نارسايی کليه که تحت همودياليز بودند، انجام گرديد. ابتدا بيماران به‌طور تصادفی به دو گروه تقسيم شدنـــد (22=n). يک گروه با محلول دياليز سرد و گروه ديگر با روش معمول تحت درمان قرار گرفتند. در مرحله بعد روش درمان در دو گروه جابجا شد و هر گروه از روش گروه ديگر استفاده کردند. يافته‌ها: فراوانی افت فشارخون با ميانگين 14/4 در روش دياليز با محلول سرد کمتر از روش‌معمول با ميانگين 91/2 بود ( 007/0=p). ميانگين فشارخون سيستولی در حين دياليز با محلول سرد 8/130 ميلی‌مترجيوه بود، در حالی که ميانگين آن در دياليز با روش معمول 1/120 بود (001/0=p). همچنين فشارخون دياستولی با ميانگين 6/69 در روش دياليز با محلول سرد بيشتر از روش معمول با ميانگين 5/63 بود (03/ 0=p). فراوانی کل علايم افت فشارخون در روش دياليز با محلول سرد با ميانگين 6/4 کمتر از روش معمول با ميانگين 4/8 بود (001/0 p = ). ميانگين تعداد درمان‌های انجام شده برای بهبود افت فشارخون، در همودياليز با محلول سرد (2/6 بار) کمتر از روش معمول (7/13 بار) بود ( 001/0 p = ). نتيجه‌گيری: اين مطالعه نشان می‌دهد که به‌کارگيری محلول دياليز سرد باعث افزايش ثبات هموديناميک، کاهش علايم مربوط به افت فشار خون و نيز کاهش نياز به تدابير درمانی جهت درمان افت فشارخون حين دياليز می‌شود. لذا استفاده از محلول دياليز سرد در بخش‌های همودياليز توصيه می‌گردد. Background: Hypotension is the most frequent adverse event during hemodialysis. Cool dialysate is a simple and cost effective measure in treating intradialytic hypotension by stabilization of core body temperature. This study was designed to find out the effects of cool dialysate on the frequency of intradialytic hypotension, presenting symptoms and intervention measures used for patients undergoing hemodialysis Materials and method: In this randomized cross-over clinical trial, patients with intradialytic hypotension were detected based on the pre-defined inclusion criteria. Then, they were randomly assigned to treatment (cool dialysate) and control (conventional dialysis) groups. After 1 month, they crossed over as control and treatment groups. Results: Data analysis (paired t-test) revealed that cool dialysate was associated with decrease in frequency of hypotension and number of interventions while improving symptoms and an increment in systolic and diastolic blood pressure. Conclusion: Cool dialysate is an effective tool in maintaining intradilaytic hemodynamic stability, alleviating symptoms of hypotension and the interventions applied for intradialysate hypotension. Therefore, cool dialysate is recommended in hemodialysis patient. مرحله آخر نارسايی کليه ، افت فشارخون حين دياليز، محلول دياليز سرد Cool dialysate, intradialytic hypotension, End stage renal disease, hemodialysis. 67 72 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-338&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Moattari مرضيه معطری 10031947532846003600 Yes Faculty of Nursing and Midwifery, Shiraz University of Medical Sciences دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شيراز P Azarhooshang پروين آذرهوشنگ 10031947532846003601 No Faculty of Nursing and Midwifery, Shiraz University of Medical Sciences دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شيراز A Abbasian عظيمه عباسيان 10031947532846003602 No Faculty of Nursing and Midwifery, Shiraz University of Medical Sciences دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شيراز GH ReisJalali قنبرعلی رييس جلالی 10031947532846003603 No Faculty of Nursing and Midwifery, Shiraz University of Medical Sciences دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شيراز AR Rajaeefard عبدالرضا رجايی‌فر 10031947532846003604 No دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شيراز

