پژوهش در پزشکی Pejouhesh http://www.pejouhesh.com 1 journal1 fa jalali 1385 9 1 gregorian 2006 12 1 30 4 online 1 fulltext

fa جداسازی عوامل باکتريال هوازی و بی‌هوازی مطلق و مايکوباکتريال از زخم پای مبتلايان به ديابت و تعيين حساسيت و مقاومت آنتی‌بيوتيکی آنها غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف: عفونت زخم پای افراد مبتلا به ديابت يکی از عوارض جانبی بيماری ديابت است که بعضی اوقات منجر به آمپوتاسيون يا قطع عضو مي‎گردد. ريسک ابتلا به عفونت زخم پا در بيماران نقص ايمنی بالاتر بوده و نسبت به آنتي‎بيوتيک مقاومت نشان می‌دهند. جداسازی انواع باکتريهای هوازی، بي‎هوازی و عوامل مايکوباکتريال و تشخيص سويه‌های‌ مقاوم به‌ آنتي‎بيوتيک‎ها و فقدان الگوی مناسب دارويی جهت درمان زخم پای افراد ديابتيک از ضرورتهای انجام اين تحقيق است. روش بررسی: در اين مطالعه توصيفی 120 بيمار مبتلا به ‌ديابت که به‌‌ مراکز درمانی دانشگاهی علوم پزشکی شهيد بهشتی مراجعه نمودند (30 زن و 90 مرد، محدوده سنی از 45 تا 65 سال و مدت ابتلا به ديابت از نيم تا 37 سال) و از زخم پا شکايت داشتند، مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه‎گيری به صورت مستمر انجام گرفت. نمونه‌‎های زخم پس از جمع‌آوری در شرايط استريل در محيط قابل انتقال مناسب به‌ آزمايشگاه انتقال يافت. مراحل کشت در محيط‌های انتخابی و افتراقی جهت ‌باکتريهای هوازی، بي‎هوازی اختياری، بي‎هوازی مطلق و مايکوباکتريوم‎ها انجام گرديد. پس از رشد باکتريها لام ‌مجدد از آنها گرفته شد و پس از شناسايی آنتي‎بيوگرام به‌ روش Kirby baireبر حسب‌ شرايط هوازی و بي‎هوازی مورد بررسی قرار گرفتند. يافته‌ها: در اين مطالعه 75% عفونت زخم پای افراد مبتلا به ديابت، پلي‎ميکروبيال و 25% مونوباکتريال تشخيص داده شد. از باکتريهای جدا شده 5/12% بي‎هوازي‎ها و 5/87% هوازی-بي‎هوازی بودند. کوکسی گرم مثبت 95%، باسيل گرم مثبت 35%، باکتريهای گرم منفی 55% و مايکوباکتريوم آتي‎پيک 10% جدا گرديد. در بين آنتی بيوتيک‎های تست شده، ريفامپين بيشترين اثر را بر عليه استاف آرئوس و پپتواسترپتوکوکوس داشت. باکتری E.coli به تمام آنتي‎بيوتيک‎های مورد بررسی مقاوم بود. نتيجه‌گيری: از آنجا که عفونت زخم پای ديابتيک پلي‎ميکروبيال مي‎باشد، بهتر است درمان عفونت پس از تست آنتي‎بيوگرام انجام شده و به باکتري‎های گروه مايکوباکتريوم نيز توجه شود. . Background: Diabetic foot infections are a potentially severe complication of diabetes. Diabetic foot infections can sometimes lead to long-term debilitation and, in the most severe cases, amputation. They are the most common infections in patients with diabetes, whose weakened immune systems put them at an increased risk of acquiring antibiotic resistant infections. Materials and methods: For this descriptive study, 120 diabetic patients (30 women and 90 men age ranged between 45-65 years and disease duration of 0.5 to 37 years) were investigated. Immediately after the hospitalization, specimens from infected foot lesions were taken using Thio and BHI as transport medium. Aerobic cultures were carried out in all cases according to conventional methods while anaerobic cultures were performed when appropriate. Finally, susceptibility tests were performed on isolated microorganism. Result: Totally, 75% of cases were polymicrobial infections. We isolated gram positive cocci 95%, gram positive bacilli 35%, gram negative 55% and mycobacterium 10%. Meanwhile, we found that 12.5% of our bacteria were anaerobic and 87.5% were facultative aerobic bacteria. In antimicrobial susceptibility testing, Rifampin was the most effective antibiotic against S.aureus and peptostreptococcus. Surprisingly, E.coli was resistant to all tested antibiotics. Conclusion: Diabetic foot infections have a polymicrobial nature. Antibiotic treatment of infections should be prescribed on the results of microbiological investigation. ديابت، زخم پای ديابتی، باکتری هوازی، باکتری بی‌هوازی مطلق، مايکوباکتريوم Diabetes mellitus, Anaerobes, Facultative aerobic bacteria, Mycobacterium. 0 0 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-317&slc_lang=fa&sid=fa F Fallah فاطمه فلاح 10031947532846001758 Yes G Eslami گیتا اسلامی 10031947532846001759 No J Khoshnevis جلال الدین خوشنویس 10031947532846001760 No H Goudarzi حسین گودرزی 10031947532846001761 No M Habibi ملیحه حبیبی 10031947532846001762 No E , Azargashb اذن ا... آذرگشب 10031947532846001763 No فرزانه مظاهری 10031947532846001764 No

fa سقط جنین عمدی زنان و زایمان Gynecology سرمقاله Editorial 263 265 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-344&slc_lang=fa&sid=fa حوريه شمشيری ميلانی hourieh_milani@yahoo.com 10031947532846001934 Yes تهران، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، دانشکده پزشکی، بخش بهداشت و پزشکی اجتماعی

fa بررسی تغييرات عوامل خطر قلبی-عروقی در ساکنين شرق تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف: افزايش سطح ليپيدهای سرم رابطه مثبت و قوی با مرگ و مير ناشی از بيماری‌های قلبی ـ عروقی دارد. امروزه با تغيير شيوه زندگی به موازات صنعتی شدن جوامع و تغيير عادات غذايی و کاهش فعاليت بدنی، شيوع هيپرليپيدمی نيز در حال افزايش است. هدف اين مطالعه، بررسی سير تغييرات عوامل خطر قلبی ـ عروقی درشرکت کنندگان مرحله اول مطالعه قند و ليپيد تهران، طی 3 سال بود. روش بررسی: در اين مطالعه، اطلاعات دموگرافيک و سطح ليپيدها و قند خون 2 ساعت پس از 75 گرم گلوکز در 4392 فرد (1839 مرد و 2553 زن) 3 سال و بالاتر، در دو مرحله 1 ( سال 80-1378) و 2 (سال 1382-1380) مورد بررسی قرار گرفت. اطلاعات يک‌بار در کل جامعه و بار ديگر در زيرگروهی که داروی موثر بر متابوليسم ليپيدها مصرف نمی‌نمودند مورد بررسی قرار گرفت. يافته‌ها: ميانگين BMI (Body mass index) و WHR (Waist-to-hip ratio) در کل افراد و در هر يک از دو جنس, در مرحله 2 بطور معنی‌داری نسبت به مرحله 1 افزايش داشت. ميانگين BMI در کل افراد، در مرحله يک 8/5±7/24 و در مرحله دو 6/5±26 کيلوگرم‌بر‌متر‌مربع بود که به ميزان 2±2/1 افزايش داشت (001/0 =P). شيوع اختلال تحمل گلوکز و ديابت در مرحله 2 بيشتر بود که در مورد ديابت معنی‌دار بود. در مرحله يک 1/13 درصد افراد اختلال تحمل گلوکز و 7/6 درصد ديابت تازه تشخيص داده شده داشتند. 7/4 درصد نيز سابقه قبلی ديابت داشتند. در مرحله دو 2/14 درصد آزمون تحمل گلوکز مختل و 3/12درصد ديابت داشتند. ميانگين فشار خون سيستوليک و دياستوليک، کلسترول تام، HDL-C، LDL-C، Non-HDL-Cو تری‌گليسريد در مرحله 2 بطور معنی‌داری نسبت به مرحله 1 کاهش نشان داد. نتيجه‌گيری: در جامعه شهرنشين تهران، در يک روند سه ساله علی‌رغم کاهش سطح سرمی کلسترول تام، LDL-C، HDL –C، Non-HDL-C، تری‌گليسريد و ميانگين فشار خون، شيوع اضافه وزن و چاقی، ديابت و اختلال تحمل گلوکز و HDL پايين افزايش نشان می‌دهد. Background: The purpose of the study was to assess changes in total cholesterol, LDL-C, HDL-C, non HDL-C and triglyceride levels over a 3-year period in subjects enrolled in the Tehran Lipid and Glucose Study. Materials and methods: A total of 1839 males and 2553 females, aged 3 years and over, were included in this study. Baseline demographic characteristics and lipid levels were determined GTT was performed at baseline and after 3 years in subjects ≥20 years age. Results: In both sexes, BMI and WHR,(waist-hip ratio), increased significantly from baseline. Mean BMI at baseline was 24.7±5.8, which in phase 2, rose to 26.0±5.6 kg/m2 (p=0.001). In phase one, 32 and 18.6% of all subjects and in phase two, 34 and 23.4% respectively were overweight and obese (p=0.05). Prevalence of impaired glucose tolerance, (IGT), and Diabetes mellitus increased in phase 2 of the study. 13% of all subjects in phase 1 had IGT and 11.4% had diabetes these statistics increased to 14.2 and 12.3% respectively in phase 2. In phase 2, systolic and diastolic blood pressure, mean cholesterol, LDL-C, HDL-C, non HDL-C and triglycerides decreased significantly from baseline levels. In phases one and two, 5.1% and 7.6% of subjects respectively were unaware of their diabetes. Conclusion: There is a high prevalence of cardiovascular risk factors, such as overweight, obesity, low HDL-C, IGT and diabetes in the urban population of Tehran. It was seen that although mean total cholesterol, LDL-C, non-HDL-C, TG, SBP and DBP decreased significantly after 3 years, IGT, DM, overweight, obesity and Low HDL-C increased from baseline values. بيماری‌های قلبی-عروقی، عوامل خطر، چاقی، کلسترول، پرفشاری خون، مطالعه قند و ليپيد تهران Cardiovascular risk Factors, obesity, overweight, Diabetes, Tehran Lipid and Glucose study. 267 277 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-307&slc_lang=fa&sid=fa K Shahebrahimi کارون شاه ابراهيمی 10031947532846002154 No P , Mirmiran پروين ميرميران 10031947532846002155 No AS , Habibi Moieni علی سيامک حبيبی معينی 10031947532846002156 No J, Ghanbili جعفر قانبيلی 10031947532846002157 No A Momenan آرش قنبريان 10031947532846002158 No A , Momenan عباس مومنان 10031947532846002159 No F Azizi فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 10031947532846002160 Yes