fa اثر مکمل سازی بورون و کلسيم بر خواص مکانيکی استخوان در موش صحرايی عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: هدف از انجام اين مطالعه بررسی اثرات مکمل‌سازی بورون(B) و کلسيم(Ca) بر خواص مکانيکی بافت‌های استخوانی و محتوای عناصر استخوان‌های انتخابی در موش صحرايی است. روش بررسی: در اين پژوهش تجربی مداخله‌ای، موش‌های بالغ نر نژاد Sprague Dowely به مدت چهار هفته ضمن دسترسی به غذای آزاد در سه گروه تقسيم بندی شده و به ترتيب روزانه mg2 بورون، mg300 کلسيم و ترکيبی از اين دو عنصر (mg 2 بورون و mg 300 کلسيم) را در آب آشاميدنی دريافت کردند. گروه کنترل از آب آشاميدنی و غذای بدون مکمل استفاده کردند. پس از اتمام کارآزمايی وزن حيوانات ثبت شد و خواص مکانيکی استخوان‌های تيبيا، فمور و پنجمين مهره کمری با استفاده از تستهای خمش سه نقطه‌ای و فشاری تعيين شد. محتوای عناصری اين استخوان‌ها نيز به صورت درصد خاکستر محاسبه گرديد. يافته‌ها: در اثر مکمل‌سازی با بورون خواص مکانيکی بهتری در استخوان‌ها مشاهده شد. سفتی مهره‌های کمری در همه گروه‌های تجربی روند افزايشی داشت و در گروه کلسيم نسبت به گروه کنترل اختلاف معنی‌داری مشاهده شد. حداکثراستحکام معنی‌دار در گروه بورون در همه استخوان‌ها بيانگر استحکام بيشتر بود، در حاليکه کمترين استحکام در گروه کلسيم مشاهده شد. اين اثر منفی در مهره‌های کمری در حضور بورون با اصلاح همراه بود. بيشترين ميانگين انرژی جذب شده تا قله منحنی نيرو- تغييرطول در گروه مکمل‌سازی بورون مشاهده شد که در مقايسه با گروه کلسيم معنی دار بود. انرژی جذب شده (سطح زير منحنی) تا نقطه شکست منحنی نيرو– تغيير طول در گروه‌ها اختلاف معنی‌داری را نشان نداد. ميزان تغيير طول در نقطه حداکثر استحکام منحنی نيرو- تغيير طول درگروه کلسيم کمترين مقدار را داشت. ميزان تغيير طول تا نقطه شکست درگروه‌ها اختلاف معنی داری را نشان نداد. وزن خاکستر استخوان‌ها در بين چهار گروه اختلاف معنی داری نداشت. نتيجه‌گيری: مکمل‌سازی بورون باعث افزايش خواص بيومکانيکی استخوان‌ها در مقايسه با گروه های ديگر شده و کارآمدی اين اثر در استخوان های مهره کمری برجسته‌تر است. . Background: The objective of this study was to consider the effects of boron (B) and calcium (Ca) supplementation on mechanical properties of bone tissues and mineral content of selected bones in rats. Materials and methods: Adult male Sprague Dawley rats underwent three different treatments with boron and calcium in their drinking water, while being fed ad libitum for 4weeks. Rats were placed into three treatment groups: group1 were given 2 mg B/d group 2, 300 mg Ca/d, and group 3, a combination of 2 mg B + 300 mg Ca/d. After the experimental period body weights were recorded and bone mechanical properties were determined on the tibiae, femurs, and fifth lumbar vertebral bones and the mineral contents of these bones was calculated as the ash percentage. Results: Bone mechanical properties were observed to be better after boron supplementation. The hardness of the lumbar vertebral bones tended to increase in all groups. The group receiving Boron supplementation demonstrated maximal hardness in all bones while calcium supplementation had the least effect however, in the case of lumbar vertebral bones, this negative effect was corrected in the presence of boron,. Highest mean energy to maximal load was shown with boron supplementation, demonstrating significant differences with Ca group in comparison with the controls, least difference in mean energy to maximal load, was seen in the Calcium group. There were no significant differences in energy and deformation with ultimate load among the four groups. There were no significant differences in ash weights among the four groups. Conclusions: Boron supplementation increased the bone mechanical properties in rats and its efficiency tended to be higher in lumbar vertebral bones. بورون، کلسيم، مکمل سازی، خواص مکانيکی استخوان، موش آزمايشگاهی Boron, Calcium, Supplementation, Mechanical properties of bones, Rats. 73 78 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-339&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa MR Naghii محمدرض ا نقی‌ئی 10031947532846003630 No Department of Nutrition, Faculty of Health, Baqiyatallah University of Medical Sciences تغذيه، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی بقيه ا...(عج) G Torkaman گيتی ترکمان 10031947532846003631 Yes Department of Physical Therapy, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modarres University گروه فيزيوتراپی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربيت مدرس M Mofid محمود مفيد 10031947532846003632 No Department of Anatomy, Faculty of Medicine, Baqiyatallah University of Medical Sciences گروه آناتومی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بقيه ا...(عج)

fa هنجاريابی آزمون سنجش اضطراب و نياز به اطلاعات قبل از عمل آمستردام به زبان فارسی روانپزشکی Psychiatry پژوهشی Original سابقه و هدف: گرچه در عصر حاضر بی‌هوشی و جراحی نسبت به گذشته کم‌عارضه‌تر و موفقيت‌آميزتر شده است، ولی اضطراب قبل از عمل همچنان به قوت خود باقی است. ما در اين مطالعه ويرايش فارسی معيار سنجش اضطراب و نياز به اطلاعات آمستردام را جهت استفاده در کشور ايران ترجمه و هنجار‌يابی نموديم. روش بررسی: ابتدا ويرايش انگليسی آزمون مورد نظر به زبان فارسی ترجمه شد و ترجمه مجدد نسخه فارسی به انگليسی مورد تاييد نويسنده اصلی ويرايش انگليسی (آقای تيم ويسوکی) قرار گرفت. سپس پرسش‌نامه حاصل توسط 130 بيماری که در کلاس 1و2 انجمن بيهوشی آمريکا و در محدوده سنی 18 تا 60 سال بودند، تکميل گرديد. هم‌چنين بيماران ويرايش فارسی پرسش‌نامه بيست سوالی معيار سنجش اضطراب وضعيتی اسپيل‌برگر را به‌عنوان استانداردی جهت ارزيابی اضطراب قبل از عمل به صورت هم‌زمان تکميل نمودند. يافته‌ها: نسخه فارسی آزمون آمستردام به لحاظ پايايی دارای ضريب کرون‌باخ 84/0 برای اضطراب قبل از عمل و ضريب 82/0 برای نياز به اطلاعات قبل از عمل بود. از لحاظ اعتبار هم‌زمان، معيارهای سنجش اضطراب پرسش‌نامه آمستردام در مقايسه با آزمون استاندارد سنجش اضطراب وضعيتی اسپيل‌برگر ضريب هبستگی بالايی داشت (68/0)، ولی ارتباط معيارهای سنجش نياز به اطلاعات برسش‌نامه آمستردام با آزمون اضطراب وضعيتی اسپيل‌برگر در حد متوسط بود (5/0). آناليز واريانس نشان داد که جنس و نياز به کسب اطلاعات دو عامل مستقل در تعيين اضطراب قبل از عمل هستند. نتيجه‌گيری: نسخه فارسی آزمون سنجش اضطراب آمستردام از روايی و پايايی مناسبی برای سنجش اضطراب و نياز به اطلاعات قبل از عمل برخوردار است. Background: Although anesthesia and surgery have become safer and more successful than ever before, preoperative anxiety is still a common problem. In this study, we translated and validated the Amsterdam Preoperative Anxiety and Information Scale (APAIS) for Iranian population. Materials and methods: We first translated the English version into Farsi, then translated back into English. The translation to English was authorized by the correspondent author of English version (Tim Wysocki).The questionnaires were completed by 130 patients with A.S.A I and II scheduled for elective outpatient surgeries. They also completed 20-item Spielberger’s State Anxiety Inventory (STAI-State) questionnaire concurrently as a gold standard for evaluation of preoperative state anxiety. Results: Cronbach’s alpha was 0.84 for the anxiety scale and 0.82 for the need-for-information scale. The correlation between the anxiety items of the APAIS and the STAI-State was high (0.68) and the correlation between the information items and the STAI-State were intermediate (0.50). Factor analysis with oblique rotation revealed two factors which explained 72% of the total variance: anxiety and need-for-information. Female sex and need-for-information were independently associated with preoperative anxiety. Anxiety was significantly higher in females (9.30±4.12) than males (5.8±2.30) (P<0.001). Assuming APIAS for anxiety equal or more than 11 as cut-off point, 21% of our study patients were anxious and 68% of our patients had a positive-information attitude. Conclusion: Farsi version of APAIS is a valid and reliable instrument for evaluation of preoperative anxiety and information requirement. Gender