fa غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف: افزايش سطح ليپيدهای سرم رابطه مثبت و قوی با مرگ و مير ناشی از بيماری‌های قلبی ـ عروقی دارد. امروزه با تغيير شيوه زندگی به موازات صنعتی شدن جوامع و تغيير عادات غذايی و کاهش فعاليت بدنی، شيوع هيپرليپيدمی نيز در حال افزايش است. هدف اين مطالعه، بررسی سير تغييرات عوامل خطر قلبی ـ عروقی درشرکت کنندگان مرحله اول مطالعه قند و ليپيد تهران، طی 3 سال بود. روش بررسی: در اين مطالعه، اطلاعات دموگرافيک و سطح ليپيدها و قند خون 2 ساعت پس از 75 گرم گلوکز در 4392 فرد (1839 مرد و 2553 زن) 3 سال و بالاتر، در دو مرحله 1 ( سال 80-1378) و 2 (سال 1382-1380) مورد بررسی قرار گرفت. اطلاعات يک‌بار در کل جامعه و بار ديگر در زيرگروهی که داروی موثر بر متابوليسم ليپيدها مصرف نمی‌نمودند مورد بررسی قرار گرفت. يافته‌ها: ميانگين BMI (Body mass index) و WHR (Waist-to-hip ratio) در کل افراد و در هر يک از دو جنس, در مرحله 2 بطور معنی‌داری نسبت به مرحله 1 افزايش داشت. ميانگين BMI در کل افراد، در مرحله يک 8/5±7/24 و در مرحله دو 6/5±26 کيلوگرم‌بر‌متر‌مربع بود که به ميزان 2±2/1 افزايش داشت (001/0 =P). شيوع اختلال تحمل گلوکز و ديابت در مرحله 2 بيشتر بود که در مورد ديابت معنی‌دار بود. در مرحله يک 1/13 درصد افراد اختلال تحمل گلوکز و 7/6 درصد ديابت تازه تشخيص داده شده داشتند. 7/4 درصد نيز سابقه قبلی ديابت داشتند. در مرحله دو 2/14 درصد آزمون تحمل گلوکز مختل و 3/12درصد ديابت داشتند. ميانگين فشار خون سيستوليک و دياستوليک، کلسترول تام، HDL-C، LDL-C، Non-HDL-Cو تری‌گليسريد در مرحله 2 بطور معنی‌داری نسبت به مرحله 1 کاهش نشان داد. نتيجه‌گيری: در جامعه شهرنشين تهران، در يک روند سه ساله علی‌رغم کاهش سطح سرمی کلسترول تام، LDL-C، HDL –C، Non-HDL-C، تری‌گليسريد و ميانگين فشار خون، شيوع اضافه وزن و چاقی، ديابت و اختلال تحمل گلوکز و HDL پايين افزايش نشان می‌دهد. Background: The purpose of the study was to assess changes in total cholesterol, LDL-C, HDL-C, non HDL-C and triglyceride levels over a 3-year period in subjects enrolled in the Tehran Lipid and Glucose Study. Materials and methods: A total of 1839 males and 2553 females, aged 3 years and over, were included in this study. Baseline demographic characteristics and lipid levels were determined GTT was performed at baseline and after 3 years in subjects ≥20 years age. Results: In both sexes, BMI and WHR,(waist-hip ratio), increased significantly from baseline. Mean BMI at baseline was 24.7±5.8, which in phase 2, rose to 26.0±5.6 kg/m2 (p=0.001). In phase one, 32 and 18.6% of all subjects and in phase two, 34 and 23.4% respectively were overweight and obese (p=0.05). Prevalence of impaired glucose tolerance, (IGT), and Diabetes mellitus increased in phase 2 of the study. 13% of all subjects in phase 1 had IGT and 11.4% had diabetes these statistics increased to 14.2 and 12.3% respectively in phase 2. In phase 2, systolic and diastolic blood pressure, mean cholesterol, LDL-C, HDL-C, non HDL-C and triglycerides decreased significantly from baseline levels. In phases one and two, 5.1% and 7.6% of subjects respectively were unaware of their diabetes. Conclusion: There is a high prevalence of cardiovascular risk factors, such as overweight, obesity, low HDL-C, IGT and diabetes in the urban population of Tehran. It was seen that although mean total cholesterol, LDL-C, non-HDL-C, TG, SBP and DBP decreased significantly after 3 years, IGT, DM, overweight, obesity and Low HDL-C increased from baseline values. 267 277 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-308&slc_lang=fa&sid=fa K Shahebrahimi کارون شاه ابراهيمی 10031947532846001721 No P , Mirmiran پروین میرمیران 10031947532846001722 No AS , Habibi Moieni علی سيامک حبيبی معينی 10031947532846001723 No J, Ghanbili جعفر قانبیلی 10031947532846001724 No A Momenan آرش قنبریان 10031947532846001725 No A , Momenan عباس مومنان 10031947532846001726 No F Azizi فریدون عزیزی azizi@erc.ac.ir 10031947532846001727 Yes

fa نتايج جراحی ميکروواسکولار دکامپرسيون در بيماران مبتلا به نورالژی تريژمينال طی سالهای 83-1374 در بيمارستان شهدای تجريش غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف: نورالژی تريژمينال يک بيماری شناخته شده و نسبتاً شايع می‌باشد که در شکل تيپيک آن معيارهای تشخيصی متعددی وجود دارد. پاسخ به درمان دارويی بخصوص کاربامازپين در تاييد تشخيص اين بيماری نقش بسزايی دارد و معمولاً در موارد عدم تحمل و يا پاسخ نسبی به درمان دارويی، اقدام جراحی صورت می‌گيرد. در اين مطالعه نتايج درمانی و عوارض پس از عمل جراحی بيمارانی که با تشخيص نورالژی تريژمينال طی يک دوره ده ساله تحت عمل جراحی ميکروواسکولار دکامپرسيون قرار گرفته‌اند، بررسی و با ديگر مطالعات مقايسه شده است. مواد و روش‌ها: اين مطالعه بصورت گذشته‌نگر با مراجعه به پرونده‌های بيمارانی که طی سالهای 83-1374 در بيمارستان شهدای تجريش با تشخيص نورالژی تريژمينال تحت عمل جراحی ميکروواسکولار دکامپرسيون قرار گرفته‌اند، انجام شد. يافته‌ها: در طی اين دوره، 35 بيمار با تشخيص نورالژی تريژمينال تحت عمل جراحی ميکروواسکولار دکامپرسيون قرار گرفتند. ميانگين سنی بيماران 55 سال و نسبت زن به مرد 3 به 4 بود. شايعترين ريشه‌های در گير ترکيب دو شاخه ماگزيلاری و مانديبولار عصب زوج 5 در بيش از نيمی از بيماران بود. درمان دارويی قبلی در 32 بيمار و درمان جراحی در 6 بيمار انجام شده بود. شايعترين يافته پاتولوژيک حين عمل جراحی فشار شريان مخچه‌ای فوقانی بر روی عصب بود. پاسخ فوری به درمان در 83% بيماران مشاهده گرديد. 8 بيمار دچار عوارض بعد از عمل شدند که نيمی از آنها مربوط به عوارض دارويی و بقيه موارد مربوط به عوارض نورولوژيک بود. مرگ در 2 بيمار متعاقب عوارض (آمبولی ريه و آريتمی قلبی) مشاهده شد. پيگيری در 25 بيمار (ميانگين14 ماه و طيف 46-1 ماه) انجام شد. در بيماران پيگيری شده ميزان رضايت از عمل جراحی طی مدت پيگيری در 72% موارد عالی بوده است. 4 بيمار طی مدت پيگيری دچار عود علائم شدند که تحت درمان دارويی واقع شدند. نتيجه‌گيری: عمل جراحی ميکروواسکولار دکامپرسيون با توجه به برطرف نمودن پاتولوژی اوليه احتمالی، نتايج جراحی عالی، عوارض کم و اغلب گذرا و ميزان عود پايين در مقايسه با ديگر روشهای درمانی، همچنان بعنوان روش انتخابی درمان نورالژی تريژمينال مطرح می‌باشد. . Background: Trigeminal neuralgia is a common disorder with well established diagnostic characteristics. Remission of symptoms with carbamazepine seems diagnostic, however, cases who failed to respond might advise surgery. In the present study, we investigate postoperative complications and outcomes in a group of Iranian patients referring with trigeminal neuralgia during a 10-year period. Materials and methods: It was a retrospective study. We reviewed medical files of patients referring with trigeminal neuralgia and underwent microvascular decompression during a 10-year period (1995-2004). Results: Totally, 35 patients with the mean age of 55 years and male to female ratio of 1.33 underwent microvascular decompression. A combination of maxillary and mandibular branches of trigeminal nerve was the most commonly involved root, reported in almost half of the patients. Superior cerebellar artery was, by far, the most frequent compressor of the nerve. Immediate response to surgery was reported in 83%. Postoperative complications were observed in 8 patients, 4 due to medications while the other 4 were believed to be neurologic in origin. Unfortunately, 2 patients died. Patients were followed for 1-46 months (mean 14 months), during which 4 returned with symptoms recurrence and received medical therapy. Conclusions: Microvascular decompression is the standard surgical approach for trigeminal neuralgia since it is associated with symptoms relief, excellent postoperative outcomes, minor complications and low recurrence rate. ميکروواسکولار دکامپرسيون، عصب تريژمينال، نورالژی Microvascular decompression, Trigeminal nerve, Neuralgia. 279 283 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-309&slc_lang=fa&sid=fa منوچهر شيروانی 10031947532846002161 No راشين عندليبی 10031947532846002162 No Shirvani M, Andalibi R, Mohammadmohammadi AR عليرضا محمدمحمدی 10031947532846002163 Yes