and information requirement are independently associated with preoperative anxiety. . اضطراب، مراقبت قبل از عمل، آزمون اسپيل برگر، آزمون سنجش اضطراب آمستردام. Anxiety, APAIS, Preoperative care, Questionnaires, STAI 79 84 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-340&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa R Nikandish رضا نيک‌انديش nikandishr@sums.ac.ir 10031947532846003633 Yes Department of Anesthesiology, Fasa University of Medical Sciences گروه بيهوشی، دانشگاه علوم پزشکی فسا M Anvar مرجان انوار 10031947532846003634 No Department of Psychiatry, Fasa University of Medical Sciences گروه روانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی فسا A Avand ابوالقاسم آوند 10031947532846003635 No Department of Foreign Languages, Fasa University of Medical Sciences گروه زبان های خارجی، دانشگاه علوم پزشکی فسا N Habibi نجمه حبيبی 10031947532846003636 No Department of Anesthesiology, Fasa University of Medical Sciences گروه بيهوشی، دانشگاه علوم پزشکی فسا N Gahramani ندا قهرمانی 10031947532846003637 No Department of Anesthesiology, Fasa University of Medical Sciences گروه بيهوشی، دانشگاه علوم پزشکی فسا R Dorri راحله دری 10031947532846003638 No Department of Anesthesiology, Fasa University of Medical Sciences گروه بيهوشی، دانشگاه علوم پزشکی فسا

fa بررسی وضعيت آگاهی بيماران سرطانی مراجعه کننده به بيمارستان شفای کرمان از بيماری خود هماتولوژی و انکولوژی Haematology and Oncology پژوهشی Original سابقه و هدف: امروزه جنبه‌های اخلاقی در سرطان‌شناسی نسبت به گذشته بيشتر مطرح می‌شوند. يکی از اين جنبه‌ها دادن اطلاعات به بيماران در خصوص تشخيص و پيش‌آگهی از بيماريشان می‌باشد. هدف اين مطالعه بررسی وضعيت آگاهی بيماران سرطانی بود. روش بررسی: در اين مطالعه 150 بيمار سرطانی که در مدت يک‌سال به بخش پرتودرمانی و انکولوژی بيمارستان شفای کرمان مراجعه کردند، مورد مصاحبه قرار گرفتند. در اين گفتگوها سعی شد موارد زير مشخص شود: وضعيت آگاهی بيماران از تشخيص، پيش‌آگهی و علل احتمالی بيماريشان و عوارض و طول مدت درمان و نقش آنان در انتخاب درمان. سپس ارتباط آگاهی بيماران از تشخيص با فاکتورهای مختلف ارزيابی شد. جهت تجزيه و تحليل آماری از آزمون t مستقل و کای‌دو استفاده شد. يافته‌ها: از 150 بيمار مورد مطالعه، 53 بيمار (3/35%) از تشخيص بيماری خود اطلاع داشتند. 11 بيمار (3/7%) از پيش‌آگهی بيماری خود اطلاع درستی داشتند. تعداد بيمارانی که از عوارض درمان، اتيولوژی و طول درمان اطلاع داشتند به ترتيب 63 (42%)، 16(7/10%) و 106(7/70%) بود. 58 بيمار (7/38%) در انتخاب نوع درمان شرکت کرده بودند. آگاهی بيماران از تشخيص با تحصيلات، مکان درمان و نوع درمان ارتباط داشت (05/0p<) ولی ارتباط معنی‌داری با سن، جنس، وضعيت ازدواج، سابقه خانوادگی سرطان، سابقه بيماری مزمن، هدف درمان (بهبودی يا تسکينی) و مرحله بيماری (با يا بدون متاستاز) نداشت. نتيجه‌گيری: وضعيت آگاهی بيماران سرطانی ايران از وضعيت بيماريشان مطلوب نيست. شناسايی آنچه بيماران دوست دارند و حق دارند بدانند، در رفع موانع عاطفی جلوگيری کننده از دادن اطلاعات مربوط به بيماری کمک‌کننده است. Background: Ethical issues arise in oncology more frequently than before. Informing patient of his/her disease status and prognosis is of utmost importance. The present study was designed to assess knowledge of patients with cancer towards their disease status in Kerman. Materials and methods: For this study, 150 patients with cancer referring to the radiotherapy-oncology ward of Shafa hospital in Kerman were interviewed. We attempted to find out the following issues: Patients’ knowledge towards their diagnosis, prognosis, etiology, duration and probable side effects of treatment. Then, the association between patients’ knowledge and studied factors was determined. Results: Of 150 patients, 53 (35.3%) were completely informed of their disease while 11 patients (7.3%) were aware of the prognosis. Totally, 63(42%), 16(10.7%) and 106(70.7%) of patients were aware of the disease complications, etiology and the treatment duration, respectively. 58 patients (38.7%) were involved in decision making about their treatment protocol. Patients’ knowledge was associated with level of education, place and type of treatment (p<0.05). Conclusion: Iranian patients with cancer were not sufficiently informed of their disease status. سرطان، آگاهی بيماران، جنبه‌های اخلاقی، جنبه‌های قانونی. Cancer, Patients’ knowledge, Ethical issues, Legal issues. 85 90 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-341&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa MH Larizadeh محمد حسن لاری زاده larizade_mh@yahoo.com 10031947532846003639 Yes Department of Radiotherapy-Oncology, Kerman University of Medical Sciences گروه پرتودرمانی و انکولوژی، دانشگاه علوم پزشکی کرمان R Malekpour-Afshar رضا ملک پورافشار 10031947532846003640 No Department of Pathology, Kerman University of Medical Sciences گروه پاتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی کرمان.

fa مکانيسم مقاومت دارويی در سرطان عمومى General مروری Review بسياری از سرطان‌ها در طی درمان با داروهای شيمی‌درمانی نسبت به اثرات درمانی داروی مصرفی، مقاوم می‌شوند. مکانيسم‌های مختلفی در ارتباط با مقاومت دارويی پيشنهاد شده است. يکی از مهم‌ترين دلايل مقاومت به دارو، بيان بالای پروتئين‌های غشايی وابسته به ATP، از دسته خانواده بزرگ ناقلين غشايی (ATP Binding Cassette) ABC می‌باشد. از اين خانواده، ناقل غشايی با وزن مولکولی KDa170 با نام گليکوپروتئين P، نقش مهمی را در مقاومت دارويی بر عهده دارد. ديگر پروتئين‌های غشايی از خانواده MRP (Multidrug Resistance associated Protein)، نيز در مقاومت دارويی دخيل می‌باشند. پروتئين‌های ABC در سلول‌های طبيعی نيز بيان می‌شوند. پروتئين‌های مذکور وظيفه نقل و انتقال سوبستراهای آندوژن را بر عهده دارند. بيان بالای اين پروتئين‌ها در سلولهای سرطانی، مهمترين مانع بر سر راه درمان سرطان به شمار می‌رود. در اين مقاله مروری، مکانيسم‌های سلولی مقاومت دارويی و نيز خانواده بزرگ پروتئين‌های ناقل غشايی دخيل در مقاومت دارويی، به اختصار توضيح داده می‌شوند. Some varieties of human cancers become resistant, or, are intrinsically resistant to treatment with conventional drug therapies. This phenomenon is due largely to over-expression of the ATP binding cassette, (ABC), super-family of membrane transporters. In this regard, 170 kDa plasma membrane ATP-dependent pump, known as P-glycoprotein are the most important. Other members of multi-drug resistance associated proteins, (MRP), are also involved in multi drug resistance. The function of ABC protein in normal cell is translocation of the endogenous substrate. Ability of cancer cells to become simultaneously resistant to different drugs remains a significant impediment to successful chemotherapy. This review focuses on the mechanism of multi-drug resistance and also gives a brief account of this super family. مقاومت دارويی، سرطان، گليکوپروتئين P، پروتئين‌های ABC. P-glycoprotein, ABC protein, multi-drug resistance, cancer 91 97 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-342&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F Fatemi فائزه فاطمی 10031947532846003641 Yes Department of Clinical Biochemistry, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modarres University گروه بيوشيمی بالينی، دانشکده پزشکی، دانشگاه تربيت مدرس A Dadkhah ابوالفضل دادخواه 10031947532846003642 No Department of Clinical Biochemistry, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modarres University گروه بيوشيمی بالينی، دانشکده پزشکی، دانشگاه تربيت مدرس M Honardoost مريم هنردوست 10031947532846003643 No Department of Virology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modarres University گروه ويروس شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه تربيت مدرس M Ebrahimi سيدمهدی ابراهيمی 10031947532846003644 No Department of Biochemistry, Faculty of Sciences, Tarbiat