fa آنتی‌بادی‌های تيروئيد در بيماران با سرطان ديفرانسيه تيروئيد در تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به اهميت آنتی‌بادی‌های تيروئيد در پيگيری بيماران مبتلا به سرطان ديفرانسيه تيروئيد، اين مطالعه به‌منظور بررسی آنتی‌بادی‌های تيروئيد در تهران طراحی شد. روش بررسی: در مطالعه‌ای مقطعی از 157 بيمار مبتلا به سرطان ديفرانسيه تيروئيد که به يک مطب خصوصی و مرکز راديوايزوتوپ بيمارستان شريعتی طی سال‌های 1379-1378 مراجعه نمودند و نيز به طور تصادفی اطلاعات مربوط به 434 داوطلب سالم از مطالعه تيروئيد تهران استخراج شد. در هر دو گروه آنتی‌تيروگلوبولين و آنتی‌پراکسيداز با کيت RADIM ايتاليا اندازه‌گيری شده و مقادير سرمی بيشتر از 150 ‌واحد در ميلی‌ليتر درمورد آنتی‌تيروگلوبولين و بيشتر از 100 ‌واحد در ميلی‌ليتر در مورد آنتی‌پراکسيداز، به عنوان تيتر مثبت تلقی شد. در مرحله بعد گروه بيمار بسته به فاصله زمانی نمونه‌گيری از آخرين مداخله (جراحی يا دريافت يد راديواکتيو) به 2 زير گروه قبل از شش ماه و بعد از 6 ماه تقسيم شدند. سطح سرمی و فراوانی آنتی‌بادی‌ها در گروه بيمار و زير گروه‌های آن با گروه کنترل مقايسه شد. يافته‌ها: ميانگين سطح سرمی آنتی‌تيروگلوبولين در گروه مورد 111±290 ‌واحد در ميلی‌ليتر و در گروه شاهد 111±405 واحد در ميلی‌ليتر بود. ميانگين سطح سرمی آنتی‌پراکسيداز در گروه مورد 46±257 واحد در ميلی‌ليتر و در گروه شاهد 73±302 واحد در ميلی‌ليتر بود. آنتی‌تيروگلوبولين مثبت در 21 بيمار (4/13%) و در 65 نفر از گروه شاهد (15%) يافت شد (NS). فراوانی آنتی‌پراکسيداز مثبت در گروه بيمار و گروه کنترل به ترتيب 6 (8/3%) و 42 (7/9%) نفـــر بــــود (02/0=P). فراوانی موارد مثبت آنتی‌تيروگلوبولين بين گروه‌های زير 6 ماه و بالای 6 ماه در گروه مورد از نظر آماری معنی ‌دار بود (005/0P=). فراوانی موارد مثبت آنتی‌پراکسيداز در گروه بعد از 6 ماه تفاوت معنی‌داری با گروه کمتر از 6 ماه (028/0P=) و گروه کنترل (05/0P=) داشت. نتيجه‌گيری: شيوع آنتی‌بادی‌های تيروئيد در اين مطالعه بيشتر از جمعيت عمومی نبود ولی شيوع اين آنتی‌بادی‌ها تا 6 ماه پس از مداخله درمانی به‌طور معنی‌داری بيشتر از زمانی بود که بعد از 6 ماه از آخرين مداخله نمونه‌گيری صورت گرفته بود. Background: Thyroid antibodies have a key role in follow up of the patients with thyroid carcinoma, thus present study investigates thyroid antibodies in patients with differentiated thyroid carcinoma. Material and Methods: For this cross sectional study, 157 patients with differentiated thyroid carcinoma (case group) and 434 healthy subjects (control group) were included. Serum level of antithyroglubin and antiperoxidase were measured (RADIM, Italia). Antithyroglubin and antiperoxidase levels of >150u/ml and 100u/ml, respectively, were considered positive. Based on the recent intervention (surgery or radioactive iodine intake) patients were assigned in two groups of before and after 6 months and the aforementioned antibodies were checked. Results: The mean (±standard deviation) of antithyroglubin was 290±111 and 405±111 u/ml in case and control group, respectively. The mean antiperoxidase level was 257±46 and 302±73u/ml, respectively. positive antithyroglubin level was reported in 21(13.4%) cases versus 65(15%) controls (NS), however, positive antiperoxidase level was found in 6(3.8%) cases and 42(9.7%) controls (p=0.02). Conclusion: Patients with thyroid carcinoma showed similar antithyroid antibodies as healthy population, however, their level within the first 6-month following the intervention was significantly higher than 6 months after the intervention. سرطان ديفرانسيه تيروئيد، آنتی‌بادی‌های ضد تيروئيد Thyroid differentiated carcinoma, Antithyroid antibody 285 289 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-310&slc_lang=fa&sid=fa N Shirazian ناهيد شيرازيان 10031947532846002164 No M , Hedayati مهدی هدايتی 10031947532846002165 No A Aliasgari علی علی‌عسگری 10031947532846002166 No F Azizi فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 10031947532846002167 Yes

fa غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف: با توجه به اهميت آنتی‌بادی‌های تيروئيد در پيگيری بيماران مبتلا به سرطان ديفرانسيه تيروئيد، اين مطالعه به‌منظور بررسی آنتی‌بادی‌های تيروئيد در تهران طراحی شد. روش بررسی: در مطالعه‌ای مقطعی از 157 بيمار مبتلا به سرطان ديفرانسيه تيروئيد که به يک مطب خصوصی و مرکز راديوايزوتوپ بيمارستان شريعتی طی سال‌های 1379-1378 مراجعه نمودند و نيز به طور تصادفی اطلاعات مربوط به 434 داوطلب سالم از مطالعه تيروئيد تهران استخراج شد. در هر دو گروه آنتی‌تيروگلوبولين و آنتی‌پراکسيداز با کيت RADIM ايتاليا اندازه‌گيری شده و مقادير سرمی بيشتر از 150 ‌واحد در ميلی‌ليتر درمورد آنتی‌تيروگلوبولين و بيشتر از 100 ‌واحد در ميلی‌ليتر در مورد آنتی‌پراکسيداز، به عنوان تيتر مثبت تلقی شد. در مرحله بعد گروه بيمار بسته به فاصله زمانی نمونه‌گيری از آخرين مداخله (جراحی يا دريافت يد راديواکتيو) به 2 زير گروه قبل از شش ماه و بعد از 6 ماه تقسيم شدند. سطح سرمی و فراوانی آنتی‌بادی‌ها در گروه بيمار و زير گروه‌های آن با گروه کنترل مقايسه شد. يافته‌ها: ميانگين سطح سرمی آنتی‌تيروگلوبولين در گروه مورد 111±290 ‌واحد در ميلی‌ليتر و در گروه شاهد 111±405 واحد در ميلی‌ليتر بود. ميانگين سطح سرمی آنتی‌پراکسيداز در گروه مورد 46±257 واحد در ميلی‌ليتر و در گروه شاهد 73±302 واحد در ميلی‌ليتر بود. آنتی‌تيروگلوبولين مثبت در 21 بيمار (4/13%) و در 65 نفر از گروه شاهد (15%) يافت شد (NS). فراوانی آنتی‌پراکسيداز مثبت در گروه بيمار و گروه کنترل به ترتيب 6 (8/3%) و 42 (7/9%) نفـــر بــــود (02/0=P). فراوانی موارد مثبت آنتی‌تيروگلوبولين بين گروه‌های زير 6 ماه و بالای 6 ماه در گروه مورد از نظر آماری معنی ‌دار بود (005/0P=). فراوانی موارد مثبت آنتی‌پراکسيداز در گروه بعد از 6 ماه تفاوت معنی‌داری با گروه کمتر از 6 ماه (028/0P=) و گروه کنترل (05/0P=) داشت. نتيجه‌گيری: شيوع آنتی‌بادی‌های تيروئيد در اين مطالعه بيشتر از جمعيت عمومی نبود ولی شيوع اين آنتی‌بادی‌ها تا 6 ماه پس از مداخله درمانی به‌طور معنی‌داری بيشتر از زمانی بود که بعد از 6 ماه از آخرين مداخله نمونه‌گيری صورت گرفته بود. Background: Thyroid antibodies have a key role in follow up of the patients with thyroid carcinoma, thus present study investigates thyroid antibodies in patients with differentiated thyroid carcinoma. Material and Methods: For this cross sectional study, 157 patients with differentiated thyroid carcinoma (case group) and 434 healthy subjects (control group) were included. Serum level of antithyroglubin and antiperoxidase were measured (RADIM, Italia). Antithyroglubin and antiperoxidase levels of >150u/ml and 100u/ml, respectively, were considered positive. Based on the recent intervention (surgery or radioactive iodine intake) patients were assigned in two groups of before and after 6 months and the aforementioned antibodies were checked. Results: The mean (±standard deviation) of antithyroglubin was 290±111 and 405±111 u/ml in case and control group, respectively. The mean antiperoxidase level was 257±46 and 302±73u/ml, respectively. positive antithyroglubin level was reported in 21(13.4%) cases versus 65(15%) controls (NS), however, positive antiperoxidase level was found in 6(3.8%) cases and 42(9.7%) controls (p=0.02). Conclusion: Patients with thyroid carcinoma showed similar antithyroid antibodies as healthy population, however, their level within the first 6-month following the intervention was significantly higher than 6 months after the intervention. Thyroid differentiated carcinoma, Antithyroid antibody 285 289 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-311&slc_lang=fa&sid=fa N Shirazian ناهيد شيرازيان 10031947532846001771 No M , Hedayati مهدی هدايتی 10031947532846001772 No A Aliasgari علی علی¬عسگری 10031947532846001773 No F Azizi فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 10031947532846001774 Yes

fa بررسی الگوی مصرف داروهای مخدر مصرفی در بخشهای جراحی بيمارستان آيت ا... طالقانی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف: يکی از موارد استفاده از داروهای مخدر، دردزدايی پس از اعمال جراحی می‌باشد. پژوهش حاضر برای بررسی الگوی مصرف داروهای مسکن تزريقی در بيماران تحت عمل جراحی در بيمارستان طالقانی و بررسی عوامل احتمالی مرتبط با مصرف آن‌ها طراحی و اجرا گرديد. روش بررسی: اين پژوهش با بهره‌گيری از سيستم استاندارد بين‌المللی Anatomical Therapeutic Chemical (ATC/DDD) در قالب يک مطالعه‌ی گذشته‌نگر ارزيابی مصرف دارو (DUE) Drug Utilization Evaluation طرح‌ريزی گرديد. مصرف داروهای مخدر تزريقی شامل پتيدين، مرفين، متادون، پنتازوسين و فنتانيل در طی يک دوره شش ماهه از ارديبهشت تا مهرماه سال 1382 مورد بررسی قرار گرفت. پس از آناليزهای اوليه، آناليز ridge regression برای طراحی مدل نهايی جهت تعيين عوامل مرتبط با مصرف داروهای مخدر تزريقی مورد استفاده قرار گرفت. يافته‌ها: 1029 بيمار تحت عمل جراحی که در طول مدت بستری‌شان حداقل يک نوع داروی مخدر تزريقی دريافت کرده بودند، وارد مطالعه شدند. مقدار توتال مخدرهای تزريقی مصرفی DDD 24/335 برابر با DDD/100 bed days 67/4 بود. بخش جراحی عمومی بيش‌ترين (DDD 32/129) و بخش جراحی پيوند کليه کم‌ترين (DDD 175/11) مصرف داروهای مخدر تزريقی را دارا بودند. مشخص گرديد که در اين ميان بخش جراحی زنان (DDD/day 05/0099/0) بيشترين و بخش فک و صورت (DDD/day02/0036/0) کمترين ميزان مصرف روزانه را به خود اختصاص دادند. آناليزهای آماری چند متغيره مشخص نمود که رابطه معکوسی بين سن بيماران و متوسط مقدار داروی مخدر دريافتی روزانه (DDD/day) وجود دارد. همچنين زنان در مقايسه با مردان از متوسط تجويز داروی مخدر روزانه بيشتری برخوردار بودند (001/0 < P و 19/0 = r). نتيجه‌گيری: خصوصيات دموگرافيک بيماران شامل گروه سنی جوان و جنس زن به عنوان عوامل خطر مرتبط با مصرف بيشتر داروهای مخدر مطرح می‌باشند. اين امر می‌تواند به خصوصيات فيزيولوژيک و يا سايکولوژيک اين بيماران مرتبط باشد. Background: Narcotics are widely prescribed to eliminate postoperative pain. The present study was designed to survey the pattern of narcotic analgesia usage in surgical wards of Taleghani hospital. Materials and methods: This Drug Utilization Evaluation (DUE) was designed based on Anatomical Therapeutic Chemical/Defined Daily Dose (ATC/DDD). The usage of injecting narcotics including pethidine, morphine, methadone, pentazocine, and fentanyl was surveyed during a 6-month period. Finally, ridge regression analysis was performed to draw the final model of probable associated factors. Result: Totally, 1029 patients received at least one dose of narcotic. Total usage of injecting narcotics was 335/24DDD or 4.67DDD/100 bed days. Narcotics were prescribed more frequently in the general surgery ward (129/32DDD), however, patients underwent renal transplantation received narcotics less frequently (11/175DDD). Multivariate regression analysis showed that postoperative narcotic requirement (DDD/day) has an inverse association with patient's age. Meanwhile, females consumed narcotics more frequently. Conclusion: Younger age and female gender are associated with higher narcotic consumption. This could in part explain physiologic and psychologic aspects of these patients عمل جراحی، درد، مخدر تزريقی، الگوی مصرف Surgery, Pain, Narcotic 291 296 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-312&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa G Hajebi گيتی حاجبی 10031947532846002168 Yes AR Mortazavi سيد عليرضا مرتضوی 10031947532846002169 No J Salamzadeh جمشيد سلام زاده 10031947532846002170 No K Moshiri کيوان مشيری 10031947532846002171 No

fa بررسی الگوی مصرف داروهای مخدر مصرفی در بخشهای جراحی بيمارستان آيت ا... طالقانی عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: يکی از موارد استفاده از داروهای مخدر، دردزدايی پس از اعمال جراحی می‌باشد. پژوهش حاضر برای بررسی الگوی مصرف داروهای مسکن تزريقی در بيماران تحت عمل جراحی در بيمارستان طالقانی و بررسی عوامل احتمالی مرتبط با مصرف آن‌ها طراحی و اجرا گرديد. روش بررسی: اين پژوهش با بهره‌گيری از سيستم استاندارد بين‌المللی Anatomical Therapeutic Chemical (ATC/DDD) در قالب يک مطالعه‌ی گذشته‌نگر ارزيابی مصرف دارو (DUE) Drug Utilization Evaluation طرح‌ريزی گرديد. مصرف داروهای مخدر تزريقی شامل پتيدين، مرفين، متادون، پنتازوسين و فنتانيل در طی يک دوره شش ماهه از ارديبهشت تا مهرماه سال 1382 مورد بررسی قرار گرفت. پس از آناليزهای اوليه، آناليز ridge regression برای طراحی مدل نهايی جهت تعيين عوامل مرتبط با مصرف داروهای مخدر تزريقی مورد استفاده قرار گرفت. يافته‌ها: 1029 بيمار تحت عمل جراحی که در طول مدت بستری‌شان حداقل يک نوع داروی مخدر تزريقی دريافت کرده بودند، وارد مطالعه شدند. مقدار توتال مخدرهای تزريقی مصرفی DDD 24/335 برابر با DDD/100 bed days 67/4 بود. بخش جراحی عمومی بيش‌ترين (DDD 32/129) و بخش جراحی پيوند کليه کم‌ترين (DDD 175/11) مصرف داروهای مخدر تزريقی را دارا بودند. مشخص گرديد که در اين ميان بخش جراحی زنان (DDD/day 05/0099/0) بيشترين و بخش فک و صورت (DDD/day02/0036/0) کمترين ميزان مصرف روزانه را به خود اختصاص دادند. آناليزهای آماری چند متغيره مشخص نمود که رابطه معکوسی بين سن بيماران و متوسط مقدار داروی مخدر دريافتی روزانه (DDD/day) وجود دارد. همچنين زنان در مقايسه با مردان از متوسط تجويز داروی مخدر روزانه بيشتری برخوردار بودند (001/0 < P و 19/0 = r). نتيجه‌گيری: خصوصيات دموگرافيک بيماران شامل گروه سنی جوان و جنس زن به عنوان عوامل خطر مرتبط با مصرف بيشتر داروهای مخدر مطرح می‌باشند. اين امر می‌تواند به خصوصيات فيزيولوژيک و يا سايکولوژيک اين بيماران مرتبط باشد. Background: Narcotics are widely prescribed to eliminate postoperative pain. The present study was designed to survey the pattern of narcotic analgesia usage in surgical wards of Taleghani hospital. Materials and methods: This Drug Utilization Evaluation (DUE) was designed based on Anatomical Therapeutic Chemical/Defined Daily Dose (ATC/DDD). The usage of injecting narcotics including pethidine, morphine, methadone, pentazocine, and fentanyl was surveyed during a 6-month period. Finally, ridge regression analysis was performed to draw the final model of probable associated factors. Result: Totally, 1029 patients received at least one dose of narcotic. Total usage of injecting narcotics was 335/24DDD or 4.67DDD/100 bed days. Narcotics were prescribed more frequently in the general surgery ward (129/32DDD), however, patients underwent renal transplantation received narcotics less frequently (11/175DDD). Multivariate regression analysis showed that postoperative narcotic requirement (DDD/day) has an inverse association with patient's age. Meanwhile, females consumed narcotics more frequently. Conclusion: Younger age and female gender are associated with higher narcotic consumption. This could in part explain physiologic and psychologic aspects of these patients 291 296 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-313&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa G Hajebi گيتی حاجبی 10031947532846001743 Yes AR Mortazavi سيد عليرضا مرتضوی 10031947532846001744 No J Salamzadeh جمشيد سلام زاده 10031947532846001745 No K Moshiri کيوان مشيری 10031947532846001746 No

fa بررسی اثر تجويز پروپيل‌تيواوراسيل در دوره حاملگی و شيردهی روی پاسخ‌دهی آئورت جداشده فرزندان بالغ در موش صحرايی نر غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف: در اين مطالعه اثر کم‌کاری تيروئيد دوره جنينی و نوزادی روی پاسخ‌دهی آئورت جدا شده نوزادان نر بالغ شده موش‌های صحرايی ماده‌ای که در زمان بارداری و شيردهی به کم‌کاری تيروئيد مبتلا بوده‌اند، مورد بررسی قرار گرفته است. روش بررسی: سه گروه موش صحرايی ماده با محدوده وزنی 250-200 گرم انتخاب گرديدند. در يک گروه از اولين روز بارداری تا آخر دوران بارداری پروپيل تيواوراسيل به ميزان ppm 100 در آب آشاميدنی اضافه شد (گروه جنينی). در گروه دوم پروپيل‌تيواوراسيل با همان مقدار، از زمان زايمان به مدت 25 روز به آب آشاميدنی مادران اضافه گرديد ( گروه نوزادی). گروه سوم گروه کنترل بودند که به آب آشاميدنی آنها دارويی اضافه نشد. در هر سه گروه مادران، بلافاصله پس از قطع دارو TSH، تيروکسين کل، تری‌يدوتيرونين کل، تيروکسين آزاد و تری‌يدوتيرونين آزاد اندازه‌گيری شد. پس از دو ماه نوزادان بالغ شده آنها تشريح و تانسيون آئورت آنها در برابر کلرور‌پتاسيم و فنيل‌افرين بررسی شد و هورمون‌های تيروئيدی در آنها اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: تانسيون حاصل از کاربرد کلرورپتاسيم در غلظت‌های 40 و 60 ميلی مول بر بافت آئورت به‌ترتيب در گروه کنترل (14=n) 22/0± 2 و 25/0± 35/2، در گروه جنينی (12=n) 08/0± 38/1 و 095/0± 5/1 و در گروه نوزادی (12=n) 08/0±38/1 و25/0±59/2 گرم بر ميلی‌متر مربع بود. تانسيون ناشی از فنيل‌افرين در غلظــــت‌هــــای 7-10و 6-10 به ترتيب در گــــروه کنترل 25/0± 3/2 و 28/0± 6/2، در گروه جنينی 15/0± 4/1 و 18/0± 8/1 و در گــــــــروه نــــــــوزادی 15/0± 65/2 و 29/0± 27/3 گرم بر ميلی‌متر مربع بود. در هر دو مورد تانسيون‌های گروه جنينی به طور معنی‌داری نسبت به گروه کنترل کمتر بود. غلظت TSH مادران گروه کنترل (9=n)، جنينی (11=n) و نوزادی (10=n) به ترتيب 46/.±42/1، 75/1 ±9/61 و 75/6±9/28 نانوگرم در ميلی‌ليتر بود. نتيجه‌گيری: نتايج اين بررسی مشخص می‌کند که کم‌کاری تيروئيد در دوره جنينی اثرات معنی‌داری در تمايز، تکامل و رشد بستر عروقی دارد که پس از دوران بلوغ قابل ارزيابی است. Background: Thyroid hormones have extensive effects on differentiation, development, and growth of different organs. Effect of the administration of PTU in pregnant and lactating rats on isolated aorta response of their adult off-springs has been investigated. Materials and methods: Three groups of female rats were selected. In the first group, (fetal group), observation of vaginal plug after mating was considered as the first day of pregnancy, and then PTU was added to their drinking water until the end of gestational period. In the second group, PTU was added to the drinking water of female rats from the time of labor for 25 days postpartum, (neonatal group). The third group was the control group which consumed only drinking water. In all three groups total‏ thyroxine (tT4), free thyroxine (fT4), total triiodothyronine (tT3), free triiodothyronine (fT3) and TSH were measured in the sera obtained from the mothers, immediately after discontinuing the drug. Results: Levels of the above mentioned hormones, (except TSH), in fetal and neonatal groups were significantly lower than control group (p<0.05) TSH in fetal and neonatal groups was significantly higher than controls, (p<0.001). After two months the adult off springs were anesthetized, dissected and isolated aorta response was examined against KCl and phenylephrine. Results of this study indicated that responsiveness of aorta in fetal group was significantly decreased compared to the control group (p<0.05), but neonatal group had no significant difference with the control group. Conclusion: Hypothyroidism in fetal period has significant effects on differentiation and development of vascular bed, (aorta), in a way that can be still observed during adulthood. کم‌کاری تيروئيد، جنينی، نوزادی، پاسخ‌دهی آئورت، موش صحرايی، پروپيل‌تيواوراسيل حاملگی. Hypothyroidism, Fetal, Neonatal aorta response, Rat, Propylthiouracil, Pregnancy 297 304 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-314&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa S1 Zahedi Asl صالح زاهدی اصل 10031947532846001747 Yes M Shafiee محمد شفيعی 10031947532846001748 No M2 Khaksari محمد خاکساری 10031947532846001749 No A1 Ghasemi اصغر قاسمی 10031947532846001750 No

fa بررسی ميزان علائم افسردگی در بيماران مبتلا به صرع تونيک-کلونيک ژنراليزه روانپزشکی Psychiatry پژوهشی Original سابقه و هدف: صرع شايعترين بيماری عصبی مزمن در ميان مردم دنيا است. شيوع افسردگی در اين بيماران دو برابر بيماران مبتلا به ساير بيماريهای ناتوان‌کننده است. اغلب افسردگی در اين بيماران تشخيص داده نمی‌شود يا به طور ناقص مورد درمان قرار می‌گيرد. درمان ناقص افسردگی در اين بيماران به طور بارز می‌تواند عواقب مهمی را به دنبال داشته باشد. هدف از اين مطالعه بررسی ميزان علائم افسردگی و برخی عوامل خطر مرتبط با آن در اين بيماران بوده تا ضرورت توجه به بيماری افسردگی و درمان به‌موقع آن مورد تأکيد قرار گيرد. روش بررسی: در اين مطالعه توصيفی 97 بيمار مبتلا به صرع که به بيمارستانهای وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی در سال 1382 مراجعه کرده بودند از نظر ابتلا به افسردگی توسط پرسشنامه Beck و پرسشنامه محقق ساخته مورد ارزيابی قرار گرفتند. يافته‌ها: 6/51% از بيماران اپی‌لپتيک (صرع تونيک کلونيک ژنراليزه) بر اساس تست Beck مبتلا به افسردگی خفيف و متوسط بودند. در اين بيماران بين افسردگی با متغيرهای وضعيت شغلی، وضعيت تحصيلی، وضعيت اقتصادی و محل سکونت رابطه معنی‌داری وجود داشت (05/0p<) ولی با ساير متغيرها رابطه معنی‌داری وجود نداشت. نتيجه‌گيری: نتايج حاصله از اين پژوهش نشان دهنده بالا بودن ميزان علائم افسردگی در بيماران مصروع (اپی لپتيک) بود که در اکثر موارد درمان مناسبی دريافت نکرده بودند. باتوجه به قابل درمان بودن افسردگی و اثرات مفيد درمان آن، غربالگری و تشخيص به موقع افسردگی در آنها مهم و سودمند است. Background: Epilepsy is the most prevalent chronic nervous disease among general population prevalence of depression among these patients is twice that of individuals suffering from other disabling diseases. However, depression is often undiagnosed in these patients or treated partially, leading to serious consequences. The present study was designed to asses the prevalence of depressive symptoms and risk factors related to depression in epileptic patients, Materials and methods: The present study is a descriptive research. 97 epileptic patients referred to the hospitals affiliated with the Shaheed Beheshti University were evaluated by Beck Inventory and a demographic questionnaire. Results: Beck inventory revealed that 51.6% of epileptic patients, (with generalized tonic clonic epilepsy), suffered from mild and moderate depression. There was a significant relation between depression and the following variables: occupation, educational level, economic status and residential place (p<0.05). Conclusion: Our findings suggested a high rate of depressive symptoms among epileptic patients most of them had not received optimal treatment. Considering the fact that depression is amenable to treatment, screening and timely diagnose is useful and important. صرع، افسردگی، تست Beck. Epilepsy, Depression, Beck test 305 308 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-315&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa AR Zahiroddin عليرضا ظهيرالدين azahiroddin@yahoo.com 10031947532846001751 Yes F Ghoreishi فاطمه السادات قريشی 10031947532846001752 No

fa بررسی ارتباط شواهد الکتروکارديوگرافيک سکته قلبی در والدين با عوامل‌خطر بيماری‌های غير واگير در فرزندان آنها: مطالعه قند و ليپيد تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف: در اين بررسی‌، فرزندان والدين دارای شواهدی از سکته قلبی (MI) در ECG بر طبق معيارهای مينه‌سوتا، با فرزندان خانواده‌هايی که فاقد هر گونه شواهدی از سکته قلبی در ECG والدين خود بودند، از نظر عوامل خطر بيماری‌های غيرواگير مقايسه شدند. روش بررسی: از ميان 15005 شرکت کننده در مطالعه قند و ليپيد تهران، در کليه افراد بالای 30 سال ECG انجام شد. 306 فرزند 30-3 ساله‌ای که دارای يک يا دو والد با شواهدی از سکته قلبی در نوار قلبی خود بر اساس معيارهای مينه‌سوتا بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. برای انتخاب گروه کنترل، 601 نفر از فرزندان خانواده‌هايی که هيچ يک از پدر و مادرشان بر اساس نوار قلبی موجود و طبق معيارهای مينه سوتا دچار سکته قلبی نشده بودند، پس از انطباق با گروه هدف بر اساس سن و جنس، در نظر گرفته شدند. عوامل خطر شامل نمايه توده بدنی، فشار خون، قند خون ناشتا، کلسترول تام، HDL-C ، LDL-C و تری گليسيريد سرم مورد ارزيابی قرار گرفتند.. يافته‌ها: در مقايسه با گروه شاهد، سابقه MI در پدران و والدين به ترتيب با شيوع بالاتر اضافه‌وزن و چاقی (9/34% در مقابل 8/24%) و شيوع کمتر فشار خون بالا (2/12% در مقابل 1/18%) در فرزندانشان همراه بود. شيوع کمتر فشار خون بالا هم‌چنين در فرزندان مذکری که شواهد MI در ECG پدران و يا والدين آنها رويت شد، وجود داشت. در فرزندان مونث با سابقه MI در مادرانشان، شيوعLDL-C بالا بيشتر از گروه شاهد بود (28% در مقابل 7/10%، 05/0>P). نتايج اين مطالعه نشان داد که بين سابقه سکته قلبی در پدران و شيوع بالاتر نمايه توده بدنی بالا در فرزندان، ارتباط معنی داری وجود دارد (4/2-1/1:CI95%، 6/1=OR، 05/0>P). نتيجه گيری: در اين مطالعه ارتباط معنی داری بين سابقه سکته قلبی در پدران و اضافه وزن و چاقی در فرزندان آنها يافت شد. Background: The aim of this study was to assess non-communicable disease risk factors in children of parents with an ECG evidence of myocardial infarction (MI), and compare them with children from families with no such parental history. Materials and methods: Of 15005 participants in the Tehran Lipid and Glucose Study, all individuals over the age of 30 years underwent routine ECG exams. Among these, 303 off springs aged 3-30 years, who had one or two parents with possible or probable myocardial infarction (MI) according to the Minnesota coding were selected. An age and sex-matched sample of 601 off springs who had no parental evidence of ECG-defined MI were randomly selected as the control group. Risk factors studied were: BMI, blood pressure, FBS, total cholesterol, HDL-C, LDL-C, triglycerides and the metabolic syndrome. Results: A "paternal" and "parental" history of MI was associated with a higher prevalence of overweight and obesity, respectively, (34.9% vs. 24.8 %) and a lower prevalence of high blood pressure, (12.2% vs. 18.1%), in their off springs. Likewise, in male children of fathers or both parents with ECG evidence of MI, a lower prevalence of hypertension was noticed, Compared with the control group, in female children of mothers with a history of MI,a higher prevalence of elevated serum LDL-C was found (28.0% vs. 10.7%) (p<0.05). Paternal MI was associated with increased prevalence of higher body mass indices (BMI) in their off springs (OR=1.6 95% CI: 1.1-2.4p<0.05). Conclusion: There is a significant familial correlation between paternal history of MI and overweight and obesity in their offspring. سکته قلبی، عوامل خطر، بيماری‌های غير واگير، والدين، فرزندان. Risk factor, Cardiovascular disease, Parental, Off spring, Myocardial infarction, ECG 309 316 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-316&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa S Seyedmousavi سارا سيد موسوی 10031947532846001753 No A Ghanbarian آرش قنبريان 10031947532846001754 No M Seyedahadi مهسا سيد احدی 10031947532846001755 No N Saadat نويد سعادت 10031947532846001756 No F , Azizi فريدون عزيزی 10031947532846001757 Yes

fa غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف: امروزه ديابت يک مشکل بهداشتی عمده در سراسر جهان است. هدف از اين مطالعه، بررسی روند توليدات پژوهشی کشورهای توسعه يافته و در حال توسعه در زمينه ديابت و نيز ارزيابی شکاف موجود بين پژوهش در زمينه ديابت و بار تحميل شده توسط ديابت بر اين کشورها است. روش بررسی: مقالات منتشر شده در زمينه ديابت در مجلات بين المللی در سالهای 1992، 1997 و 2002 از طريق جستجوی بانک اطلاعاتی PubMed به دست آمد و پس از حذف مقالات کشور آمريکا، سهم کشورهای گوناگون با توجه به تقسيم بندی جغرافيايی و اقتصادی کشورها محاسبه شد. اطلاعات مرتبط با توزيع جهانی بار بيماری ديابت از مرور متون علمی استخراج شد. يافته‌ها: در سراسر دنيا، ميزان رشد تعداد مقالات در طی سالهای 2002-1992،3/66% بود. 4/85% مقالات در سال 1992، 0/83% مقالات در سال 1997 و 7/76% مقالات در سال 2002 مربوط به کشورهای توسعه يافته دارای اقتصاد بازار بود. سهم کشورهای در حال توسعه از 3/12% در سال 1992 به 8/13% در سال 1997 و 8/19% در سال 2002 افزايش يافت. سهم کشورهای در حال توسعه اروپای شرقی هم از 2/2% در سال 1992 به 1/3% و 4/3% به ترتيب در سالهای 1997 و 2002 ارتقا يافت. در سال 2002 تعداد مقالات به ازای هر يک ميليون نفر بيمار ديابتی‌ بزرگسال (بالای 20 سال) برای کشورهای توسعه يافته دارای اقتصاد بازار و کشورهای در حال توسعه به ترتيب 128 و 5/7 مقاله بود. نتيجه‌گيری: اگرچه سهم کشورهای در حال توسعه از مقالات بين المللی مربوط به ديابت در طول سالهای گذشته افزايش يافته است، هنوز فاصله‌ای چشمگير بين کشورهای توسعه يافته و در حال توسعه از نظر تحقيق در زمينه ديابت وجود دارد. با در نظر گرفتن روند رو به افزايش بار ناشی از بيماری ديابت، بخصوص در کشورهای درحال توسعه، افزايش توجه به تحقيقات در زمينه ديابت در اين کشورها حياتی به نظر می‌رسد. Background: Diabetes is a worldwide problem nowadays. The present study was designed to assess the productivity of research on diabetes and to evaluate the gap between the burden of diabetes and research on diabetes, in both developed and developing countries. Materials and methods: An extensive search in PubMed database for diabetes publications, using diabetes as the Mesh term, was carried out to ascertain the proportion of diabetes publications from countries of different regional and economic classifications in 1992, 1997 and 2002. All information related to the distribution of the global burden of diabetes was extracted from the literature. Results: Worldwide, the overall growth rate of publications on diabetes was 66.3% over the ten past years. Developed market economies, (except for US), contributed 85.4% of publications in 1992, 83.0% in 1997 and 76.7% in 2002. Contributions of developing countries increased from 12.3% in 1992 to 13.8% in 1997 and 19.8% in 2002. Contributions from developing eastern European countries rose from 2.2% in 1992 to 3.1% and 3.4% in 1997 and 2002, respectively. In 2002, the developed and developing countries produced about 128 and 7.5 publications per one million of adult diabetic patients, respectively. Conclusion: Despite the increase in proportion of international diabetes publications of developing countries, there is still a wide gap between developed and developing countries regarding diabetes research. Considering the rising trend in diabetes burden, particularly in developing countries, it seems vital to pay more attention on diabetes research in these countries. ديابت، توسعه، علم سنجی Diabetes, development, scientometry. 323 327 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-318&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa N Rezaie Ghale نصراله رضايی قلعه 10031947532846002172 No MR Mirbolouki محمدرضا ميربلوکی 10031947532846002173 No F Azizi فريدون عزيزی 10031947532846002174 Yes

fa بررسی ارتباط قاعدگی نامنظم و ديابت بارداری در مراجعين به مراکزآموزشی-درمانی شهر تهران در سال 1384 زنان و زایمان Gynecology پژوهشی Original سابقه و هدف: ديابت شايعترين عارضه طبی در حاملگی است. شناسايی عوامل خطر ديابت بارداری به کشف زنانی که در خطر ديابت نوع 2در آينده قرار خواهند گرفت، کمک خواهد کرد. اين مطالعه با هدف تعيين ارتباط قاعدگی نامنظم و ديابت بارداری در مراجعين به مراکز بهداشتی درمانی شهر تهران در سال 1384 انجام گرديد. روش بررسی: اين مطالعه مورد-شاهدی بر روی 60 خانم باردار با تشخيص قطعی ديابت بارداری (گروه مورد) و همزمان با آن تعداد 60 خانم باردار بدون ابتلا به ديابت بارداری (گروه شاهد)، مراجعه کننده به درمانگاههای ديابت بارداری و درمانگاههای مراقبتهای روتين بارداری وابسته به مراکز تحقيقات غدد و متابوليسم بيمارستان شريعتی، بيمارستان طالقانی و مرکز تحقيقات غدد و متابوليسم ايران در شهر تهران انجام شد. روش گردآوری داده‌ها، مصاحبه و روش نمونه‌گيری به صورت در دسترس بود. دو گروه از لحاظ سن، تعداد زايمان، نمايه توده بدنی قبل از بارداری، سابقه فاميلی ديابت در بستگان درجه اول، مرده‌زايی در حاملگی قبلی و نوزاد يا جنين ناهنجار قبلی، با يکديگر همسان شدند. يافته‌ها: خصوصيات دموگرافيک و عوامل مؤثر بر بی‌نظمی قاعدگی در دو گروه مشابه بود. وجود سابقه قاعدگی نامنظم در گروه مورد بيشتر از گروه شاهد بود (7/36% در برابر 15%، 007/0=p). زنان مبتلا به ديابت حاملگی 28/3 برابر گروه شاهد در مواجهه با بی‌نظمی قاعدگی قبل از بارداری بودند (9/7-4/1=CI95%). نتيجه‌گيری: بر اساس يافته‌های مطالعه حاضر، وجود سابقه قاعدگی نامنظم می‌تواند يک عامل پيشگويی کننده مستقل برای ابتلا به ديابت بارداری باشد. به نظر می‌رسد اگر غربالگری انتخابی برای ديابت بارداری مد نظر باشد، اين سابقه که به آسانی و با هزينه اندک قابل شناسايی است، می‌تواند در تصميم گيری برای انجام آزمايشات قند خون در نظر گرفته شود. Background: Gestational diabetes is defined as carbohydrate intolerance of variable severity with onset or first recognition during pregnancy. Approximately 4% of pregnancies are affected by diabetes mellitus, 90% of which represent gestational diabetes mellitus (GDM). Detection of GDM permits the identification of women who are at risk for development of type 2 diabetes mellitus later in life. Appropriate treatment may reduce the risk of fetal and neonatal complications. One of the risk factors identified recently is "irregular menstruation". Several studies have reported the relationship between irregular menstruation and insulin resistance. The aim of this case-control study was determination of relationship between irregular menstruation and gestational diabetes. Materials and methods: Pregnant women who were referred to prenatal clinics affiliated to Endocrinology and Metabolism centers of Shariati and Taleghani hospitals, and Iran Endocrinology and Metabolism institute, were studied. Mothers were interviewed by trained members of the study team and relevant information recorded on a structured questionairre. Sampling was performed by convenience method. Case group including 60 women with gestational diabetes and control group comprising of 60 women without gestational diabetes were matched for age, parity, BMI, family history of diabetes, history of still-birth, or delivery of a previous malformed newborn. Demographic characteristics, history of irregular menstruation and its etiology were compared between the two groups. We excluded subjects with history of fetal macrosomia (weight>4500 g), pre-pregnancy diabetes, diabetes in previous pregnancy, smoking before or during pregnancy, recurrent abortion and preterm delivery. Results: Demographic characteristics and etiology of irregularity were similar between cases and controls. Irregular cycles were more prevalent in the case group, (36.7% vs. 15.0 %, P=0.007, Odds Ratio=3.28, CI=95%, 1.40-7.90 ). Conclusion: A history of irregular menstrual cycles was a significant independent predictor of gestational diabetes mellitus. If selective screening is implemented for gestational diabetes mellitus, such history should be considered in the decision of whom to test. ديابت، ديابت بارداری، قاعدگی نامنظم Diabetes mellitus, Gestational diabetes, Irregular menstruation 329 337 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-319&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa N Kariman نورالسادات کريمان 10031947532846001775 Yes T Heydari طوبی حيدری 10031947532846001776 No M Farakhteh 10031947532846001777 No Faculty of Nursing and Midwifery, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences: Department of Gynecology and Obstetrics, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences H Alavi Majd حميد علوی مجد 10031947532846001778 No

fa تعيين شيوع سندرم متابوليک بين کودکان9-3 ساله در مطالعه قند و ليپيد تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سابقه و هدف: سندرم متابوليک در برگيرنده مجموعه عواملی است که خطر بروز بيماريهای قلبی و عروقی و نيز ديابت نوع دوم ودر نهايت ميزان مرگ و مير قلبی- عروقی را در افراد بالا می‌برد. توجه به تجمع عوامل خطرسازی همچون چاقی، اختلال تحمل گلوکز، پرفشاری خون و ديس ليپيدمی در اين سنين و تعيين شيوع آنها در جامعه جهت کاهش عوارض مرگبار آتی قلبی عروقی کمک کننده خواهد بود. تحقيق حاضر در همين راستا و در جهت تعيين شيوع سندرم متابوليک در جامعه ما صورت گرفته است. روش بررسی: در يک مطالعه مقطعی در افراد شرکت کننده در فاز يک مطالعه قند و ليپيد تهران تعداد 1067 کودک 9-3 ساله شامل 506 پسر و 561 دختر بررسی شدند. معيارهای زير بعنوان سندرم متابوليک بصورت داشتن سه و يا بيش از سه عامل خطرساز نمايه توده بدنی بيشتر از صدک نود و پنجم برای آن سن و جنس، تری‌گليسريد بيش از صدک نود و پنجم برای آن سن و جنس، کلسترول-HDL کمتر از صدک پنجم برای آن سن و جنس، اختلال قند خون ناشتا (قند ناشتای بين 125-100 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر)، فشارخون سيستوليک/دياستوليک بيش از صدک نود و پنجم برای آن سن و جنس و قد، تعريف و شيوع آن در گروههای سنی مختلف و نيز برحسب جنس برآورد گرديد. سپس داده‌های بدست آمده تحت تجزيه و تحليل آماری قرار گرفتند. يافته‌ها: شيوع کلی سندرم متابوليک در کل جمعيت مورد مطالعه 9/0درصد(5/1-3/0:CI95%) برآورد گرديد. شيوع سندرم متابوليک در گروه افراد دچار اضافه وزن9/8%، در گروه در خطر اضافه وزن 8/0% و در گروه با وزن طبيعی تنها 1/0% بود. شيوع سندرم متابوليک با افزايش نمايه توده بدنی بيشتر گرديده و در گروه افراد دچار اضافه وزن اختلاف معنی‌داری با گروههای ديگر ديده شد. در کل 12% افراد در خطر اضافه وزن و 4/8% افراد دچار اضافه وزن بودند که اختلاف معنی‌داری بين دو جنس وجود نداشت. بيشترين شيوع اجزای سندرم متابوليک در بين افراد دچار اضافه وزن، مربوط به پرفشاری خون و تری‌گليسريد بالا بود (هر دو 4/14%) و بعد از آن به ترتيب HDL پايين و اختلال قند خون ناشتا قرار داشتند. در گروه دارای اضافه وزن، پرفشاری خون در مقايسه با گروه دارای وزن طبيعی(01/0(p<، تری‌گليسريد بالا در مقايسه با گــــروه دارای وزن طبيعـــــی(01/0(p< و گروه در خطر اضافه وزن (05/0(p< و کلسترول-HDL پائين در مقايسه با گروه با وزن طبيعی (05/0(p< از تفاوت معنی‌داری با هم برخوردار بودند. نتيجه‌گيری: اگر چه شيوع کلی سندرم متابوليک در جمعيت مورد بررسی پائين و تنها 9/0% بود ولی گروه دارای اضافه وزن بطور معنی‌داری با دو گروه ديگر وزنی از نظر شيوع سندرم متابوليک اختلاف داشت. با توجه به شيوع 12% در خطر اضافه وزن و شيوع مشخصاً بالاتر اجزای سندرم متابوليک در گروه اضافه وزن در سنين بعدی، شايد بتوان با پيگيری اين گروهها و انجام اقدامات پيشگيرانه از بروز احتمالی پيامدهای سندرم متابوليک (شامل بيماريهای غيرواگيری چون بيماريهای قلبی-عروقی و ديابت نوع دوم) بخصوص در سنين بعدی جلوگيری کرده و يا حداقل ميزان بروز آنها را در جامعه کم کرد. Background: The metabolic syndrome is a constellation of risk factors that increase the incidence of cardiovascular disease and type 2 diabetes mellitus in adults. Some studies in recent years have found evidence of initiation of this disease in childhood and of the association of childhood obesity with adult cardiovascular disease and diabetes. The present study was carried out to determine the prevalence of risk factors for metabolic syndrome in children, in order to prevent, or at-least decrease the occurrence of fatal cardiovascular and diabetic complications. Materials and methods: In a cross-sectional study within the framework of the Tehran Lipid and Glucose Study (TLGS), 1067 children, 3-9 years of age, including 506 boys and 561 girls were investigated. Weight and height was measured and BMI calculated. Fasting blood samples for the measurements of glucose and lipid concentrations were drawn. A qualified physician measured blood pressure three times in a seated position using a standard mercury sphygmomanometer and the mean of three measurements was considered as the participant’s blood pressure. After gathering the results of basic measurements, all results, except blood pressure were matched with Iranian tables of percentiles of BMI and lipids for age and sex. For blood pressure we used the world wide accepted NCHS tables. ‘At risk of overweight’ was defined as ≥85th to <95th percentile of BMI for age and sex. Subjects with three or more characteristics of the following components of metabolic syndrome were categorized as having the syndrome (1) BMI≥95th percentile for age and sex (2) TG≥95th percentile for age and sex (3) HDL cholesterol <5th percentile for age and sex (4) Impaired fasting glucose (FBS between 100-125 mg/dl) (5) systolic/ diastolic blood pressure>95th percentile for age, sex, and height. Results: Prevalence of metabolic syndrome was 0.9 percent, (95%CI:0.3-1.5) overall, 8.9 percent in overweight youngsters, 0.3 percent in at risk of overweight and only 0.1 percent in the normal weight group. Prevalence increased with increases of body-weight with a significant difference between overweight children and other BMI groups. Overall, 12 percent of children were at risk of overweight, 8.4 percent were overweight, with no significant difference between two sex groups. Most prevalent components of metabolic syndrome in overweight children were hypertension and high TGL, (14.4%) low HDL and impaired fasting glucose were next in order of frequency. In comparison with subjects with normal weights, the difference in hypertension was significant in overweight children, (P<0.01).TGL was significantly different from normal weight group (P<0.01) and also with at risk of overweight (P<0.05). Conclusion: This study showed a low prevalence of metabolic syndrome among Iranian children but the prevalence of this syndrome in overweight youngsters was significantly higher than other BMI groups. The prevalence of at risk of overweight of 12 percent on one hand, and the high rate of transition of overweight children into obese adults in subsequent years of life on the other hand, is alarming. Special attention to weight control through nutritional counseling and increased physical activity during childhood and adolescence is recommended. سندرم متابوليک، کودکان، عوامل خطر. Metabolic syndrome, Children, Risk factors 337 347 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-320&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Mehrdad سيد مجتبی مهرداد 10031947532846001779 Yes F Hosseinpanah فرهاد حسين پناه 10031947532846001780 No F Azizi فريدون عزيزی 10031947532846001781 No

fa بررسی اثر شير خشت برکاهش زردی نوزادان کودکان Pediatrics پژوهشی Original سابقه و هدف: زردی نوزادی يکی از شايعترين مشکلات دوران نوزادی است. روشهای متداول برای درمان زردی نوزادی عبارتند از نور درمانی، دارو درمانی و تعويض خون. در بعضی از کشور ها برای کاهش زردی نوزادی از طب سنتی استفاده می‌کنند. در طب سنتی ايران، از ماده‌ای به نام شير خشت، استخراج شده از گياهان جنس cotoneaster برای کاهش زردی نوزادان استفاده می‌گردد. هدف از اين تحقيق بررسی اثر شير خشت بر زردی نوزادان بود. روش بررسی: پس از تهيه شير خشت از يک گونه گياهی مشخص و پس از کنترلهای کمی و کيفی ميکربی بر روی فرآورده حاصل، مطالعه بالينی بر روی دو گروه 32 نفری از نوزادان دچار زردی فاقد بيماری زمينه‌ای انجام گرفت. به يک گروه 30 ميلی‌ليتر در روز (در سه نوبت) از محلولی که حاوی 5 گرم شير خشت بود، همراه با نور درمانی، و به گروه ديگر علاوه بر نوردرمانی،30 ميلی‌ليتردر روز (در سه نوبت) ازمحلول پلاسبو تجويز گرديد و بيلی‌روبين سرم قبل از درمان و سپس هر 12 ساعت يکبار اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: بعد از درمان، روند کاهش بيلی‌روبين توتال در گروه تجربی در مقايسه با گروه شاهد سريعتر بوده و تفاوت معنی‌داری بين مقادير اندازه‌گيری شده در دو گروه در ساعتهای 12(83/2±8/11درگروه شاهد در مقابل 8/2±94/13 در گروه کنترل، 001/0p=)، ساعت 24 (19/3±34/8 در گروه کنترل در مقابل 33/2±66/11 در گروه شاهد، 001/0p<) و ساعت 36 (48/2±9/3 در گروه شاهد در مقابل 67/2±26/10 در گروه کنترل، 001/0p<) مشاهده شد. تعداد روزهای بستری در گروه مورد مطالعه به مقدار معنی‌داری از گروه شاهد کمتر بود (2±98/3 در گروه شاهد در مقابل 93/1±59/4 در گروه کنترل، 001/0p<). نتيجه‌گيری: بر اساس نتايج اين مطالعه، مصرف شير خشت موجب کاهش سريعتر زردی نوزادی و نيز کاهش طول مدت بستری می‌گردد. توصيه می‌شود پس از مطالعات بيشتر در اين زمينه، فرآورده استاندارد آن تهيه و در درمان زردی نوزادان از آن استفاده شود. Background: Jaundice is one of the most common problems in the neonatal period usual management of neonatal jaundice includes phototherapy, drug therapy, and exchange transfusion. In some countries, people use herbs for the treatment of jaundice. In Iran, cotoneaster spp. named shir khesht is used as a remedy for jaundice. Materials and methods: We prepared a 16% solution of shir khesht from the original plant. After controlling for contamination with pathogenic bacteria, the mixture, (5 gram of shir khesht in 30 ml. of distilled water), was given in three divided doses to 32 icteric newborns, for one day. 30 ml. of placebo mixture in three divided dose was given to 32 controls. Both groups received phototherapy as well. Serum bilirubin was checked prior to, and after prescription in each group every 12 hr for 36 hours. Results: Decline in the level of bilirubin in cases, i.e. those receiving shir khesht, was greater in comparison with controls reduction was significant at 12 hours, (mean=11.89±1.34 vs, 13.96±2.8), p=0.001, 24 hours, (mean=8.34±3.19 vs 11.66±2.33), p<0.001, and at 36hours (mean=3.90±2.48 vs 10.26±2.67) , p<0.001. The duration of hospital stay in cases was much less than controls, (mean admission in days=3.98 ±2 vs. 4.59±1.93, respectively), p<0.001. Conclusion: In this study shir khesht was found to be effective in the treatment of neonatal hyperbilirubinemia resulting in a rapid decline in serum bilirubin, thus reducing duration of hospital stay. We suggest that further studies should be done so that it could be dispensed as a standard formula and used for neonatal jaundice. شيرخشت، زردی، کودکان. Neonate, Jaundice, cotoneaster spp. 353 361 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-321&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F Ghotbi فاطمه قطبی، 10031947532846001782 Yes Sh Nahidi شيذر ناهيدی 10031947532846001783 No M Zangi مهدی زنگی 10031947532846001784 No

fa بررسی تاثير مدل مراقبت پی‌گير بر ميزان استرس، عمومى General پژوهشی Original سابقه و هدف: علی‌رغم پيشرفت‌های صورت گرفته در خصوص مراقبت از بيماران دياليزی طی چند دهه اخير، اين بيماران سطوح بالايی از تنش روانی، اضطراب و افسردگی را تجربه می‌کنند. اين مطالعه به منظور تعيين تاثير مدل مراقبت پی‌گير بر ميزان اسنرس، اضطراب و افسردگی بيماران همودياليزی طراحی و اجرا گرديد. روش بررسی: در اين پژوهش نيمه‌تجربی که به صورت قبل و بعد انجام شد، 38 بيمار مبتلا به بيماری مرحله انتهايی کليه در سال 1385 در همدان مورد بررسی قرار گرفتند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات شامل پرسش‌نامه اختصاصی استرس، اضطراب و افسردگی (DASS21)، و اطلاعات دموگرافيک بود. پژوهشگر در مرحله اول پژوهش (قبل)، مرحله آشناسازی را انجام داد و پرسش‌نامه تکميل شد. پس از اتمام مرحله اول پژوهش، بلافاصله پژوهشگر اقدام به اجرای مداخله در قالب مدل مراقبت پی‌گير در مرحله دوم پژوهش بر روی همان گروه نمود. سپس داده‌ها با استفاده از آمار توصيفی، آزمون آماری t زوجی و آزمون آماری کای‌دو مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: تجزيه و تحليل داده‌ها، بين ميانگين امتيازات استرس، اضطراب و افسردگی نمونه‌های پژوهش قبل و بعد از مداخله تفاوت معنی داری را نشان داد (0001/0>P). نتيجه‌گيری: با توجه به يافته‌های پژوهش می‌توان نتيجه گرفت که با اجرای مدل مراقبت پی‌گير، تفاوت معنی‌داری در سطوح امتيازات استرس، اضطراب و افسردگی بيماران همودياليزی ايجاد می‌شود، به‌طوری که اجرای اين مدل مراقبتی با بهبود وضعيت زندگی بيماران همودياليزی همراه است. Background: Despite an improvement in dialysis care during the past decade, the number of hemodialysis patient with kidney failure has doubled and they are suffering from mental disorders, anxiety and depression. This paper aimed to determine the effects of applying continuous care model, (CCM), on stress, anxiety and depression in hemodialysis patients. Materials and methods: Thirty eight hemodyalysis, (HD) patients were selected through simple randomized sampling and all were assigned to one group. Each case was his or her own control, classified as control ‘before’ intervention and as a ‘case’ after intervention. Data collection tools included DASS21 and demographic questionnaires. In the first phase, (before intervention), the research team organized orientation sessions for all partcipants and completed the questionnaires. Immediately after this intervention was started in the form of CCM for all cases. SPSS Software V(13) was uilized for data analysis descriptive statistics, Paired t-test and Chi-square statistical test were used as required. Results: Data analysis shows that there is a significant relationship between application of Continuous care model and levels of stress, anxiety and depression in HD patients (p=0/0001). Conclusion: According to these findings, applying CCM causes significant difference in the levels of stress, anxiety and depression HD patients consequently, applying this caring model can promote HD patient's quality of life. مدل مراقبت پی‌گير، استرس ، اضطراب، افسردگی، همودياليز Continuous care model, Stress, Anxiety, Depression, Hemodialysis. 361 369 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-322&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A Rahimi ابوالفضل رحیمی، 10031947532846001785 No Faculty o Medicine, Tarbiat Modarres University * دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس F Ahamadi فضل ا... احمدی، ahmadif@modares.ac.ir 10031947532846001786 Yes Faculty o Medicine, Tarbiat Modarres University * دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس M Gholiaf محمود غلیاف 10031947532846001787 No Faculty o Medicine, Tarbiat Modarres University * دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس

fa هنجار‌يابی مقياس افسردگی سالمندان (GDS)؛ فرم 15 سوالی در ايران روانپزشکی Psychiatry پژوهشی Original سابقه و هدف: اختلال افسردگی در سالمندان در کشور‌های در حال رشد از مشکلات بهداشتی جامعه محسوب می‌گردد. از اين رو وجود ابزار‌های غربالگری هنجار شده برای انجام مطالعات همه‌گيرشناسی ضروری است. هدف اصلی اين تحقيق ساخت نسخه ايرانی فرم 15 سوالی مقياس افسردگی سالمندان (15-(GDS و هنجار‌يابی آن می‌باشد. روش بررسی: نسخه فارسی اين فرم به روش ترجمه و ترجمه معکوس و مطابقت آنها با يکديگر تهيه شد. 204 نفر از سالمندان با سن بالاتر از 59 سال ساکن شهرک اکباتان تهران بصورت تصادفی انتخاب و GDS توسط آنها تکميل گرديد. بدنبال آن مصاحبه ساختار‌يافته CIDI، بعنوان ملاک استاندارد، برای تعيين تشخيص افسردگی اساسی انجام گرفت. يافته‌ها: نتايج آزمون‌ها ضرايب پايايی مطلوبی را نشان دادند. آلفا کرونباخ (9/0)، تنصيف (89/0) و آزمون-باز‌آزمون (58/0) بدست آمد. تحليل عوامل اين مقياس به روش چرخش واريماکس دو عامل ” افسردگي“ و ” فعاليت روانی-اجتماعي“ را مشخص نمود. عامل افسردگی (شامل 11 سوال) را می‌توان به عنوان فرم کوتاه با ضريب آلفا برابر 92/0 و همبستگی 58/0 با فرم اصلی (001/0p<) در نظر گرفت. با انجام آزمون ROC نقاط برش 8 و 6 برای فرم‌های 15 و 11 سوالی با حساسيت و ويژگی 9/0، 84/0 و 9/0، 83/0 بدست آمد. نتيجه‌گيری: نتايج نشان داد که فرم‌های 15 و 11 سوالی GDS از پايايی و اعتبار مطلوبی برای استفاده در مطالعات همه‌گير‌شناسی و بالينی بويژه در مناطق شهری برخوردار است. Abstract: Background: Depressive disorders are quite prevalent among the old population of developed countries, therefore, validated scaling systems are necessary for screening purpose. The present study was designed to develop and validate GDS-15 in Iran. Materials and methods: The Persian version was prepared using translation, reverse translation and comparing technique. Then, 204 adults aged >59 years were randomly selected to fill the questionnaire. Standard Clinical Interview using Composite International Diagnostic Interview (CIDI) was applied as the gold standard for depressive disorders diagnosis. Results: Results revealed satisfactory reliability coefficient. Depression-associated factor (including 11 questions) could be considered as a brief form with alpha and correlation coefficient of 0.92 and 0.58 with the original form (p<0.001). Having applied ROC analysis, cut off points of 8 and 6 were determined for 15- and 11-question forms, respectively, with sensitivities of 0.9 and 0.9 and specificities of 0.84 and 0.83, respectively. Conclusion: Our results revealed that 11- and 15-question forms of GDS are quite reliable and valid for epidemiological and screening studies, especially among urban population. سالمند، افسردگی، مقياس افسردگی سالمندان-15 سوالی. Adult, Depression, Geriatric Depression Scale-15 361 369 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-323&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa K Malakouti سيد کاظم ملکوتی، malakoutik@yahoo.com 10031947532846001788 Yes P Fathollahi پريدخت فتح‌الهی، 10031947532846001789 No A Mirabzadeh 10031947532846001790 No M Salavati آرش ميراب‌زاده، 10031947532846001791 No Sh Kahani مژده صلواتی، 10031947532846001792 No شمس‌الدين کهانی 10031947532846001793 No

fa پوست ضخيم بيني؛4 سال تجربه درمانی با روش پيشنهادی جراحی Surgery پژوهشی Original چربی پوست در ناحيه سوپرا تيپ، ضخيم بوده و ضخامت بافت نرم روی نوک بينی از فردی به فرد ديگر متفاوت است. بينی گوشتی يکی از مسائل بحث برانگيز جراحی است که هنوز جراحان در سير تکاملی جراحی پلاستيک، روش قطعی برای اصلاح آن پيدا نکرده‌اند، بدين علت تکنيکهای متعدد و متناقضی در مقالات مختلف چاپ شده و باعث سردرگمی جراح در انتخاب روش مناسب برای حل اين مسئله پيچيده گرديده است. توجه اين مقاله بر يافتن روشی برای کاهش بافت نرم نوک بينی و دوباره پوشاندن ساختار بينی است. مشخصه اين تکنيک undermine کردن پوست بينی در زير لايه Superficial musculoaponeurotic system (SMAS) و روی پری‌کندريوم است. اعتقاد ما براين است که جدا کردن بافت نرم در ديسکسيون فوق می‌تواند ضخامت پوست نوک بينی را بصورت يکدست و بدون عارضه چندانی کاهش دهد. هدف اين مقاله بيان روش جديدی برای ديسکسيون بافت نرم بينی وکاهش ضخامت چربی پوست در مناطق مختلف بينی به‌منظور دستيابی به اهداف متفاوت می‌باشد. به عقيده نويسندگان اين مقاله، اين روش يکی از موثرترين راهها برای مقابله با بينی گوشتی است. Soft tissue thickness over the tip of the nose varies considerably between patients, subcutaneous fat being thickest in the supratip area. Fat nose is a challenging issue to manage, and surgeons have not found the ultimate solution to handle this problem during the evolution of rhinoplastic surgery. Due to multiplicity of techniques and controversies published in literature, it becomes confusing for the operating surgeon to find the most appropriate and effective way of solving this frustrating dilemma. The focus of this paper is to introduce a new procedure for reducing the overlying soft tissue of nasal tip for better re-draping of skin over the nasal skeleton. The hallmark of this technique is to undermine the nasal skin in two layers. We believe that soft tissue trimming in biplane dissection, described in the paper, can minimize the thickness of the tip skin in a safe and homogenous manner. In this paper we have demonstrated a new dissection method of nasal soft tissue and trimming it in different areas of the nose for different purposes. In the authors’ opinion this approach is one of the most effective way of handling unpliable thick nasal skin. چربی زير پوستی، راينوپلاستی، بينی گوشتی subcutaneous fat, Rhinoplasty, Fat nose 369 373 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-324&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F Hafezi فرهاد حافظی، 10031947532846001794 Yes B Naghibzadeh بيژن نقيب زاده، 10031947532846001795 No AH Nouhi اميرحسين نوحی 10031947532846001796 No

fa مورد درمان بيمار مبتلا به پدوفيلی همراه با عقب‌ماندگی ذهنی و اختلال خلقی دو قطبی روانپزشکی Psychiatry گزارش موردی Case report شايعترين انحراف جنسی که توسط دستگاههای قضايی تشخيص داده می‌شود، اختلال پدوفيلی (Pedophilia) می‌باشد. همراهی اختلالات روانپزشکی با اين اختلال شايع می‌باشد. متأسفانه درمان اين بيماری بسيار مشکل است. اين گزارش به معرفی يک مورد بيمار مبتلا به اختلال پدوفيلی همراه با اختلال دو قطبی و عقب ماندگی ذهنی که به درمان با کاربامازپين و اسپيرونولاکتون پاسخ داده است، اشاره می‌کند. Among legally identified cases of paraphilias, pedophilia is most common. Psychiatric disorders frequently coexist with pedophilia. Unfortunately, pedophilia is extremely difficult to treat. The authors report a patient with pedophilia, bipolar mood disorder and mental retardation who was treated with combination of carbamazepine and spironolactone. پدوفيلی، کاربامازپين، اسپيرونولاکتون، اختلال دو قطبی، عقب ماندگی ذهنی. Pedophilia, Carbamazepine, Spironolactone, Mental retardation, Bipolar mood disorder 373 377 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-325&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa N Beyraghi فاطمه خدايي‌فر، Fatemeh_Khodaeifar@yahoo.com 10031947532846001797 Yes F Khodaiefar نرگس بيرقی 10031947532846001798 No

fa آدنوم بزرگ پاراتيروئيد با تظاهر اوليه درد استخوانی جراحی Surgery گزارش موردی Case report هيپرپاراتيروئيديسم اوليه بيماری نسبتاً شايعی است، اما آدنوم بزرگ در موارد نادری ديده می‌شود. در اين مقاله به گزارش يک مورد آن می‌پردازيم. خانم 39 ساله‌ای با شکايت دردهای استخوانی اندام تحتانی از 3 سال قبل مراجعه نمود. سابقه هيپوتيروئيديسم و درمان با لووتيروکسين را از 10 سال قبل داشته و در معاينه بيمار برجستگی در پل تحتانی لوب راست تيروئيد قابل لمس بود. در آزمايشان بعمل آمده بيمار يوتيروئيد بود. اسکن نشان دهنده آدنوم پاراتيروئيد در پل تحتانی لوب راست تيروئيد بود. حين عمل جراحی آدنوم 2×3×6 سانتيمتری و به وزن 22 گرم وجود داشت و بقيه غدد پاراتيروئيد نرمال بود. گزارش آسيب شناسی آدنوم پاراتيروئيد بود. مبتلايان به آدنوم بزرگ پاراتيروئيد با علائمی غيراختصاصی مراجعه می‌نمايند. جهت پيشگيری از بروز عوارض بيماری توصيه می‌شود در بيماران مشکوک علاوه بر آزمايشات مرسوم، سطح سرمی کلسيم و فسفر نيز اندازه‌گيری شود و در صورتی که افزايش کلسيم و کاهش فسفر وجود داشته باشد، بررسی سطح پاراتورمون تشخيصی خواهد بود. Primary hyperparathyroidism is a quite frequent disorder however, giant parathyroid adenoma is a rare entity. We described a 39-year old woman presenting with lower extremities bone pain within the recent 3 years. She had been receiving levothyroxin during the past 10 years due to hypothyroidism, meanwhile, she had a bulge right thyroid lobe. Laboratory examinations revealed she was euthyroid, however, scanning showed parathyroid adenoma. During surgery, an adenoma measured 2×3×6cm, weighted 22gr was resected. Giant parathyroid adenoma present with non-characteristic symptoms, thus, routine laboratory measurements including serum calcium and phosphorous should be proposed for suspected individuals. . آدنوم پاراتيروئيد، درد استخوانی. Parathyroid adenoma, Bone pain 377 379 http://www.pejouhesh.com/browse.php?a_code=A-10-1-326&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa MT Salehian محمدتقی صالحيان، 10031947532846001799 Yes M Mehrdad سیدمجتبی مهرداد، 10031947532846001800 No M Moghimi مهرداد مقیمی، 10031947532846001801 No M Hosseinzadeh Malek محمود حسين زاده ملکی 10031947532846001802 No