Modarres University گروه بيوشيمی، دانشکده علوم، دانشگاه تربيت مدرس M Hedayati مهدی هدايتی 10031947532846003645 No Obesity Research Center, Institute of Endocrine Sciences, Shahid Beheshti University of Medical Sciences مرکز تحقيقات غدد درون ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی M Shadnoush دکتر شادنوش 10031947532846003646 No Shahid Beheshti University of Medical Sciences دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی I Alipourfard ايرج عليپورفرد 10031947532846003647 No Department of Biotechnology, Faculty of Medical Sciences, Tarbiat Modarres University گروه بيوتکنولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه تربيت مدرس

fa گزارش يک مورد لوسمی پلاسماسل اوليه و درمان آن با دوز بينابينی ملفالان هماتولوژی و انکولوژی Haematology and Oncology گزارش موردی Case report لوسمی پلاسماسل اوليه، بيماری نادری بوده و درمان استانداردی ندارد. ليکن گزارشاتی مبنی بر تاثير رژيم‌های چنددارويی، پيوند مغز استخوان و ملفالان با دوز بينابينی ارائه شده است. اين بيماران معمولا با آنمی، ترومبوسيتوپنی، هيپرکلسمی و نارسائی کليه مراجعه می‌کنند و با بررسی خون محيطی و مغز استخوان تشخيص آن تائيد می‌شود. بيمار معرفی شده آقای 43 ساله‌ای با شکايت ضعف، خستگی، کاهش وزن، درد استخوانی و تنگی‌نفس می‌باشد که اخيرا به بخش خون و انکولوژی بيمارستان طالقانی مراجعه کرد. تشخيص لوسمی پلاسماسل با بررسی خون محيطی و مغز استخوان تاييد شد و بيمار با تک‌دوز بينابينی ملفالان (60 ميلی‌گرم بر متر مربع بدن به‌صورت وريدی) و دگزامتازون با حمايت فاکتور رشد گرانولوسيتی (G–CSF) درمان شد. بعد از 3 هفته پاسخ کامل (Complete remission) حاصل شد و 9 ماه بعد از درمان، هنگام نوشتن اين مقاله، از نظر بالينی و آزمايشگاهی در حد طبيعی بود. بنابراين ملفالان با دوز بينابينی در اين بيماران موثر بوده و در شرايط ما نيز قابل استفاده است . Primary Plasma cell Leukemia (PCL) is a rare disease with no standard treatment, although, combination chemotherapy, BMT and intermediate dose melphalan have been shown to be effective, in some case reports. Patients usually present with anemia, thrombocytopenia, hypercalcemia, and renal failure. Diagnosis is confirmed by peripheral and bone marrow examination. We recently had a case in our department. A 43 years old gentleman presented with history of fatigue, weakness, weight loss, dyspnea and bone pain. Diagnosis of PCL was confirmed by PBS and bone marrow exam. The patient was treated using single intermediate dose melphalan (60 mg/m2/ IV) plus Dexamethasone with G–CSF support after 3 weeks, complete remission was achieved. In the last visit, done 9 months after treatment, he was doing well clinically and his Lab data were normal. This case report confirmed the efficacy of intermediate dose of melphalan in the management of plasma cell leukemia. لوسمی پلاسماسل ، دوز بينابينی ملفالان. Plasma cell leukemia, Melphalan, Intermediate dose. 99 101 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-343&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Ghadiani مجتبی قديانی mghadiany@taleghanihospital.ir 10031947532846003648 Yes Department of Hematology and Oncology, Shahid Beheshti University of Medical Sciences گروه هماتولوژی و انکولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی H Rahimi حسين رحيمی 10031947532846003649 No Department of Hematology and Oncology, Shahid Beheshti University of Medical Sciences گروه هماتولوژی و انکولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی H Rezvani حميد رضوانی 10031947532846003650 No Department of Hematology and Oncology, Shahid Beheshti University of Medical Sciences گروه هماتولوژی و انکولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی H Attarian حميد عطاريان 10031947532846003651 No Department of Hematology and Oncology, Shahid Beheshti University of Medical Sciences گروه هماتولوژی و انکولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی